Wel/niet laten inslapen...ik weet het echt niet

[saffie]

Twee maand geleden heb ik dit topic geopend over oude/dementerende Boy en zijn nachtelijke onrust: http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 1&t=275203

Daarin schreef ik onder andere:
Maar nu is hij sinds een aantal dagen 's nachts enorm aan het stressen en begin ik heel erg na te denken wanneer die knoop doorgehakt moet worden/waar de grens ligt. Want ik geloof dat hij behoorlijk dement aan het worden is. Hij probeert zodra ik 's avonds naar boven ga onder/achter onze bureaus te kruipen, gaat steeds liggen en staat dan weer op, hijgt veel, etc. Erg zielig dus Ik ben naar de dierenarts geweest, die heeft me wel iets gegeven wat een positief effect zou hebben op van alles, en ook de hersenen, maar eigenlijk heb ik daar weinig vertrouwen in.


Inmiddels zijn we dus alweer twee maanden verder. De medicatie die ik van de dierenarts had gekregen heeft wel geholpen, want een poos lang was hij was 's nachts weer rustig en sliep ik weer in mijn eigen bed. Tot iets meer dan een week geleden, toen begon hij 's nachts weer te spoken. Niet meer zo erg als destijds (dat was echt paniek), maar wel steeds heen en weer lopen en hijgen. Ik ben weer met dezelfde medicatie begonnen maar zie nu geen verschil (of het was destijds toeval), en slaap momenteel beneden op de bank, want dan is hij wel rustig (en als hij onrustig wordt kan ik hem meteen op de hoogte stellen van mijn aanwezigheid). Ik had wel voor mezelf besloten dat ik elke nacht angst/onrust een grens vond, en daarom slaap ik maar voor zolang bij hem beneden totdat ik eruit ben.

Probleem is dat hij verder nog best goed is. Wel oud en krakkemikkig, doof en warrig/dement, maar niet ziek. Hij maakt nog graag een ommetje, eet nog, speelt nog. 's Avonds bedenk ik me vaak dat het zo niet langer kan, dat ik verlang naar mijn bed, en dat ik niet voor altijd op de bank kan/wil blijven slapen. En ik zeg het maar eerlijk: ik baal enorm van deze situatie. Maar als ik vervolgens 's ochtends met een vrolijk oudje loop gaat de meter weer de andere kant op. Ik heb al een aantal keren halfslachtig een knoop doorgehakt om die vervolgens weer aan elkaar te knopen.

De meningen in mijn omgeving zijn verdeeld. Dus ik ben heel benieuwd naar jullie inzicht.

[Lucia]

Nare beslissing, die kan niemand voor jou maken natuurlijk.

Maar wat doet hij als je hem bijv. in een bench een rustig plekje geeft? En die dan bijv. naast bed ofzo?

[renee-uk]

ik kan daar geen antwoord op geven, weet wel dat ik met alle liefde nog jaren beneden geslapen zou hebben als ik mijn jan daarmee had kunnen houden.

[Selene]

ik zou hem mee naar de slaapkamer nemen

[Melissa]

Hoe oud is Boy precies?
Ik zou ook proberen om de bench boven naast het bed te zetten, kijken of dat hem kalmeert.

Een hond die echt dementeert zou ik trouwens laten gaan, dat is voor niemand leuk. Voor de hond zelf in de laatste plaats ook niet.

Dit dus... Misschien dat hij dan wel zn rust pakt.

Maar uiteindelijk ben jij degene die deze beslissing moet maken.

[Hilde]

Als dit mijn hond was en hij was verder nog goed.. Dan zou ik er jaren slapen op de bank er voor over hebben om hem nog bij me te houden.

[Suske]

De grens ligt voor mij bij de kwaliteit van leven.
Het moet in mijn ogen hondwaardig blijven.
Als een hond niet meer dat kan doen wat hij het liefste doet is het
tijd om afscheid te nemen, hoe verschrikkelijk veel pijn dat ook doet.

