Vamdaag ben ik voor het eerst met Corso alleen naar het bos geweest. Hij is nog heel erg gefocust op zijn omgeving en druk met snuffelen, dus als we wandelen zit hij mij nog niet staan. Hij reageert wel al op zijn naam en op een fluit, en als ik het bijzonder lief vraag, dan wil hij nog wel eens komen om even kwispelend een knuffel te halen voordat hij weer verder gaat. Voorlopig blijft hij dus aan de lange lijn, totdat ik hem wat beter kan lezen.
Daar waar Sonja zonder na te denken in vieze plassen sprong, is dat aan deze elegante vuilnisbak niet besteed. Vakkundig worden alle plasjes ontlopen, en mocht ontlopen geen mogelijkheid zijn, dan ga je er gewoon in de spagaat overheen. Want vies worden, daar doet hij niet aan

.
Het begrip flexilijn heeft hij nog niet onder de knie. Regelmatig bond hij zichzelf dan ook vast aan een boom of aan een paal.
Mijn aanmoedigen om zelf uit te zoeken hoe hij uit de knoop moest komen, werden met haast opgetrokken wenkbrauwen begroet. "Jij houdt mij aan deze lijn vast, dan zorg jij ook maar dat ik uit deze benarde positie kom." Hij blijft dan net zo lang zielig kijken tot ik zuchtend om de boom heen loop.
Toen we het bos bijna uit waren, keek hij nog wel een keertje op om te kijken waar ik bleef. En toen smolt ik een beetje van die mooie bruine ogen.
Thuisgekomen waren er een aantal kinderen op bezoek en dit ging prima. Hij liet zich gewillig aaien en bleef heel erg rustig. Alle mensen vindt hij leuk. Vooral als ze aaien of snoepjes geven. Dan zijn ze nog leuker! We denken dat hij vroeger met een man heeft samengeleefd, omdat hij toch wel erg naar mannen toe trekt. Maakt niet uit, ook mij vindt hij best leuk

.
Ik ben nog wel op zoek naar iets waarmee ik hem kan motiveren voor als we dadelijk beginnen met trainen. Snoepjes zijn lekker, maar hij is er niet zo gek op dat hij er een moord voor zou doen. Niet zoals Sonja die alles wat eetbaar was ook daadwerkelijk moest eten. Hij heeft een flostouw, maar ook dat boeit hem niet zo veel. Voor nu wil hij vooral geaaid worden en erbij hangen. Dan is hij blij.
Hier nog een foto waarop hij uitgeteld aan mijn voeten ligt:
