Inmiddels heeft meneer geen gekke dingen meer gedaan. We laten het voorlopig ook gewoon zoals het is.
Dit was ook het advies van de specialist trouwens; zolang hij niet gaat decompenseren (dikke buik, overmatig hoesten), hoeft er niks gedaan te worden. De aanvallen zijn een gevolg van een kortdurend circulatieprobleem en geven niet direct een probleem. Ik moet alleen zijn hartslag in de gaten houden; zodra deze in rust boven de 130 uitkomt, moeten we daar wel wat mee. Deze week eens even kijken wat die hartslag doet.
Lieske_1977 schreef:
Als ik je goed lees, zijn de aanvallen op dit moment niet zodanig dat ze Shibs kwaliteit van leven echt aantasten.
Voor nu zou ik dus niet te veel op de zaken vooruitlopen 
Vanwaar toch de overweging een dierenarts te bezoeken? Je schrijft dat je geen anti-epileptica voor hem wilt (snap ik), maar ook dat extra hartmedicatie mogelijk helpt maar dat de pillen er nu al moeilijk in gaan. Wat zou een DA dan voor meerwaarde hebben?
Als je Shib toch door de DA wilt laten beoordelen, is een bezoek aan huis dan een optie? Zal waarschijnlijk voor veel minder stress zorgen dan een bezoek aan de praktijk. Of is dat niet mogelijk vanwege evt. onderzoeken die dan nog plaats zouden vinden?
Dat is een (vervelende) eigenschap van mij.
Inmiddels heb ik er ook wel weer wat meer rust mee hoor. Ik baalde er vreselijk van dat er toch weer aanvallen kwamen, terwijl ik daarvoor de hoop had dat hij ze niet meer zou krijgen. Dan gaat mijn hoofd nogal tekeer en schrijf ik hier half emotioneel een verhaal.
Anke schreef:Heavy schreef:Misschien kan de hartmedicatie verhoogd worden zonder een dierenarts bezoek?
Vetmedin mag en moet je niet verhogen, dat heeft geen enkele zin. Het is niet zoiets als een pijnstiller.
Ah, dat wist ik niet. Goed om te weten. Sowieso nu niet aan de orde gelukkig.
Izzie_Anneke schreef:Shibby schreef:
Waarom kan die stomme hond niet gewoon zonder gedoe oud worden en sneven? Scheelt mij een hoop klote vragen en afwegingen
Het kreng
.
Ik denk dat je, voorlopig in elk geval, wel weet wat je gaat doen. Zolang de aanvallen hanteerbaar zijn verder niet aanklooien. En wat er daarna komt weet niemand dus daar zou ik me nog geen zorgen over maken
Wat een wijsheid! Zo gaan we het inderdaad ook doen
Desi&Bibi schreef:Misschien is het geven van pillen een optie met Easypil. Is bij mijn honden die lastig pillen nemen ideaal. Is een soort 'kaugom' die niet plakt en je heel makkelijk om zo'n pil kan kneden. En ze vinden het erg lekker.
Sterkte en succes met het verdere verloop. Moeilijk hoor..
Heb ik naar gekeken, maar die dingen zijn onbetaalbaar als ik er 4 per dag moet gebruiken.
Zijn rare, ik vertrouw geen leverworst met smeerkaas, periode is gelukkig ook weer voorbij. Het wordt weer met smaak gegeten
Anke schreef:Hier wordt de Vetmedin trouwens gezien als een snoepje. Hij vindt het heerlijk. De Benakor daarentegen vindt hij verschrikkelijk, en die is zo groot als een halve rijstkorrel en wordt nog zorgvuldig naar buiten gewerkt. Ik weet niet of het mag bij de Vetmedin, maar kun je hem niet vijzelen en dan door yoghurt oid?
Shib is een mieperd. De ene assistente was ook verbaasd dat hij ze niet lustte, de andere assistente moest lachen en herkende het gedoe.
Vetmedin mag verbrijzeld worden, maar het probleem is echt de smaak en die gaat eigenlijk overal doorheen.
Ik prijs de dag dat er medicatie op de markt komt die helemaal nergens naar smaakt. Zou een hoop gedoe schelen
Ri@ schreef:
Buck heeft dat ook, soms een periode dat hij een keer of drie per week na braken een soort aanvalletje heeft buiten. Altijd buiten want hij eet eerst gras. Langer dan een minuut duurt het niet, hij valt meestal wel om, of als ik op tijd er bij ben hangt hij tegen mij aan. Maar soms gaan er ook maanden voorbij dat hij er geen last van heeft. In het begin heb ik bloedonderzoek laten doen. Maar ik heb begrepen dat dierenarts, gedokter en medicatie pas zin heeft wanneer de aanvallen frequent voorkomen. Ook de medicatie heeft weer bijwerkingen. Buck heeft het vanaf zijn tweede jaar en is nu ruim 13. Hij leeft er prima mee zonder gedokter
Ik zou wel voor onzerzoek naar de d.a. gaan als ik zou merken dat hij er last van heeft, of dat het hem zou beperken of dat de frequentie erg toeneemt.
Bij Shib was het eerst ook om de 6 maanden ongeveer, kon ik prima mee leven. Pas toen de frequentie toenam én de hersteltijd dramatisch toenam, vond ik dat ik er wat mee moest. Eigenlijk zijn we nu weer waar we voor afgelopen december waren; hele kleine aanvalletjes zonder hersteltijd. Eigenlijk mag ik dus ook gewoon niet klagen
Buck doet het dan ook prima zeg zo op zijn oude dag na al zoveel jaren gekke aanvalletjes
) zien er echt heel anders uit. EIC vind ik persoonlijk iets minder heftig eruit zien als een echte epileptische aanval. Honden zijn na een EIC ook niet verward en redelijk vlot weer de oude.