[Maltezers]

Kim 16 jaar was ook doof,door ouderdom`s staar blind en uiteindelijk ook dement maar wat voor ons de doorslag gegeven heeft was dat zij er op een gegeven moment zelf geen plezier meer in had en we een hondje over hadden waarvan we eigenlijk niet meer wisten wanneer zij voor het laatst gekwispeld had. Kortom iedereen neemt zijn eigen besluit in deze en bij ons lag hij daar. Zolang hij/zij plezier in het leven heeft prima zodra dat niet meer zo is dan is het einde verhaal hoe droevig ook het zal normaal gesproken nooit makkelijker worden.

[JBK]

Wat voor medicatie krijgt/kreeg hij?

Sterkte in ieder geval, lijkt me lastig om te weten wanneer het goed is geweest...

[saffie]

Hij heeft geen bench, wel ooit gehad maar daar durfde hij niet in. Hem mee naar boven nemen kan echt niet. Traplopen kan hij al een poos niet meer, en naast dat ik hem ten eerste niet alleen kan tillen vindt hij dat ook nog eens doodeng. Dan mag je hem bijna wel muilkorven om jezelf te beschermen omdat hij in paniek raakt. Hij was al nooit van de 'polonaise' aan zijn lijf, maar de laatste jaren is dat echt een drama. Dus dat ga ik hem niet aandoen.

Ik vind hem verder nog best goed, maar het is wel echt een bejaarde hond. Wel vind ik dat hij heel erg veranderd is qua karakter. Hij was nooit zo in het bijzonder op mij gericht eigenlijk. Daarom vind ik het ook zo opmerkelijk dat hij zo angstig is als ik naar boven ga. Ik ben ervan overtuigd dat hij aan het dementeren is, hij is zo veranderd en vaak wat warrig. En dan dit erbij. Maar ondanks dat heb ik niet de indruk dat hij ongelukkig is. Overdag dan.

[saffie]

Wat voor medicatie krijgt/kreeg hij?

Sterkte in ieder geval, lijkt me lastig om te weten wanneer het goed is geweest...

Vitofyllin.

[Marjoleine]

Als dit mijn hond was en hij was verder nog goed.. Dan zou ik er jaren slapen op de bank er voor over hebben om hem nog bij me te houden.

Maar dat is hij niet.
Ja, hij is fysiek goed, maar verder dus niet.
En kwaliteit van leven gaat bij mij niet alleen over fysiek, maar ook over mentaal.

Hij dementeert, en daar heeft hij dus ook nog eens last van. Hoe leuk is het dan nog? Wegen die paar momenten van lol op tegen die vele uren van paniek?
Ik denk als je goed gaat nadenken dat je zelf weet wanneer de balans doorslaat.

[tekkel]

Als ik het goed lees is hij 's ochtends een paar uur op zijn manier goed, maar de andere pak um beet 20 uur niet
Ik vind dat geen fijn hondenleven......

[Jacq]

misschien weet de dierenarts nog een ander medicijn?
ik zou daar naar vragen, mocht je dat nog niet gedaan hebben?

misschien homeopathie iets?
http://www.dierendokter.nl/contents/nl/ ... ieren.html

en anders zou ik ook proberen om hem mee te nemen naar boven.
zijn favoriete kussen of mand mee. slaapkamerdeur dicht zodat hij niet kan gaan dwalen.
of een bench inderdaad.

ik slaap ook regelmatig beneden bij m'n oudje. de andere 2 slapen naast m'n bed maar Ginger ligt
het liefst beneden. ik heb een heerlijke matras geleend van mijn ouders en die staat nu standaard in de kamer.
even de salontafel weggehaald en er was ruimte. als ze al in diepe slaap is als ik ga slapen kan ik gerust
naar boven maar als ze nog wakker is dan weet ik dat ik beter bij haar kan blijven. geen probleem.
ik kreeg mijn nachtrust ook niet op de bank. ik kan me helemaal voorstellen dat je kapot bent na
een aantal nachten bank.

[Jacq]

lees net dat boven geen optie is.

[Jacq]

heel moeilijk lijkt me het hoor.
ik vind het ook belangrijk dat mijn hond mij nog aangeeft dat ze zin in het leven heeft.
daarnaast vind ik pijn ook een punt. als ze pijn krijgt ondanks de pijnstilling dan is het voor mij ook klaar.

slaapt hij ook zo lekker veel, of valt dat mee?
wat zegt jouw hart?

[Rami]

Ach, mooie Boy...
Voor mij was het heel duidelijk toen mijn Billy geen rust meer kon vinden. Hij sliep altijd naast me in zijn eigen mand, en toen ik merkte dat hij de hele nacht aan het hijgen was en inderdaad erg onrustig, vond ik het genoeg.
Maar goed, Bill was 14 jaar en had lymfeklier-kanker. Dat maakte de beslissing wel makkelijker.

En sterkte!

[Rea]

Moeilijk he,
Hier Teun aan een oog blind, hoort duidelijk minder, zo nu en dan de weg kwijt.Slaapt ook veel en steeds vaster.En z'n gewichten gaan zo nu en dan opspelen, heb daar metacam voor in huis.
Maar daar naast nog zo veel ander dingen waar ik aan kan zien dat hij nog gewoon happy is.
Heeft nu ook petit mal's. Hij heeft al epilepsie krijgt niet veel aanvallen maar wel altijd 2 tegelijk.
Met wandelen blijft hij staan, verstard niet maar er komt dan niks binnen, na een minuut of 2 zie je hem er weer zijn, kijkt verbaast rond en loopt dan gegarandeerd de verkeerde kant op. Dan moet ik rennen en tik hem ff aan zijn we weer op 't zelfde spoor en vervolgen we onze wandelingen.
De rest hier van de honden verblikken of verblozen niet van hem, wel zie je ze meer bij hem blijven als hij achter blijft. En weer staat te staan.
Voor hem vind ik 't leven nog prima, er komen gebreken, maar niets wat hem echt van z'n stuk brengt.
Ik denk als ik hem echt in paniek zou zien dat daar wel een grens zou liggen.
Teun is pas 10 maar gewoon snel een echt oud hondje.

[Marjoleine]

Ach, mooie Boy...
Voor mij was het heel duidelijk toen mijn Billy geen rust meer kon vinden. Hij sliep altijd naast me in zijn eigen mand, en toen ik merkte dat hij de hele nacht aan het hijgen was en inderdaad erg onrustig, vond ik het genoeg.
Maar goed, Bill was 14 jaar en had lymfeklier-kanker. Dat maakte de beslissing wel makkelijker.

Maar Boy is ook 14...

[saffie]

Bedankt allemaal voor jullie inzichten. Ik vind het soms echt heel lastig om de situatie voor mezelf helder te krijgen en vind het fijn om verschillende ervaringen te lezen. De dierenarts wist geen andere opties qua medicijnen, er is gewoon niet veel aan te doen (net als bij mensen).

[yodi]

Heb je 's nachts wel licht aan bij hem, slechtziende honden kunnen in het donker helemaal niets.
Onze hond van 18 jaar hebben wij in laten slapen toen ze ons niet meer herkende.

[Annet]

Moeilijk, ik zou eens informeren of er ook een soort van slaapmiddel te krijgen is. Het probleem is voornamelijk de nacht en als hij dan wat beter zou slapen, zou dat de moeilijkste tijd verkorten. Sterkte ermee, het is geen makkelijke beslissing.

[Marion.]

De grens ligt voor mij bij de kwaliteit van leven.
Het moet in mijn ogen hondwaardig blijven.
Als een hond niet meer dat kan doen wat hij het liefste doet is het
tijd om afscheid te nemen, hoe verschrikkelijk veel pijn dat ook doet.

