Mijn bull en haar 'aanval is de beste verdediging'

[NudityAndTheBeast]

Als dat niet werkt, wordt het gedragstherapeut, iemand met een frisse kijk die het echt vanaf een ander oogpunt kan zien dan 'hondje pijn, hondje boos'...

Dit is precies wat IngeO en anderen je nu geven, een ander oogpunt Dat het niet is wat je wil horen is wat anders, maar dit is wat wij al buitenstaanders tussen de regels dénken te lezen. We kunnen er naast zitten hoor, maar veeg het nou niet gelijk van tafel.

Bij deze, mijn hond staat wel degelijk wél onder appèl. Ik kan haar op de hondenweide (natuurlijk niet in situatie als omschreven in openingspost) maar wel als haar gemoedstoestand gekalmeerd is, gerust bij me roepen, 1x, 3x, zelfs 20x als het moet... Als er een hond aankomt en ze heeft hem al gezien, kan ik haar ook nog steeds bereiken/laten hierkomen. Het is pas als de fixatie is gekomen dat ze onbereikbaar wordt. Ik hecht als zijnde 'gedrag' geen waarde aan truucjes en commando's, maar goed, om een voorbeeld te geven, ze kan ook gerust écht werken tussen andere honden in, zonder uit te vallen naar een van die honden.

Het is pas als die hond plots rakelings langs haar passeert (alhoewel ik dat probeer te voorkomen blijf je dat soms toch hebben) dat ze onbereikbaar wordt.

Dus nee, het idee 'die hond staat gewoon nooit onder appèl, dat is alles', veeg ik bij deze wel gewoon van tafel.

[NudityAndTheBeast]

Uit jouw berichten lees ik eigenlijk alleen maar 'kleine hondjes, ze kent er geen bal vanaf en haar honden zijn gewoon onopgevoed...'

Laat duidelijk dat dit niet zo is, en dat dat soort input eigenlijk ook compleet geen meerwaarde geeft of hulp biedt...

hoeveel kilometer lang zijn jouw tenen eigenlijk ? ik had het in mijn laatste post uitgerekend zelfs niet eens over bullen.

Even lang als die van een ander hoor...
Ik hou alleen niet van aannames via een topic op een forum...
Je bent er van overtuigd dat mijn hond niets van gedrag toont wat bezorgelijk is, is goed voor jou. En nu ben je er blijkbaar ook van overtugid dat mijn hond niet onder appèl staat en ik gewoon niet weet wat het is om een hond onder appèl te hebben. Dat lees ik er uit.

Ik zoek hulp, niet een hoop berichten waardoor ik het gevoel krijg dat ik sowieso gewoon niets van honden afweet. En de meeste mensen geven gewoon fijne reacties, waar ik heel blij mee ben en ook best al wat tips heb kunnen uithalen.

[Zamunda]

TS, je leest de berichten m.i. met een (zeer) gekleurde bril, leest dingen die er niet staan en reageert daardoor nog defensiever. Wellicht komt dat door de stress die je nu ervaart, misschien moet je op de berichten waar je zo mee zit even niet reageren en die later nog eens teruglezen.

Dus nee, het idee 'die hond staat gewoon nooit onder appèl, dat is alles', veeg ik bij deze wel gewoon van tafel.

Het dikgedrukte heb ik bijvoorbeeld nergens gelezen. Waar zie jij dat staan?

[Neeltje]

Als dat niet werkt, wordt het gedragstherapeut, iemand met een frisse kijk die het echt vanaf een ander oogpunt kan zien dan 'hondje pijn, hondje boos'...

Dit is precies wat IngeO en anderen je nu geven, een ander oogpunt Dat het niet is wat je wil horen is wat anders, maar dit is wat wij al buitenstaanders tussen de regels dénken te lezen. We kunnen er naast zitten hoor, maar veeg het nou niet gelijk van tafel.

Bij deze, mijn hond staat wel degelijk wél onder appèl. Ik kan haar op de hondenweide (natuurlijk niet in situatie als omschreven in openingspost) maar wel als haar gemoedstoestand gekalmeerd is, gerust bij me roepen, 1x, 3x, zelfs 20x als het moet... Als er een hond aankomt en ze heeft hem al gezien, kan ik haar ook nog steeds bereiken/laten hierkomen. Het is pas als de fixatie is gekomen dat ze onbereikbaar wordt. Ik hecht als zijnde 'gedrag' geen waarde aan truucjes en commando's, maar goed, om een voorbeeld te geven, ze kan ook gerust écht werken tussen andere honden in, zonder uit te vallen naar een van die honden.

Het is pas als die hond plots rakelings langs haar passeert (alhoewel ik dat probeer te voorkomen blijf je dat soms toch hebben) dat ze onbereikbaar wordt.

Dus nee, het idee 'die hond staat gewoon nooit onder appèl, dat is alles', veeg ik bij deze wel gewoon van tafel.

Natuurlijk staat je hond onder appèl als er niets aan de hand is, daarom is het zo belangrijk om nog beter haar lichaamstaal te leren lezen, zodat je kunt reageren voordat ze gaat fixeren en haar nog terug kunt roepen.

Maar in huis lijkt mij een groter probleem. Het is op deze manier voor alle honden onrustig in huis i.p.v. de veilige plek die ze daar zouden moeten hebben.

[blondie]

In mijn openingspost...
Of is het normaal dat een hond constant fixeert, een andere hond bespringt en daarna volledig doof en gevoelloos is voor elke verbale correctie én ook fysieke aanrakingen??
Voor mij namelijk niet. En hier vraag ik dus ook concrete tips voor.

Ja voor een Bulldog is dat behoorlijk normaal zelfs, dat doof en blind worden voor pijn, correctie, de omgeving, geluid of voor welke prikkel dan ook, dat is een beetje echt dus bulldogs, en dat is ook iets dat je zult moeten meenemen als je een bull aangschaft

dat is niet alleen bulleneigen hoor - dat zogenaamde doof en blind blijft natuurlijk een heel relatief gegeven, nogal wat mensen vinden zoiets van hun hond terwijl er eigenlijk geen echt appèl op staat en de hond alleen maar luistert als er nul afleiding/interessante prikkel is, tja, dan lijk je in wat moeilijker situaties al snel doof en blind hè .

Wel eh... er staat wel degelijk appèl op m'n hond...
Uit jouw berichten lees ik eigenlijk alleen maar 'kleine hondjes, ze kent er geen bal vanaf en haar honden zijn gewoon onopgevoed...'

Laat duidelijk dat dit niet zo is, en dat dat soort input eigenlijk ook compleet geen meerwaarde geeft of hulp biedt...

Maar je hebt het enerzijds over dat na haar hernia ze zo veranderd is. Ze is je eerste hond en daarna zijn er meerdere honden bijgekomen en een kind.
Mijn gedachte was eerst om haar dan alleen op wandelingen mee te nemen, en de honden die het wel leuk vinden met anderen te interacten apart. Maar dan lees ik dat je dat ook niet wilt doen omdat je met al de honden tegelijkertijd wilt lopen.

Wat er wordt gezegd over op een andere hond klappen en dan niet meer bereikbaar zijn, en jouw idee dat dat abnormaal gedrag is. Daar kan ik beamen dat een hond die een conflict aan gaat met een andere hond, welke hond dan ook, meestal niet meer te bereiken is. Hoe goed de hond onder andere omstandigheden ook luistert.
Idem met je kippen en konijn, ze heeft een paar keer winnaarservaring opgedaan en weet wat het is om te doden. Dat is verrekte lastig volgens mij om er nu uit te krijgen.

[NudityAndTheBeast]

per se met alle honden tegelijk lopen wil ik niet. (heb ik dat ergens geschreven?) Maar ik wil ook niet Pebbles elke keer thuislaten als ik de rest wel meeneem... Ookal ben ik eerst een eind met haar gaan lopen, dan nog is het plots zij alleen... Zo kijk ik er tegenaan en ik weet dat Pebbles daar moeite mee zou hebben. :/

Ze gaat wel regelmatig mee naar bv de dierenwinkel, op visite bij mensen, als de rest van de roedel thuisblijft. Vaak doe ik daarna dus inderdaad met een paar andere honden wel wat, maar echt Pebbles alleen alleen thuis, dat probeer ik te vermijden...



