Ik had Enzi vanmorgen alleen meegenomen en had op de planning staan om lekker wat kilometers in het bos te maken.
Terwijl ik de parkeerplaats op rij zie ik een hond aan komen lopen en hij keek wat paniekerig om zich heen. Draaide om een geparkeerde auto heen en bleef daar zielig staan. Baas kwijt, dat is duidelijk.
Ik uit uitgestapt, hond gelokt en de zijpaden vd parkeerplaats ingelopen om te kijken of de eigenaar niet 100mtr verder op liep. Niet dus...
Hm.. wat nu? Enzi in de auto, kan hem daar niet inlaten en gaan zoeken wat dan flipt hij helemaal. Ik de andere reu, ik denk dat het een huskyxherder is geweest en niet de kleinste, maar aan een boom gebonden en Enzi uit de auto gehaald. Ik heb mijn innerlijke alfa even streng toegesproken en daar gaan we dan. Vreemde reu losgemaakt en hem meegenomen naar Enzi. Beetje borstelen, maar so far, so good.
Dat ging wel goedkomen. Dus ik op pad met de twee mannen. Eens kijken of ik een verloren eigenaar kan vinden.
Half uur gezocht en toch maar de dierenambulance opgebeld, ik kan hem niet mee naar huis nemen. Enzi wordt gék als ik hem in de auto had gepropt. Die vond ik nu al uiterst tolerant dat hij het wel oke vond dat deze meneer met ons meeliep.
Terug naar de parkeerplaats gelopen om de dierenambu op te wachten en wie weet was de eigenaar inmiddels wel gearriveerd, en ja hoor, ik had een groep hardlopers gevraagd of zij hun ogen los konden houden en mijn nummer gegeven en werd gebeld dat de eigenaar onderweg naar de parkeerplaats was. Gelukkig maar.
Ik heb mijn goede daad voor vandaag weer verricht maar het zou fijn zijn dat de volgende vondeling een teefje is en niet zo'n joekel
Dat scheelt mij weer een paar stressmomentjes, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om die hond dan maar te laten lopen..
Maar, ben wel héél trots op mijn eigen joekel dat hij zo braaf deed, wat borstelen en grommen en dat was het.
Terwijl ik weet dat hij het allerliefst die hond even tegen de grond had willen beuken.
Mijn schatje






