Vervolg "om wie geef je meer"

[cuatro]

Ieder mens heeft een eigen belevings- en gevoelswereld.
Over de discussie een keuze maken heeft ieder voor zich gelijk.
Iemand die zegt dat er keuzes gemaakt kunnen worden die beleefd dat ook zo en heeft daarom gelijk. Maar iemand die zegt dat hij geen keuze heeft, heeft ook gelijk omdat die dat zo beleefd. Ik vind het moeilijk uitleggen. Het is niet zo dat ze zich niet in een ander willen verplaatsen, maar het simpel niet kunnen, juist omdat ze het anders voelen.

Een voorbeeld:
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes jaar was.
Mijn vader heeft met een andere vrouw dus een nieuw gezin gevormd.
Samen hebben ze nog een kind gekregen, mijn half zus.
Nou had deze vrouw al twee kinderen en heeft mijn vader dus ook deze twee kinderen opgevoed.
De oudste van die twee wilde op een bepaalde leeftijd haar echte vader leren kennen, maar mijn half zus kon niet begrijpen dat ze daar behoefte aan had, en is hier zelfs kwaad om geweest. Ze had immers een vader, de vader van mijn half zus.
Ik zeg tegen mijn half zus dat ze haar echte vader toch ook had willen leren kennen als die niet in haar leven was.
Nou zij had dat dus niet, en ik vertelde haar dat ik het nogal oneerlijk vond om hier een standpunt in te hebben aangezien zij niet in dezelfde situatie zat.
Maar opeens begreep ik het, in deze konden we gewoonweg niet nader tot elkaar komen op dit standpunt omdat haar belevingswereld in deze totaal anders was dan de mijne.
Zij kon zich niet verplaatsen in dat van haar half zus en dus ook dat van de mijne niet, en ik kon me niet verplaatsen in dat van haar. En ik heb haar dit ook zo verteld. Alleen is het wel zo dat men dan wel elkaars mening en gevoel moeten accepteren en daar niet kwaad om mogen worden omdat ze niet gelijk lopen. En dat begreep ze gelukkig wel.

[Niekie]

Dan heb je m.i. meestal nog de keuze hoe je daar mee omgaat als die keuzes voor je gemaakt worden. En als je je veiliger voelt ergens mee door niemand in je leven te laten, prima natuurlijk als je dat wilt. Maar de deur voor iedereen gesloten laten want "dan kan ik niet meer gekwetst worden" is ook een keuze. En keuze is niet altijd in die zin van dat je het zelf of voor jezelf misschien een positieve keuze vindt, maar wel dat je daarvoor dus kiest ook al is dat omdat je niet meer weet hoe het anders moet en niemand in je leven wilt laten die het je wil "leren". Hmz nogal verwarrend geloof ik hoe ik het omschrijf, maar volgens mij wordt hier keuze opgevat als dat het altijd maar positief moet zijn als je keuze maakt.

Iemand KIEST daar niet bewust voor. Dat overkomt iemand. Iemand KAN niet anders, door alles wat hij mee heeft gemaakt. Onbewust sluit je je volledig af. Daar kies je niet voor.

Waarom is de een helemaal stuk na een gebeurtenis en kan een ander het leven uiteindelijk weer oppakken na exact dezelfde ingrijpende gebeurtenis? Iemand kan die keuze dan maken van nu heeft het lang genoeg mijn leven beheerst, ik kies ervoor er wat aan te doen om er anders mee om te gaan en verder te gaan met mijn leven en het niet zo te laten beheersen als het nu doet. En net zoals Danny ook schrijft in zijn posting, dat is niet in 3 minuten gebeurd natuurlijk.[/quote]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

[Niekie]

Ik ben het daar niet mee eens. Het is geen keuze die iemand maakt. Het gebeurt, onbewust sluit iemand zich helemaal af. En dan kun je inderdaad wel de keuze maken dat je het WILT veranderen, maar door alles wat je hebt meegemaakt maakt jouw afweermechanisme de keuze om een muur op te trekken. Was het maar zo makkelijk, dat je altijd een keuze hebt. Je hebt inderdaad altijd de keuze om iets te willen veranderen. Maar je hebt lang niet altijd de keuze, de kracht om dit ook te laten lukken.

je afweer mechanisme maakt geen keuze, die maak jij!
en zoals ik al schreef: als je de keuze maakt dit te willen veranderen ben je op de goede weg... ik zeg niet dat dit binnen 3 minuten kan!

Nee, die maak jij niet! Denk jij dat je een muur optrekt, je volledig afsluit omdat je daarvoor KIEST? Geen mens zou toch zo willen leven vrijwillig? Dit gebeurt, terwijl iemand dat meestal juist helemaal niet wil....dit is een natuurlijk verschijnsel; zelfbescherming. Als je zoveel hebt meegemaakt, keer op keer gekwetst bent, de grond in gestampt bent, dan bouw je die muur, niet omdat je daarvoor KIEST. Jij spreekt misschien voor jezelf, maar je kunt niet voor iedereen die diep in de shit zit gaan zeggen dat 'ie zelf een keuze heeft....het ligt soms wel iets ingewikkelder.

[Niekie]

Ieder mens heeft een eigen belevings- en gevoelswereld.
Over de discussie een keuze maken heeft ieder voor zich gelijk.
Iemand die zegt dat er keuzes gemaakt kunnen worden die beleefd dat ook zo en heeft daarom gelijk. Maar iemand die zegt dat hij geen keuze heeft, heeft ook gelijk omdat die dat zo beleefd. Ik vind het moeilijk uitleggen. Het is niet zo dat ze zich niet in een ander willen verplaatsen, maar het simpel niet kunnen, juist omdat ze het anders voelen.

Ja, hier kan ik wel in meegaan.
Ik denk dat het zo is. Danny begrijpt mij niet, omdat hij het zelf niet zo beleeft, gebaseerd op eigen ervaringen. En ik begrijp Danny niet, omdat ik het door mijn ervaringen op mijn eigen manier beleef...

[joe]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

[Niekie]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

Dit heb je mooi gezegd
Precies de goede woorden. Hier ben ik het helemaal mee eens, niks aan toe te voegen.

[little-wolf]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

[whoopy]

poe hé wat een zwaar onderwerp ik zeg er ff eerlijk bij dat ik niet alle pagina's heb doorgelezen maar ik kan me best voorstellen dat mensen door bepaalde gebeurtenissen zich afsluiten voor "menselijke liefde" en meer naar hun hond trekken. misschien zeg ik het wel niet helemaal goed maar dan corrigeer ik mezelf wel ik kan me heel goed voorstellen dat als je zo hard op je ziel bent getrapt dat je dus idd jezelf af gaat sluiten voor de buitenwereld. of dit goed is tsja waarschijnlijk niet maar op dat moment denk je daar niet aan en denk je dus ook niet of je een keuze hebt. je wordt er idd ontzettend hard door maar aan de andere kan loop je ook geen risico om wederom op je ziel getrapt te worden. ik heb ook periode's gehad dat ik dacht, mensen bekijk het maar!! ik had dus ook echt 0,0 vertrouwen meer in de mens en ik ben nu 7 jaar verder en heb er nog steeds moeite mee. en hoe je het ook wend of keert je hond zal je niet zo op je ziel trappen!!

ff kort samengevat hoor want uiteraard liggen dit soort zaken veel ingewikkelder!!

[Nieve]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Mee eens Je kunt niet voor mensen gaan bepalen wat een makkelijke ingrijpende gebeurtenis is en wat juist een moeilijke. Mensen hebben allen hun eigen belevingswereld. Afhankelijk van je belevingswereld, je persoonlijkheid, je verleden, je emoties en zo zijn er nog wel een aantal factoren, beleef je een situatie op een bepaalde manier. Misschien zijn er dingen die persoon a ziet als makkelijk oplosbaar, die persoon b ziet als onoverkomelijk probleem waar hij van in een depressie raakt. Omdat het je eigen belevingswereld is, kan niemand voor jouw bepalen, wat erg is en wat niet. Dat is juist het moeilijke van dit soort dingen. Jij (de ik persoon) bent de enige die een bepaalde ervaring heeft aan een bepaalde situatie en dat op een bepaalde manier beleeft.
Een therapeut kan je inderdaad helpenhelpen om je belevingswereld aan te passen.

En nou voel ik me bijna zelf zo'n psycholoog, na zo'n verhaal.

[joe]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo. Stond hier absoluut niet bij stil
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

[Eline*]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

[whoopy]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo.
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

ff een vraagje, vrij persoonlijk en als je er geen antwoord op wilt geven ook goed!! maar heb jij het ooit meegemaakt dat je ongewenst veelvuldig handtastelijk betast wordt?

[joe]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo.
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

ff een vraagje, vrij persoonlijk en als je er geen antwoord op wilt geven ook goed!! maar heb jij het ooit meegemaakt dat je ongewenst veelvuldig handtastelijk betast wordt?

Niet veelvuldig, het was 1 keer en ik maakte daar gelijk zo'n heisa over dat, zoals ik beschreef, het direct klaar was.
Ik ben hier heel direct in, maar over andere pietluitige dingen kan ik me wel overdreven druk maken. Raar, he?

[whoopy]

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo.
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

ff een vraagje, vrij persoonlijk en als je er geen antwoord op wilt geven ook goed!! maar heb jij het ooit meegemaakt dat je ongewenst veelvuldig handtastelijk betast wordt?

Niet veelvuldig, het was 1 keer en ik maakte daar gelijk zo'n heisa over dat, zoals ik beschreef, het direct klaar was.
Ik ben hier heel direct in, maar over andere pietluitige dingen kan ik me wel overdreven druk maken. Raar, he?

maar wat voor jou pietleuterig is, is voor een ander misschien weer heel erg. ik zeg heel eerlijk dat ik mezelf er ook wel eens op betrap. wij hebben de laatste 7 jaar echt alleen maar ellende gehad. mijn schoonouders zijn beide overleden op 50 en 52 jarige leeftijd, mijn zwager ging scheiden, mijn neefje van 7 heeft 3 hersentumoren en is ongeneeslijk ziek, mijn moeder krijgt een hartaanval in frankrijk, onze beide opa's overleden 2 dagen na elkaar, mijn schoonvader bleek een erfelijk kanker te hebben die nu mijn mannetje ook heeft en mijn zwager ook. mannetje is zwaar overspannen geweest, mijn moeder ligt nu weer in het ziekenhuis en moet geopereerd worden aan haar hart, voor 4 omleidingen. het houd maar niet op. ik voel mezelf super sterk en kan er ook niet goed tegen als iemand om een klein simpel iets zichzelf druk maakt. ik moet dan ook moeite doen om mijn mond te houden. maar na 5 minuten ga ik eens goed nadenken en dan denk ik: ja die mensen hebben misschien niet zoveel meegemaakt maar ieder zijn verdriet is het ergst en wie ben ik om daar over te oordelen.

[little-wolf]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo. Stond hier absoluut niet bij stil
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

het gaat er niet om dat het bij mij zo ligt. ik heb het goddank nog nooit meegemaakt. waarschijnlijk zou ik net zo reageren als jij. maar dat weet ik pas als ik in zo'n situatie terrecht kom.

maar twas idd. een vb. heb je gelijk in.
maar in mijn ogen een niet geschikt voorbeeld.

maar we begrijpen elkaar!

[little-wolf]

Bij "makkelijke" ingrijpende gebeurtenissen kun je m.i. meer over keuzes praten. Je kunt bijv. absoluut niet met je baas overweg. Hij is ook handtastelijk en je lijdt er erg onder. De keuze is dan aan jou.

Maar bij zeer emotioneel ingrijpende dingen( en deze zijn voor iedereen verschillend), wil je ook wel een keuze maken, maar kan je dat niet, omdat volgens mij idd je onderbewustzijn een en ander blokkeert.

Het onderbewustzijn speelt vaak een veel grotere rol dan dat wij denken.
Als je "ziel"niet meewil, houdt het tot op zekere hoogte op.
Therapie wil dan wel helpen, maar hier alleen tegen vechten is een gebed zonder einde

wie zegt dat het voor iedereen een"makkelijke" ingrijpende gebeurtenis is als iemand handtastelijk is?
denk je nou echt dat dat alleen maar ff af en toe aan je zitten is?
zo'n figuur is pas ziek. en om te voorkomen datie gesnapt wordt zal die lopen dreigen tegen zn slachtoffer.
dus een emotioneel ingrijpend iets.

Het was maar een voorbeeld.
Maar nu zie je wat we bedoelen. Voor mij is dit een makkelijke keuze.
Er valt voor mij niets te dreigen, ik licht direct het hele team in, geef hem een klap voor zijn kop en ben weg.
Voor jou ligt het blijkbaar niet zo. Stond hier absoluut niet bij stil
En ik weet zeker dat de dingen waar ik bijvoorbeeld erg mee zou zitten , voor jou misschien niet zo moeilijk zijn.

En dit is niet omdat de ene zwakker is, maar anders.

het gaat er niet om dat het bij mij zo ligt. ik heb het goddank nog nooit meegemaakt. waarschijnlijk zou ik net zo reageren als jij. maar dat weet ik pas als ik in zo'n situatie terrecht kom.

maar twas idd. een vb. heb je gelijk in.
maar in mijn ogen een niet geschikt voorbeeld.

maar we begrijpen elkaar!

oops. ik begreep er niet op uit dat het jouw overkomen is.
je heb dan goed gehandeld!!
kon iedereen dat maar, dan was dat in elkgeval een probleem minder geweest.

[little-wolf]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

ik ben het een keer met je eens!

maar wat vind je dan van dat je bijv. tegen een vreemde van internet het wel kan vertellen?