Dat dus. En dan ligt het ook nog heel erg aan de hond. Kan Miep morgen niet meer lopen, maar heeft ze geen pijn en geniet ze van het kroelen? Dan kan ze nog jaren kwaliteit van leven hebben.

Voor een Saar waar lopen moeizaam werd, was het over. Konden en mochten we haar niet aandoen.

[Rami]

Ach, mooie Boy...
Voor mij was het heel duidelijk toen mijn Billy geen rust meer kon vinden. Hij sliep altijd naast me in zijn eigen mand, en toen ik merkte dat hij de hele nacht aan het hijgen was en inderdaad erg onrustig, vond ik het genoeg.
Maar goed, Bill was 14 jaar en had lymfeklier-kanker. Dat maakte de beslissing wel makkelijker.

Maar Boy is ook 14...

Oh, echt? Ik dacht een stuk jonger.

Bah, blijft moeilijk. Het liefst had ik zelf niet de beslissing hoeven te nemen. Je hoort wel eens dat een hond uit zich zelf gaat, gewoon in zijn/haar mandje. Maar ja... dat komt echt maar weinig voor.

[ranetje]

Bedankt allemaal voor jullie inzichten. Ik vind het soms echt heel lastig om de situatie voor mezelf helder te krijgen en vind het fijn om verschillende ervaringen te lezen. De dierenarts wist geen andere opties qua medicijnen, er is gewoon niet veel aan te doen (net als bij mensen).

Zou de DA het reëel vinden als je zou besluiten om hem in te laten slapen?

Een eerlijk gezegd zou ik na een week op de bank zo ongeveer op mijn wenkbrauwen lopen.
Dat houd ik helemaal niet vol.
Dus een bed beneden misschien waar je goed in kan slapen.
En voor jezelf op gaan schrijven wat zijn leuke momenten zijn op de dag (en in de nacht) en waar het mis gaat.
Kijk dan eens hoe de weegschaal staat als je dat hebt opgeschreven.

[renee-uk]

Hij dementeert, en daar heeft hij dus ook nog eens last van. Hoe leuk is het dan nog? Wegen die paar momenten van lol op tegen die vele uren van paniek?
Ik denk als je goed gaat nadenken dat je zelf weet wanneer de balans doorslaat.

Als ik het goed lees is hij 's ochtends een paar uur op zijn manier goed, maar de andere pak um beet 20 uur niet
Ik vind dat geen fijn hondenleven......

waar lezen jullie dat allemaal dan?
ik lees dat ie 's nachts in de war is maar dat de aanwezigheid van ts hem geruststelt en dat ie verder overdag nog best goed is:wel oud en krakkemikkig, doof en warrig/dement, maar niet ziek. Hij maakt nog graag een ommetje, eet nog, speelt nog.

Inmiddels zijn we dus alweer twee maanden verder. De medicatie die ik van de dierenarts had gekregen heeft wel geholpen, want een poos lang was hij was 's nachts weer rustig en sliep ik weer in mijn eigen bed. Tot iets meer dan een week geleden, toen begon hij 's nachts weer te spoken. Niet meer zo erg als destijds (dat was echt paniek), maar wel steeds heen en weer lopen en hijgen. Ik ben weer met dezelfde medicatie begonnen maar zie nu geen verschil (of het was destijds toeval), en slaap momenteel beneden op de bank, want dan is hij wel rustig (en als hij onrustig wordt kan ik hem meteen op de hoogte stellen van mijn aanwezigheid). Ik had wel voor mezelf besloten dat ik elke nacht angst/onrust een grens vond, en daarom slaap ik maar voor zolang bij hem beneden totdat ik eruit ben.