Nugoed, ik heb vandaag eens extra regels opgelegd voor haar en ik vind dat ze er 'op zich' positief op reageert voor zover het te beoordelen is. Heb haar natuurlijk wél beloond voor het opvolgen van die regels. Kreeg puppenvisite en toen Pebbles voor mij toch iets té gefixeerd was op aandacht krijgen heb ik haar plaats gestuurd, daar een tijd gehouden en daarna beloond met een apportje. Uiteindelijk is ze geen robot en zal ze wel moeten wennen aan de verloren vrijheid die ze nu heeft... Als ze dan eenmaal doet wat ik verwacht en ze kalmeert, mag ze daar mijns inziens ook voor beloond worden.

[DaniBanani]

Ze is een hónd. Dan heeft ze maar even ergens moeite mee, jammer hoor. Dexter vind het ook niet leuk als hij alleen thuis moet blijven maar helaas pindakaas, soms moet dat toch.

En ik zou toch nog eens nadenken over wat Inge O schrijft. Ze zegt namelijk niet dat je géén appèl hebt over Pebbles, maar dat je dat in bepaalde omstandigheden niet hebt. Pebbles is niet doof, blind, of gevoelloos - ze hoort/voelt je prima maar weigert gewoon te luisteren. Dat is niet vreemd, want in die staat van uiterste opwinding is dat ook heel erg lastig. Dexter luistert ook niet goed als er een rottweilerreu tegenover hem staat en hij als een malloot tekeer gaat tegen die hond. Maar inmiddels luistert hij wel stukken beter dan een half jaar geleden, omdat ik hem heb geleerd dat hij óók kan -en moet- luisteren in die situaties. Had ik daarvoor dan totaal geen appèl? Jawel hoor. De gehoorzaamheidscursus deed hij fantastisch, bij de behendigheid luisterde hij prima, als 't rustig om ons heen was deed hij perfect wat ik vroeg. Maar dat appèl verdween als sneeuw voor de zon zodra er een sterkere prikkel in beeld kwam, net als bij jouw Pebbles. En aanraking reageerde hij ook niet op, hoor. Ik had hem een knal voor z'n harses kunnen geven en dan nóg was hij gewoon doorgegaan. Dus ja, dergelijk gedrag kan heel normaal zijn als je als baasje tekort schiet. Tenzij Dexter ook een hersenafwijking heeft, natuurlijk. Maar dat lijkt mij niet waarschijnlijk. Jou wel?

Je doet je hond tekort door vast te houden aan het idee dat ze iets mankeert. Ze heeft geen onderzoeken en medelijden nodig, maar een baas die haar duidelijke grenzen stelt. En als ze daar braaf op reageert mag dat uiteraard ook beloond worden, daar leert ze juist van.

[ranetje]

Ze is een hónd. Dan heeft ze maar even ergens moeite mee, jammer hoor. Dexter vind het ook niet leuk als hij alleen thuis moet blijven maar helaas pindakaas, soms moet dat toch.

En ik zou toch nog eens nadenken over wat Inge O schrijft. Ze zegt namelijk niet dat je géén appèl hebt over Pebbles, maar dat je dat in bepaalde omstandigheden niet hebt. Pebbles is niet doof, blind, of gevoelloos - ze hoort/voelt je prima maar weigert gewoon te luisteren. Dat is niet vreemd, want in die staat van uiterste opwinding is dat ook heel erg lastig. Dexter luistert ook niet goed als er een rottweilerreu tegenover hem staat en hij als een malloot tekeer gaat tegen die hond. Maar inmiddels luistert hij wel stukken beter dan een half jaar geleden, omdat ik hem heb geleerd dat hij óók kan -en moet- luisteren in die situaties. Had ik daarvoor dan totaal geen appèl? Jawel hoor. De gehoorzaamheidscursus deed hij fantastisch, bij de behendigheid luisterde hij prima, als 't rustig om ons heen was deed hij perfect wat ik vroeg. Maar dat appèl verdween als sneeuw voor de zon zodra er een sterkere prikkel in beeld kwam, net als bij jouw Pebbles. En aanraking reageerde hij ook niet op, hoor. Ik had hem een knal voor z'n harses kunnen geven en dan nóg was hij gewoon doorgegaan. Dus ja, dergelijk gedrag kan heel normaal zijn als je als baasje tekort schiet. Tenzij Dexter ook een hersenafwijking heeft, natuurlijk. Maar dat lijkt mij niet waarschijnlijk. Jou wel?

