Mens dat is toch helemaal geweldig! Zonder bloedspetters aan zijn kop kan je er vrijwel zeker van zijn dat hij niks heeft doodgemaakt en hij kwam keurig snel terug!Ingding schreef:Vandaag heb ik hem voor de tweede keer losgelaten. Ik vond het best eng, maar ik dacht, het moet een keer! Hij heeft de laatste maanden steeds meer vertrouwen gekregen dus ik ging er vanuit dat het wel goed moest komen. Ook was er verder niemand in het bos te bekennen, dus toch maar geprobeerd.
Corso rende snel weg, maar bleef wel in het zicht. Het was feest en hij was blij. Op een gegeven moment liep hij rechtdoor en sloeg ik ergens linksaf. Hij keek waar ik heen ging, bedacht even wat hij zou gaan doen, maar zag toen ineens een konijn (denk ik dan) en zoef hij was weg. Binnen een paar seconden was hij tussen de bomen door verdwenen. Ik ging er vanuit dat ik wel een uurtje of twee kon uittrekken en besloot om op dezelfde plek te blijven staan. Erachteraan rennen was geen optie, daar mijn conditie zwaar te wensen overlaat. Ik besloot af en toe te fluiten zodat hij zou weten waar ik was en een paar minuten later kwam hij ineens tussen de bomen door terug gerend. Hij had een enorm blij hoofd en een zwiepende staart en keek me aan met een blik van "Dat was leuk he!"Ik heb hem uitgebreid beloond en vol geduwd met lekkers en heb hem toch maar weer aangelijnd.
Het is dus positief dat hij wel weer terug komt na weg te zijn gerend. En hij kwam ook echt voor mij staan zodat ik hem kon aanlijnen. Minder positief is het jagen. Dat mag natuurlijk gewoon niet en ik vind het geen prettig idee dat ik niet weet wat er aan de hand is als hij weg is. Maar het is in ieder geval weer een stapje vooruit. Nu dus het volgende punt om aan te werken.
En dat blije hoofd, daar doe je het voor.