Probleem is dat hij verder nog best goed is. Wel oud en krakkemikkig, doof en warrig/dement, maar niet ziek. Hij maakt nog graag een ommetje, eet nog, speelt nog. 's Avonds bedenk ik me vaak dat het zo niet langer kan, dat ik verlang naar mijn bed, en dat ik niet voor altijd op de bank kan/wil blijven slapen. En ik zeg het maar eerlijk: ik baal enorm van deze situatie. Maar als ik vervolgens 's ochtends met een vrolijk oudje loop gaat de meter weer de andere kant op. Ik heb al een aantal keren halfslachtig een knoop doorgehakt om die vervolgens weer aan elkaar te knopen.

[Muk]

Ik snap je dilemma wel, zit er zelf ook middenin nu. Mijn hond is dan wel niet dement, naar zware hartproblemen inclusief vochtophoping in de longen en buik is ook geen pretje. Met veel medicatie gaat het redelijk, al moet ik er ook 's nachts elke paar uur uit om Gina te laten plassen. En dan nog ademt ze best moeizaam en dat vind ik vreselijk om aan te horen. Aan de andere kant heeft zij nog veel plezier met de korte wandelingen, de aandacht en de kleine dingen.

Vanavond heb ik de hartmedicatie helaas weer moeten verhogen en het helpt nog niet echt. Het zal wel weer een slapeloze nacht worden denk ik, want als Gina zo zwaar ademt kan ik ook niet slapen. Zij is wel rustig, maar ik niet! En die slapeloze en onderbroken nachten hebben wij al maanden.

Zolang Gina plezier heeft en niet lijdt (al heeft ze er nu natuurlijk ook last van, dat kan niet anders) laat ik haar niet inslapen. Gina is 12 jaar en gaat de laatste weken behoorlijk achteruit helaas.

[blondie]

Ach Muk ook
Het blijft een dilemma om voor te staan, wanneer is het genoeg. Wanneer moet je de beslissing maken voor je dier. Diep in ons hart hopen we dat ze vredig zelf in hun slaap gaan.
Weet zelf dat ik op momenten echt hoopte dat mijn mannetje naast mijn bed vredig in zijn eeuwige slaap zou liggen, want er komen gewoon momenten dat je weet dat het einde er aan zit te komen.
Je wilt niet te vroeg, en je wilt niet te laat zijn.
De dingen die je doet om een al dan niet oudere hond het leven gemakkelijker te maken in en om het huis. Ik herken het.
Jij slaapt bij hem in de woonkamer, hier lag het huis vol met antislipmatten en lag er al jaren een loopplank buiten om vanaf te gaan. Ik heb het met liefde gedaan. En toen het moment daar was hem laten gaan.
Pas daarna besefte ik hoeveel in huis ik had veranderd om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Maar dat gaf niet. We hebben van elkaar kunnen genieten tot ik van hem begreep dat het ok en genoeg was.
Blijft cliche, maar echt ik geloof daar nog steeds in. Als je een band met je dier hebt, dan ervaar je het zelf wanneer het klaar is.
Heel veel sterkte en moed toegewenst. De twijfel blijft, maar Suske schreef het ook mij wel eens. De twijfel moet niet de overhand gaan nemen, verdriet moet niet het laatste zijn in de laatste dagen. Genieten van elkaar en de mooie momenten koesteren die je nu nog hebt. En klaar zijn voor het afscheid. Moeilijk maar ik hoop dat je ook ervaart wanneer de tijd daar is.

[Dee]

Het is persoonlijk al moeilijk, laat staan vanaf een schermpje.
Vorig jaar kreeg ik een telefoontje van mijn beste vriendinnetje, die met dezelfde vraag kampte.

Veel sterkte en wijsheid met je besluit.

[S@ndr@]

Dementie is ook niet iets wat nog beter wordt, ik zou er eens goed over nadenken, voor nu zou je je matras naar beneden kunnen doen, wie weet slaap je dan nog, tot je weet wat je wilt.
Ook ik vind dat t gaat om kwaliteit , niet om kwantiteit, heel veel sterkte en wijsheid