Je doet je hond tekort door vast te houden aan het idee dat ze iets mankeert. Ze heeft geen onderzoeken en medelijden nodig, maar een baas die haar duidelijke grenzen stelt. En als ze daar braaf op reageert mag dat uiteraard ook beloond worden, daar leert ze juist van.

Hoho, dat kan je alleen zeggen na een goede medische controle.
Dat een hond altijd duidelijke grenzen nodig heeft ben ik met je eens

Overigens is TS kennelijk al wel begonnen met regels opleggen (zie bericht boven het jouwe).

[Miranda]

En ik zou toch nog eens nadenken over wat Inge O schrijft. Ze zegt namelijk niet dat je géén appèl hebt over Pebbles, maar dat je dat in bepaalde omstandigheden niet hebt. Pebbles is niet doof, blind, of gevoelloos - ze hoort/voelt je prima maar weigert gewoon te luisteren. Dat is niet vreemd, want in die staat van uiterste opwinding is dat ook heel erg lastig. Dexter luistert ook niet goed als er een rottweilerreu tegenover hem staat en hij als een malloot tekeer gaat tegen die hond. Maar inmiddels luistert hij wel stukken beter dan een half jaar geleden, omdat ik hem heb geleerd dat hij óók kan -en moet- luisteren in die situaties. Had ik daarvoor dan totaal geen appèl? Jawel hoor. De gehoorzaamheidscursus deed hij fantastisch, bij de behendigheid luisterde hij prima, als 't rustig om ons heen was deed hij perfect wat ik vroeg. Maar dat appèl verdween als sneeuw voor de zon zodra er een sterkere prikkel in beeld kwam, net als bij jouw Pebbles.

Precies.

Mijn teef vreet graag andere teven op. En soms zie je een hond niet aankomen, als ze onverwacht uit een paadje opduiken. Die hittepetit van mij is dan in staat om binnen 0,01 seconde in een bitchfight verzeild te raken. IK kan haar daar af brullen. Als een Sergeant-Majoor, vanuit mijn tenen.
Man, die ook wel eens met de honden loopt, niet. Dan lijkt mijn teef ook niks te horen of te voelen, maar dat is onzin. Ze hoort het wel, maar kiest ervoor om dat te negeren.
Ze vindt hem wat lief, maar hem helemaal serieus nemen doet ze niet. Dus die lijnt aan op onoverzichtelijke stukken. Omdat hij dat appèl niet heeft.

Zo simpel is het, hoor.

[malinois]

En ik zou toch nog eens nadenken over wat Inge O schrijft. Ze zegt namelijk niet dat je géén appèl hebt over Pebbles, maar dat je dat in bepaalde omstandigheden niet hebt. Pebbles is niet doof, blind, of gevoelloos - ze hoort/voelt je prima maar weigert gewoon te luisteren. Dat is niet vreemd, want in die staat van uiterste opwinding is dat ook heel erg lastig. Dexter luistert ook niet goed als er een rottweilerreu tegenover hem staat en hij als een malloot tekeer gaat tegen die hond. Maar inmiddels luistert hij wel stukken beter dan een half jaar geleden, omdat ik hem heb geleerd dat hij óók kan -en moet- luisteren in die situaties. Had ik daarvoor dan totaal geen appèl? Jawel hoor. De gehoorzaamheidscursus deed hij fantastisch, bij de behendigheid luisterde hij prima, als 't rustig om ons heen was deed hij perfect wat ik vroeg. Maar dat appèl verdween als sneeuw voor de zon zodra er een sterkere prikkel in beeld kwam, net als bij jouw Pebbles.

Precies.