[whoopy]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

ik ben het een keer met je eens!

maar wat vind je dan van dat je bijv. tegen een vreemde van internet het wel kan vertellen?

ik denk dat voor veel mensen de drempel van internet lager is omdat ze die persoon niet tegenover hun hebbe zitten. je praat toch een beetje anoniem toch. kijk een gebeurtenis vertellen is een eerste, maar vertellen hoe je met die gebeurtenis emotioneel omgaat is een tweede. ik denk dat dan de drempel wat hoger ligt.

ik kan bijvoorbeeld makkelijk vertellen wat ik meegemaakt hebt, maar zal zelden of nooit vertellen hoe ik me daarbij voel of hoe ik ermee omga

[Caro.]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

ik ben het een keer met je eens!

maar wat vind je dan van dat je bijv. tegen een vreemde van internet het wel kan vertellen?

ik denk dat voor veel mensen de drempel van internet lager is omdat ze die persoon niet tegenover hun hebbe zitten. je praat toch een beetje anoniem toch. kijk een gebeurtenis vertellen is een eerste, maar vertellen hoe je met die gebeurtenis emotioneel omgaat is een tweede. ik denk dat dan de drempel wat hoger ligt.

ik kan bijvoorbeeld makkelijk vertellen wat ik meegemaakt hebt, maar zal zelden of nooit vertellen hoe ik me daarbij voel of hoe ik ermee omga

Internet is een vrij lage drempel, persoonlijk maar toch ook weer niet.
Vaak net genoeg afstand om makkelijker persoonlijk te kunnen praten.

Ik praat hier vrij gemakkelijk, ook over wat moeilijkere zaken, maar als ik iemand tegenover me heb zitten, kan ik totaal niet over persoonlijke dingen praten. Ik sla compleet dicht en krijg het benauwd.

Soms is het juist: hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om persoonlijke dingen te bespreken.....

[whoopy]

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

ik ben het een keer met je eens!

maar wat vind je dan van dat je bijv. tegen een vreemde van internet het wel kan vertellen?

ik denk dat voor veel mensen de drempel van internet lager is omdat ze die persoon niet tegenover hun hebbe zitten. je praat toch een beetje anoniem toch. kijk een gebeurtenis vertellen is een eerste, maar vertellen hoe je met die gebeurtenis emotioneel omgaat is een tweede. ik denk dat dan de drempel wat hoger ligt.

ik kan bijvoorbeeld makkelijk vertellen wat ik meegemaakt hebt, maar zal zelden of nooit vertellen hoe ik me daarbij voel of hoe ik ermee omga

Internet is een vrij lage drempel, persoonlijk maar toch ook weer niet.
Vaak net genoeg afstand om makkelijker persoonlijk te kunnen praten.

Ik praat hier vrij gemakkelijk, ook over wat moeilijkere zaken, maar als ik iemand tegenover me heb zitten, kan ik totaal niet over persoonlijke dingen praten. Ik sla compleet dicht en krijg het benauwd.

Soms is het juist: hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om persoonlijke dingen te bespreken.....

ja zo is het. Alain (mijn mannetje) heeft echt heel veel meegemaakt en ik wilde altijd dat hij dat met mij bepraatte want ik ben tenslotte diegene die het ook meegemaakt heeft en die hem continu opgevangen heeft, maar zo werkt het echt niet. als hij alles met mij zou bepraten moet ik mijn eigen verdriet dus wegcijferen en dat heb ik ook altijd gedaan en dat 1jaar goed, dat gaat 5 jaar goed maar eens gaat dat ontzettend mis. ik was hartstikke pissig in het begin toen hij met een psycholoog ging praten want wat wist zij nou van ons verdriet, maar het is de juiste beslissing geweest want nu heb ik ook ff rust en hij kan zijn problemen met een onafhankelijk iemand op proberen te lossen!!! je kunt gewoon niet alles alleen

[little-wolf]

ik ben het een keer met je eens!

maar wat vind je dan van dat je bijv. tegen een vreemde van internet het wel kan vertellen?

ik denk dat voor veel mensen de drempel van internet lager is omdat ze die persoon niet tegenover hun hebbe zitten. je praat toch een beetje anoniem toch. kijk een gebeurtenis vertellen is een eerste, maar vertellen hoe je met die gebeurtenis emotioneel omgaat is een tweede. ik denk dat dan de drempel wat hoger ligt.

ik kan bijvoorbeeld makkelijk vertellen wat ik meegemaakt hebt, maar zal zelden of nooit vertellen hoe ik me daarbij voel of hoe ik ermee omga

Internet is een vrij lage drempel, persoonlijk maar toch ook weer niet.
Vaak net genoeg afstand om makkelijker persoonlijk te kunnen praten.

Ik praat hier vrij gemakkelijk, ook over wat moeilijkere zaken, maar als ik iemand tegenover me heb zitten, kan ik totaal niet over persoonlijke dingen praten. Ik sla compleet dicht en krijg het benauwd.

