De wandeling was hartstikke leuk, al was mevrouw niet zo gehoorzaam als anders. Ze reageert heel sterk op mijn stemmingen.
Toen kwamen we in het restaurant. Skadi ging keurig liggen en op dat moment besluit mijn man dat het nodig is om over wat me dwars zit te praten
Ik zei dat ik het niet het moment daarvoor vond (zat met tranen in mijn ogen daar aan tafel) en toen ging mevrouw klieren.
Piepen, gillen, en zelfs hier en daar een blafje.
Geprobeerd om haar rustig weer te laten liggen, werkte voor geen meter. Mijn irritatie liep op, en op gegeven moment sis ik haar kwaad toe: "En als je nou godverdomme niet ophoudt met dat gezeik krijg je maat 39 zó ver je holletje in dat die er bij je bék weer uit komt.".
(Ik stond inmiddels op het punt om met hond en al het restaurant uit te lopen, kan me ook doodergeren aan mensen met luidruchtige kinderen in restaurants).
Báf, afgelopen. Skadi kijkt me aan, ziet dat ik het meen en ploft neer om te gaan slapen. Niks meer van gehoord.
Teruglopend naar de auto bleef ze ook keurig naast me lopen, af en toe naar me opkijkend met zo'n trage wijde kwispel en een koppie van 'lief ben ik, hè'.
Ze was overigens beslist niet bang, wel onder de indruk.
Meestal ben ik wel heel kalm, en luistert ze (voor een hond van 5 maanden) goed. Maar niet calm, wel assertive werkt dus af en toe ook. Laat CM het maar niet horen