Mijn teef vreet graag andere teven op. En soms zie je een hond niet aankomen, als ze onverwacht uit een paadje opduiken. Die hittepetit van mij is dan in staat om binnen 0,01 seconde in een bitchfight verzeild te raken. IK kan haar daar af brullen. Als een Sergeant-Majoor, vanuit mijn tenen.
Man, die ook wel eens met de honden loopt, niet. Dan lijkt mijn teef ook niks te horen of te voelen, maar dat is onzin. Ze hoort het wel, maar kiest ervoor om dat te negeren.
Ze vindt hem wat lief, maar hem helemaal serieus nemen doet ze niet. Dus die lijnt aan op onoverzichtelijke stukken. Omdat hij dat appèl niet heeft.

Zo simpel is het, hoor.

Dit dus!
En idd. Het is een hond en die heeft zich ook maar aan te passen af en toe... jammer dan.

[Daantje_]

Ik wilde toch graag reageren omdat ik mezelf een beetje herken in deze situatie.

Zelf heb ik een leuke spaanse herder (ze lijkt erg op de Catalaanse Herdershond). Jarenlang was ze sociaal naar andere honden, speelde veel, etc. Tot ze, door een misdiagnose, een jaar lang met een kapotte knie had gelopen. Ze werd steeds chagrijniger naar andere honden, tot dat ze helemaal geen contact meer wilde. Inmiddels is ze aan beide knieën geopereerd en heeft ze geen pijn meer. Maar haar gedragspatroon naar andere honden was niet veranderd (ondanks dat ze dus pijnvrij was). Ik wilde graag weer dat leuke sociale hondje terug, maar ze bleef maar snauwen en van zich afbijten. Ik wist echt niet meer waar ik het zoeken moest, want in mijn familie zitten nog al wat honden, dus een sociale hond is wel handig. Ik voelde mij best verdrietig, ik gunde mijn hond graag het plezier weer met het spelen met andere honden en weer normaal contact te hebben.
Uiteindelijk had ik besloten om het compleet anders aan te pakken. Ik had voor mezelf een aantal grenzen gesteld, want mij enorm geruststelde. Ik besloot dat mijn hond helemaal geen contact meer mocht maken met andere honden (behalve met honden waarvan ik zeker wist dat dat goed zou gaan). Vanaf dat moment mocht mijn hond alléén positieve contacten opdoen met andere honden: tijdens de lange wandelingen legde ik aan de eigenaren uit dat ik aan het oefenen was met mijn hond om haar weer vertrouwen in andere honden te krijgen en vroeg dan of hun hond daarvoor geschikt was. Na een paar maanden positieve ervaringen op doen, merkte ik al dat mijn hond niet meer standaard begon met snauwen. Ik kan steeds een stapje extra doen. Drukke honden zijn inmiddels niet meer eng, ze reageert zelfs weer zoals ze voorheen ook altijd reageerde: een beheerste correctie, gewoon rustig en eerlijk (en niet meteen er bovenop dus). Om tot dit punt te komen, heeft mij al wel maanden gekost. Ze is nog lang niet de sociale vlinder die zij eerst was, maar ze kan inmiddels met de helft van de honden goed opschieten.

Het hielp mij om grenzen voor mezelf te stellen, dus dat mijn hond geen contact meer mocht hebben met andere honden. Dat gaf mij ineens zo veel rust! Ik liet het idee los dat ze weer de sociale vlinder moest zijn, ik moest echt accepteren dat mijn hond veranderd was. En op het moment dat ik het allemaal begon te accepteren en mij aan ging passen, zag ik dat de situatie zich steeds meer verbeterde.

Je wilt graag dat je hond weer met andere honden overweg kan. Daarvoor moet je een weg zien te vinden en eigenlijk ook bedenken dat je dat doel helemaal niet kan behalen en daar een oplossing voor te vinden. Als je er druk achter gaat zetten (het MOET, het MOET), gaat het vrijwel niet lukken. Dat heb ik in elk geval gemerkt bij mijzelf, want ik zette er druk achter dat mijn hond sociaal moest gaan doen. Dat werkte gewoon niet en ik werd steeds weer teleurgesteld. De teleurstelling moet je zien te ontwijken.

Ik hoop dat je hier misschien iets aan hebt. Succes!