Soms is het juist: hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om persoonlijke dingen te bespreken.....

ja zo is het. Alain (mijn mannetje) heeft echt heel veel meegemaakt en ik wilde altijd dat hij dat met mij bepraatte want ik ben tenslotte diegene die het ook meegemaakt heeft en die hem continu opgevangen heeft, maar zo werkt het echt niet. als hij alles met mij zou bepraten moet ik mijn eigen verdriet dus wegcijferen en dat heb ik ook altijd gedaan en dat 1jaar goed, dat gaat 5 jaar goed maar eens gaat dat ontzettend mis. ik was hartstikke pissig in het begin toen hij met een psycholoog ging praten want wat wist zij nou van ons verdriet, maar het is de juiste beslissing geweest want nu heb ik ook ff rust en hij kan zijn problemen met een onafhankelijk iemand op proberen te lossen!!! je kunt gewoon niet alles alleen

en jij kan nu ook ff alles op een rijtje zetten en aan jezelf denken. klinkt misschien cru.

maar idd. via inet gaat het makkelijker.
heb het zelf ook ondervonden.

[whoopy]

ik denk dat voor veel mensen de drempel van internet lager is omdat ze die persoon niet tegenover hun hebbe zitten. je praat toch een beetje anoniem toch. kijk een gebeurtenis vertellen is een eerste, maar vertellen hoe je met die gebeurtenis emotioneel omgaat is een tweede. ik denk dat dan de drempel wat hoger ligt.

ik kan bijvoorbeeld makkelijk vertellen wat ik meegemaakt hebt, maar zal zelden of nooit vertellen hoe ik me daarbij voel of hoe ik ermee omga

Internet is een vrij lage drempel, persoonlijk maar toch ook weer niet.
Vaak net genoeg afstand om makkelijker persoonlijk te kunnen praten.

Ik praat hier vrij gemakkelijk, ook over wat moeilijkere zaken, maar als ik iemand tegenover me heb zitten, kan ik totaal niet over persoonlijke dingen praten. Ik sla compleet dicht en krijg het benauwd.

Soms is het juist: hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om persoonlijke dingen te bespreken.....

ja zo is het. Alain (mijn mannetje) heeft echt heel veel meegemaakt en ik wilde altijd dat hij dat met mij bepraatte want ik ben tenslotte diegene die het ook meegemaakt heeft en die hem continu opgevangen heeft, maar zo werkt het echt niet. als hij alles met mij zou bepraten moet ik mijn eigen verdriet dus wegcijferen en dat heb ik ook altijd gedaan en dat 1jaar goed, dat gaat 5 jaar goed maar eens gaat dat ontzettend mis. ik was hartstikke pissig in het begin toen hij met een psycholoog ging praten want wat wist zij nou van ons verdriet, maar het is de juiste beslissing geweest want nu heb ik ook ff rust en hij kan zijn problemen met een onafhankelijk iemand op proberen te lossen!!! je kunt gewoon niet alles alleen

en jij kan nu ook ff alles op een rijtje zetten en aan jezelf denken. klinkt misschien cru.

maar idd. via inet gaat het makkelijker.
heb het zelf ook ondervonden.

nee hoor klinkt helemaal niet cru, zo is het gewoon. nou ben ik alleen weer iemand die met niemand praat over gevoel hahahah dus dat is weer een volgend probleem en zo blijf je bezig joh. het leven is nooit saai. net als je denkt dat de rust terugkeert gebeurd er weer iets

[little-wolf]

Internet is een vrij lage drempel, persoonlijk maar toch ook weer niet.
Vaak net genoeg afstand om makkelijker persoonlijk te kunnen praten.

Ik praat hier vrij gemakkelijk, ook over wat moeilijkere zaken, maar als ik iemand tegenover me heb zitten, kan ik totaal niet over persoonlijke dingen praten. Ik sla compleet dicht en krijg het benauwd.

Soms is het juist: hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om persoonlijke dingen te bespreken.....

ja zo is het. Alain (mijn mannetje) heeft echt heel veel meegemaakt en ik wilde altijd dat hij dat met mij bepraatte want ik ben tenslotte diegene die het ook meegemaakt heeft en die hem continu opgevangen heeft, maar zo werkt het echt niet. als hij alles met mij zou bepraten moet ik mijn eigen verdriet dus wegcijferen en dat heb ik ook altijd gedaan en dat 1jaar goed, dat gaat 5 jaar goed maar eens gaat dat ontzettend mis. ik was hartstikke pissig in het begin toen hij met een psycholoog ging praten want wat wist zij nou van ons verdriet, maar het is de juiste beslissing geweest want nu heb ik ook ff rust en hij kan zijn problemen met een onafhankelijk iemand op proberen te lossen!!! je kunt gewoon niet alles alleen

en jij kan nu ook ff alles op een rijtje zetten en aan jezelf denken. klinkt misschien cru.

maar idd. via inet gaat het makkelijker.
heb het zelf ook ondervonden.

nee hoor klinkt helemaal niet cru, zo is het gewoon. nou ben ik alleen weer iemand die met niemand praat over gevoel hahahah dus dat is weer een volgend probleem en zo blijf je bezig joh. het leven is nooit saai. net als je denkt dat de rust terugkeert gebeurd er weer iets

ja. een hond die naar je vingertje gromt.

