Gisteren lag ik echter aan de hare, de ganse avond en nacht lang. Helemaal niet normaal en vertrouwd, wel bezorgd en beschermend
Ze bleek bijna 3 jaar na de vorige keer, weer eens vergif binnen te hebben
Vanmorgen nog steeds overgeven dus toch eens naar de DA voor een middel tegen het braken.
Het is goed aangeslaan, vanavond is ze weer mee op wandel geweest.
Gisterenavond lag ze als een hoopje ellende op haar kussen, ik naast haar, even ellendig.
Vanavond zit op mijn gemak in de zetel, met een wijntje. Zij houdt mijn voeten warm... trouw, zoals het moet en al meer dan 9 jaar is
verdorie toch, wat vrees ik de dag dat ze er echt niet meer zal zijn

. 