Toen Otto pup was, heeft hij tijdens rondjes een aantal malen op de stoep gepoept en ik ruimde dat gewoon zonder er wat van te zeggen op. Ik heb daar nooit een probleem van gemaakt. Hij mag van mij overal poepen en waar het moet daar ruim ik het wel op. Heel snel stopte hij met het poepen op de stoep [ik wilde serieus 'stoepen op de poep' schrijven
] en ging het richting struikjes. In de puppytijd heeft hij twee, drie ongelukjes in huis gehad en toen blafte hij tegen zijn eigen drolletje. Hij heeft heel lang niet in het gras willen poepen, doet dat nu soms wel, en veegt het vervolgens fanatiek alle kanten op met zijn achterpootjes
Op een of andere manier zit hij altijd een beetje besmuikt te kijken als hij moet poepen, ook al is dat op een plek waar ik het niet hoef op te ruimen. Een tijdje geleden moest ik er van binnen ontzettend om lachen. We liepen langs een park waar veel treurwilgen staan. Een van die treurwilgen had de takken als een gordijntje tot op de grond hangen en hij ging achter dat 'gordijntje' zitten.
Het lijkt alsof hij zich er toch een beetje ongemakkelijk bij voelt, misschien zie ik dat erin, maar kan een hond iets als gêne voelen? Hoe hebben jullie honden dat? Ingewikkeld zoeken naar een verborgen plekje of schijt eraan en effe lekker 'zitten'?
Hij poept overigens bij voorkeur niet op de stoep. Heeft ie misschien 2 keer gedaan sinds we 'm hebben, en voor de rest het liefst op gras. Aarde kan ook, als er écht geen gras in de buurt is, maar toch bij voorkeur gras 
Zoals dat een hond rechtvaardigheidsgevoel heeft, en dat ze wel degelijk inlevingsvermogen bezitten. Honden zijn zelfs in staat om complexe verbanden te leggen. Dus waarom zou er niet ergens een soort van gene in ze zitten? Emoties zijn niet enkel voorbehouden voor ons goddelijke mensen hoor, al betwijfel ik dat Diesel zich echt beschaamd voelt omdat ie zit te kakken 