[whoopy]

ja zo is het. Alain (mijn mannetje) heeft echt heel veel meegemaakt en ik wilde altijd dat hij dat met mij bepraatte want ik ben tenslotte diegene die het ook meegemaakt heeft en die hem continu opgevangen heeft, maar zo werkt het echt niet. als hij alles met mij zou bepraten moet ik mijn eigen verdriet dus wegcijferen en dat heb ik ook altijd gedaan en dat 1jaar goed, dat gaat 5 jaar goed maar eens gaat dat ontzettend mis. ik was hartstikke pissig in het begin toen hij met een psycholoog ging praten want wat wist zij nou van ons verdriet, maar het is de juiste beslissing geweest want nu heb ik ook ff rust en hij kan zijn problemen met een onafhankelijk iemand op proberen te lossen!!! je kunt gewoon niet alles alleen

en jij kan nu ook ff alles op een rijtje zetten en aan jezelf denken. klinkt misschien cru.

maar idd. via inet gaat het makkelijker.
heb het zelf ook ondervonden.

nee hoor klinkt helemaal niet cru, zo is het gewoon. nou ben ik alleen weer iemand die met niemand praat over gevoel hahahah dus dat is weer een volgend probleem en zo blijf je bezig joh. het leven is nooit saai. net als je denkt dat de rust terugkeert gebeurd er weer iets

ja. een hond die naar je vingertje gromt.

neeeeeeeeeee hij haalt zijn lippie op als ik met mijn vingerte wijs. grommen deed hij als er eten in de buurt is en dat heeft hij de laatste dagen toch niet meer gedaan hahaha ik denk dat hij geschrokken is van mij. dat lippie halen doet hij wel nog steeds maar als ik dan opsta of zo rent hij als een speer weg

[little-wolf]

en jij kan nu ook ff alles op een rijtje zetten en aan jezelf denken. klinkt misschien cru.

maar idd. via inet gaat het makkelijker.
heb het zelf ook ondervonden.

nee hoor klinkt helemaal niet cru, zo is het gewoon. nou ben ik alleen weer iemand die met niemand praat over gevoel hahahah dus dat is weer een volgend probleem en zo blijf je bezig joh. het leven is nooit saai. net als je denkt dat de rust terugkeert gebeurd er weer iets

ja. een hond die naar je vingertje gromt.

neeeeeeeeeee hij haalt zijn lippie op als ik met mijn vingerte wijs. grommen deed hij als er eten in de buurt is en dat heeft hij de laatste dagen toch niet meer gedaan hahaha ik denk dat hij geschrokken is van mij. dat lippie halen doet hij wel nog steeds maar als ik dan opsta of zo rent hij als een speer weg

nowja, je hond doet wat, waar aan gewerkt moet worden. hihi. :p:

het houd je allemaal van de straat.

[Niekie]

Ja, sommige mensen kunnen die keuze inderdaad maken, maar heel veel mensen ook niet! Sommige mensen zitten zo diep in de shit, hebben zo'n gigantische muur om zich heen gebouwd. En dan is dat een keuze? Denk je dat die mensen dat voor de lol doen? Dat ze ervoor kiezen om zo te leven? Nee dus, dat geloof ik niet. Ze willen wel anders, maar kunnen niet.

Ik ben het wel met je eens hoor: waarom krijgt de een zijn leven niet meer op de rails en kan de ander zijn leven weer oppakken na een ingrijpende gebeurtenis....tja: een stukje karakter denk ik. Maar ik geloof gewoon niet dat iemand iets doet omdat hij of zij daarvoor KIEST. We komen hier volgens mij toch nooit uit....jullie denken van wel, gebaseerd op eigen ervaringen, ik denk van niet....

