Totaal ongerelateerd aan het verhaal waar het topic ooit mee begon, maar wij begonnen dus met een Griekse herder, grote bek, klein hartje en doodsbang om alleen te worden gelaten na negatieve ervaringen met mensen dus ook bang voor mensen. Aangezien bij de negatieve ervaringen hoorde dat klein hondje in vorige huis altijd gelijk kreeg en zij altijd fout zat had ze ook enige moeite met kleine hondjes, vertrouwen was weg dat er een gelijkstand zou zijn.
Toen kwam daar Fred, een kleine opdonder, laagste in de grote roedel thuis maar bang voor grote honden na een bijtincident en bijbehorende schrik thuis. Daar is tijden weinig mee gedaan omdat daar de kans niet voor was en omdat hij verder gewoon thuis meehobbelde en daar ook geen grote honden tegen kwam.
Ondanks dat ligt het duo onbetrouwbaar hier samen op 1 kussen, spelen ze samen en is het niet alleen de grote lompe koe die wint, de kleine kan er ook wat van
Buiten is de kleine de relschopper en moet ik hem goed onder appel houden zodat hij niet al grommend en blaffend op andere honden afstormt. Als het hem toch lukt krijgt hij daarvoor op zijn donder van me want hij hoort dat niet te doen (de kleine rat). Ik waarschuw hem ook, als hij ooit de verkeerde grootte hond tegenkomt en hij luistert niet naar me dan is het zijn eigen fout dat hij uit twee delen bestaat, dat kan ik de andere hond niet kwalijk nemen. Zo simpel is het.
Het wordt wel steeds beter en ipv angst is het nu uitproberend machogedrag om te kijken hoe ver hij kan gaan. Hij is heel erg op zoek naar zijn eigen 'ik' en hoe groot hij eigenlijk wel is.