Ik moet zeggen dat ik enigszins negatief verrast ben door de reacties... met name degenen die noemen dat ik enorm aangedaan zou zijn door deze kwalificatie. Ik baal ervan, met name omdat het gevoel in de ring (het showen zelf ging namelijk echt heel goed) en de kwalificatie voor mijn gevoel zo ver uit elkaar liggen. Maar ik heb volgens mij ook al meerdere malen gezegd dat ik mij niet uit het veld laat slaan door één kwalificatie van één keurmeester op één bepaalde dag. Volgende keer een nieuwe show en nieuwe kansen.
Om nog een misverstand uit de wereld te helpen: ik had geen enkele illusie dat ik zou winnen... sowieso is Oryn geen hond die aan de lopende band met zekerheid Utjes binnen gaat halen. Hij komt nou eenmaal niet uit showlijnen. Daarbij had ik het al wel zover uitgezocht, dat ik al wist dat de kans dat Oryn überhaupt een U zou scoren bij deze KM zeer, zeer klein was, utopisch klein bijna. Ondanks dat toch ingeschreven en gegaan want ik was naïef genoeg om te denken dat honden die niet tot het type van de keurmeester behoren wel zouden worden gekeurd met de rasstandaard in gedachten. Dat gebeurde niet... Tsja, lullig. Weer wat geleerd, gebeurt me geen 2e keer.
@ v. 't Brabantse Bont: in DB baalde ik niet van het niet worden geplaatst in de erering maar wel van het feit dat er een hond grommend en happend achter mijn hond aan ging. Dat hielp zowel voor mij als voor Oryn niet echt mee om nog lekker een rondje te lopen of om hem nog goed te kunnen presenteren. Ik wist namelijk allang dat ik nooit zou winnen, er stond namelijk een juweeltje van een Barsoi ook in die ring! Dat ik dan baal dat er niet wordt ingegrepen terwijl zelfs in het publiek de mensen zagen wat er gebeurde... ik hoop dat dat mag. Dat is namelijk geen kwestie van wat de keurmeester mooi vindt, maar een kwestie van wat wil en niet hoort in een showring. En een hond die uitvalt hoort niet in de showring, noch in iedere andere vorm van hondensport (zolang hij niet onder controle gehouden kan worden dan).
@ nathalie: ik weet niet in hoeverre jij mijn andere posts hebt gelezen of dat je afgegaan bent op de reacties van (ruw weg) de laatste 4-5 posts, maar ik ben niet zo heel erg aangedaan hoor... ik baal en ik hoop dat dat mag. Al krijg ik wel een klein beetje het gevoel dat je, ongeacht wat je krijgt, juichend de ring uit moet en als je dat niet kan er maar mee moet stoppen want dan trek je het je teveel aan (overigens, dit is niet alleen naar jouw zo bedoeld alleen jij was de laatste, er zijn er meer die iets in deze richting hebben gezegd). Ik show voor de lol maar als je zo'n dubbel gevoel over houdt aan een keuring mag je dat wel uiten toch...? Al is die uiting lang niet altijd even genuanceerd, ik ben niet emotieloos vrees ik
Dit is overigens wat ik op de avond van de show op facebook heb gepost, ik hoop dat het wat meer duidelijk maak hoe ik erin sta en dat ik ook echt wel de positieve punten zie en dat ik echt geen klotedag heb gehad omdat ik toevallig een G heb gehad:
Ik ga zo het verslag uittypen maar wilde alvast even reageren
Ik baal, ik baal stevig van deze beoordeling. Met name omdat Oryn is afgerekend op kleur en dat voelt niet eerlijk. Wat dan weer wel leuk is: ondanks dat ze in Australië blijkbaar niks hebben met bruin, heb ik wel positieve punten in het keurrapport staan en daarmee was ik (met uitzondering van de winnaar denk ik, die had 1U) de enige van de honden die met een G de ring uit gingen.
Ik zou nu kunnen zeggen dat het weggegooid geld is, maar eigenlijk is het dat niet. Ik heb kennis gemaakt met de show wereld, een heel eigen wereldje. Het was een harde les maar ik heb wel in één klap geleerd om wel te kijken naar keurmeesters en niet heel naïef te denken dat er objectief gekeurd wordt, want dat is zeker niet zo. Daarbij heb ik van Oryn qua werken dingen gezien waar ik echt heel bij mee ben: ondanks alle afleiding (flitsende camera's, veel rare geluiden, veel mensen en honden langs de ring) was hij alleen maar bezig met wat hij moest doen en dat deed hij goed! Aangezien ik Oryn heb gekozen met de hoop dat hij een sportmaatje zou worden, ben ik daar heel erg blij mee. Want een sportmaatje is het zeker, hij gaat blind voor me en eigenlijk vind ik dat veel belangrijker. Dus wat iedereen ook zegt, uit Amerika, Australië, Nederland, België, Duitsland, Frankrijk etc. voor mij is Oryn de nummer 1. En als het in de show niks wordt, dan stoppen we daar mee en dan gaan we lekker verder met alle andere dingen die we leuk vinden
Meteen rectificatie: Oryn is niet alleen 'afgerekend op kleur' maar ook op zijn bouw en jeugdigheid in lichaam. En of ik echt de enige van de jeugdreuen was met wat positiefs weet ik niet 100% zeker, ik heb 3 van de 4 keurrapporten gelezen.
Eigenlijk wil ik hiermee ook de discussie sluiten. Ik kijk namelijk liever vooruit en dat is in dit geval de eendaagse Winner op 13 december. Ben erg benieuwd, weet nu in ieder geval wat ik kan verwachten. Oryn zal nog steeds erg jeugdig zijn dus grote kans dat ik daar weer een opmerking over ga krijgen. Ga in ieder geval weer voor een goede presentatie, liefst net zo goed als het in Bleiswijk voelde want daar ben ik nog steeds erg trots op
?
Ik snap wel dat het niet leuk is om een G te krijgen hoor. Zeker als je het er niet mee eens bent. Maar ik zie inderdaad een beetje hetzelfde als Patty. Zoveel teleurstelling als je niet wint. En dat is eigenlijk jammer voor jezelf want inderdaad, het is een jurysport en je kunt nou eenmaal niet altijd winnen.
En dat zie je zoveel! 
Senna... die altijd U-tjes haalde. Hoe kan een U-hond nu ineens een G krijgen? Een ZG kan ik nog begrijpen. Nouja, Senna was absoluut niet het type v.d. KM. Er stond echt een rij aan kloontjes van elkaar die wel allemaal een U kregen en dat was een totaal ander type dan Senna. 
Ik kende (nu showt ze niet meer) iemand die letterlijk stampvoetend weg liep als ze geen BOB werd. En die showde toch al jaren (en won ook vaak). En met een beetje pech werd de hond die wel BOB werd nog ff zwart gemaakt via FB 
)
). Oryn reageert op die stress en dingen die hij normaal spannend vindt, maar wel gewoon doet gaan niet als ik dan ook nog eens anders ben. Dus staan voor het betasten was geen succes in eerste instantie. Gelukkig nam de keurmeester de tijd om hem gerust te stellen en rustig te betasten. Na het betasten mochten we zelfs een keer extra heen en weer lopen waardoor de ergste stress er bij mij weer af was (vraag me niet waarom) en het los staan een stuk beter ging. Het gangwerk ging, zoals eigenlijk altijd, erg goed. Dat vindt hij ook erg leuk om te doen, meestal betekent dat een hoge staart maar zelfs die hield hij vandaag keurig laag!