In mijn ogen draait alles om veiligheid en zelfbehoud. Als je het niet goed hebt is je afsluiten soms een veiligere optie dan steun zoeken, omdat daar een risico ligt om afgewezen te worden en op momenten dat je kwetsbaar bent trek je dat niet. Ik ieder geval niet.
Het feit dat je je bewust bent van wat je doet en waarom je dat doet is denk ik stap 1 om dingen anders te gaan doen, als je dat tenminste wil. En ieder mens wil dat, simpelweg omdat we sociale wezens zijn die niet alles helemaal alleen kunnen. Ik merk wel bij mezelf dat ook al heb ik het volste vertrouwen in iemand en is de wil er bij mij om over dingen te praten het nog niet zo even vanzelf gaat. Soms heb ik de woorden niet en weet ik dan dus niet wat ik moet zeggen. Dat is inderdaad ontzettend vervelend, maar dat is dan maar even zo.
Ik denk ook dat je die dingen niet te uniek moet willen maken. Ieder mens kent kwetsbare momenten en ieder mens is bang om afgewezen te worden. Daarin verschillen we allemaal niks van elkaar.
Het is leuk je te verschuilen achter dingen die je hebt meegemaakt, maar feit is dat dit soort angsten in mijn ogen daar niet eens zoveel mee te maken hebben. Het is een angst die hoort bij het feit dat je mens bent. En de ene mens is daar beter tegen bestand, kan daar beter mee omgaan en is dapperder/minder kwetsbaar dan de ander. Tuurlijk kleuren je ervaringen je blik, maar op zich vind ik bv de angst om je kwetsbaar op te stellen iets heel normaals.
Het zou ook wel erg vreemd worden als je bij de slager je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dat vind ik vreemder dan een drempel over moeten om je verhaal te doen, ook al is iemand je nog zo vertrouwd.

Eline, ik ben het tot op zekere hoogte met je eens. De angst om je kwetsbaar op te stellen is zeker iets heel normaals en bij iedereen tot op zekere hoogte aanwezig. Want het zou inderdaad een beetje vreemd zijn als je bij de slager op de hoek op de standaardvraag "hoe gaat het?" je verhaal gaat doen over hoe kut het met je gaat. Dus een drempel over om je kwetsbaar op te stellen moeten de meeste mensen over.
Maar de mate waarin die angst aanwezig is heeft volgens mij wel degelijk te maken met dingen die je mee hebt gemaakt. Sommige mensen vinden het moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen, maar sommige mensen KUNNEN het simpelweg niet meer. Door die muur die ze hebben opgebouwd, door dingen die ze in het verleden hebben meegemaakt. Ze kunnen niemand dichtbij laten, terwijl ze dat eigenlijk wel graag willen.
Dus tot op zekere hoogte is het een normale angst die je gewoon hebt als je mens bent, maar toch wordt die angst vaak gevoed door ervaringen in het verleden.
Ik weet niet of ik helemaal goed heb uitgelegd wat ik precies bedoel....het is best een gecompliceerd onderwerp.

[Eline*]

[ Sommige mensen vinden het moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen, maar sommige mensen KUNNEN het simpelweg niet meer. Door die muur die ze hebben opgebouwd, door dingen die ze in het verleden hebben meegemaakt. Ze kunnen niemand dichtbij laten, terwijl ze dat eigenlijk wel graag willen.
Dus tot op zekere hoogte is het een normale angst die je gewoon hebt als je mens bent, maar toch wordt die angst vaak gevoed door ervaringen in het verleden.
Ik weet niet of ik helemaal goed heb uitgelegd wat ik precies bedoel....het is best een gecompliceerd onderwerp.

Ik snap wat je bedoeld. Ik geloof alleen altijd graag dat je invloed hebt op je eigen gedrag, al is het alleen al omdat dat maakt dat je logischerwijs dan dus ook invloed hebt op je eigen onmogelijkheden. Ik denk dat het er ook erg vanaf hangt hoe de omgeving reageert op iemand die zich afsluit. Als je omgeving niet toestaat dat jij je terugtrekt in je eigen veilige eenzame gedoetje, heb je gewoon de kans te laten zien dat je anders wil. En ja, dat is moeilijk en eng, maar jezus, toe dan ook maar! Soms kan je ook gewoon niet anders dan dan maar springen in iets wat voor jou onbekend is wil je dingen veranderen.
Wij hebben soms mensen op de afdeling die in eerste instantie echt alles en iedereen op afstand houden door zo lelijk mogelijk te doen. Als ze merken dat je ze vanwege dat gedrag niet laat zakken is de helft in het opbouwen van vertrouwen al gewonnen. En hoe beschadigt ook, uiteindelijk als mensen weten dat je ze niet laat zakken, dan komen ze wel.
Zo niet, heeft het niet meer te maken met die ander, maar met de onmogelijkheid van mensen om te gaan met hun eigen kwetsbaarheden en emotie's. Die moet je namelijk wel zelf kunnen zien, wil je ze uberhaupt kunnen delen.

[idorh]

Je kan heel je leven aan ander denken, dat is soms goed, maar pluk de dag en geniet, en trek je er niets van aan wat ander van je vinden en denken, echte vrienden kennen en begrijpen je wel, het leven is zo betrekkelijk, in elk werelddeel land wijk of straat woonhuis zijn wetten en regels, wat is het juiste?

Ben je eenzaam, dan is het prettig als er een dier maak niet uit wat voor dier, er is als je thuis komt.

Er bestaan zoveel theorieen van houden van, ik ben weer gek op een gebakken lekkerbekkie, daar hou ik heel veel van.

Gr Bertus.

[Niekie]

[ Sommige mensen vinden het moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen, maar sommige mensen KUNNEN het simpelweg niet meer. Door die muur die ze hebben opgebouwd, door dingen die ze in het verleden hebben meegemaakt. Ze kunnen niemand dichtbij laten, terwijl ze dat eigenlijk wel graag willen.
Dus tot op zekere hoogte is het een normale angst die je gewoon hebt als je mens bent, maar toch wordt die angst vaak gevoed door ervaringen in het verleden.
Ik weet niet of ik helemaal goed heb uitgelegd wat ik precies bedoel....het is best een gecompliceerd onderwerp.

Ik snap wat je bedoeld. Ik geloof alleen altijd graag dat je invloed hebt op je eigen gedrag, al is het alleen al omdat dat maakt dat je logischerwijs dan dus ook invloed hebt op je eigen onmogelijkheden. Ik denk dat het er ook erg vanaf hangt hoe de omgeving reageert op iemand die zich afsluit. Als je omgeving niet toestaat dat jij je terugtrekt in je eigen veilige eenzame gedoetje, heb je gewoon de kans te laten zien dat je anders wil. En ja, dat is moeilijk en eng, maar jezus, toe dan ook maar! Soms kan je ook gewoon niet anders dan dan maar springen in iets wat voor jou onbekend is wil je dingen veranderen.
Wij hebben soms mensen op de afdeling die in eerste instantie echt alles en iedereen op afstand houden door zo lelijk mogelijk te doen. Als ze merken dat je ze vanwege dat gedrag niet laat zakken is de helft in het opbouwen van vertrouwen al gewonnen. En hoe beschadigt ook, uiteindelijk als mensen weten dat je ze niet laat zakken, dan komen ze wel.
Zo niet, heeft het niet meer te maken met die ander, maar met de onmogelijkheid van mensen om te gaan met hun eigen kwetsbaarheden en emotie's. Die moet je namelijk wel zelf kunnen zien, wil je ze uberhaupt kunnen delen.

Ja, ik ben het met je eens. Als mensen blijven proberen, de moed niet opgeven als je ze in eerste instantie op een afstand probeert te houden en jij wilt zelf graag veranderen, dan kan het waarschijnlijk heel langzaam goed komen, hoe beschadigd iemand misschien ook is. Er kan volgens mij wel een ontzettend lange tijd overheen gaan.
Het zal ook niet makkelijk zijn, lijkt me. Je moet daar goed doorheen kunnen prikken, want het lijkt me erg rot om steeds afgestoten te worden...

[iones]

ik heb nooit gezegt dat het houden van een dier hetzelfde is als van een mens.
maar een dier doet me meer.

naar mijn idee hebben mensen die zeggen dat je maar "ziek" bent als je meer om dieren geeft dan om mensen, niks meegmaakt en is daar alles op een presenteerbladje aan komen waaien.
ik beweer niet dat alle mensen "slecht" zijn. maar de hele goeie moet ik nog tegen komen. en soms kom je ze tegen, maar gaan dan weer weg.

jammer genoeg wordt ik nog teveel teleur gesteld door de medemens.
ik weet dat het ook gedeeltijk aan mezelf ligt, maar werk wel aan mezelf.

Jammer dat je nu hetzelfde doet. Je gaat er maar vanuit dat mensen die het niet met jouw zienswijze eens zijn dus ook geen "karakter" hebben en dat ze alles is komen aanwaaien...
Ik ben het ook niet eens met het feit dat je meer van dieren kan houden dan van mensen. Je kan en mag dat niet vergelijken, de verhouding ligt gewoon heel anders. Als je die twee verward is er dus ergens iets mis gegaan naar mijn idee. En nee.. het is me niet allemaal aan komen waaien maar het is wel de manier hoe je ermee omgaat. Het zijn allemaal keuzes die je maakt en je hoeft niet bang te zijn toe te geven dat je misschien ergens een verkeerde keuze gemaakt hebt, die kan je terug draaien of herzien... ook dat is een keuze!

Dus je bent alleen oke als je meer van mensen houdt dan van dieren?> en wie ben jij om dat uit te maken? Waarom zou je het daarmee eens of oneens moeten zijn?

als kind hield ik al meer van dieren dan van mensen, ZONDER dat daar iets aan vooraf is gegaan. Zoals ik al eerder zei, het is niet te beredeneren. WAarom voelt iemand zoals ie voelt? Het is zoals het is. Dieren raken mij nu eenmaal meer dan mensen. Kan er niets aan doen. Die is geen keuze, het is niet iets rationeels. Het is iets puur gevoelsmatigs.