We hebben sinds kort hier door het bos een verhard rolstoelpad waar nu al intensief gebruik van gemaakt wordt door alles behalve rolstoelers eigenlijk. Ik liep mijn ronde door het bos en deed ook een stukje over het verharde pad (ik vermijd het liever, mij te druk, maar goed het was even een verbindingsstukje voor mij).
Honden lopen gewoon los. Vlak voor een bocht kom ik bekende met haar bouvier tegen, die hier voor Norah nog wel bij ons gelogeerd heeft en die ik regelmatig uitliet. Bouvier vind Kay geweldig, Kay doet er niet zo veel meer mee. Ik wissel even snel al lopende nog even wat woorden met de bazin. Ik loop verder richting bocht en zie door mijn interactie wat laat een jonge trimster aankomen. Zoals het die racemonsters van mij betaamd lopen ze alweer een stukje voor mij en het is eigenlijk te laat om ze bij mij te roepen zonder dat ze haar zouden hinderen, dus ik druk op de noodknop en geef resoluut het commando down. Beide ploffen in volle vaart op de grond. Tja ietwat onhandig op het verharde pad, maar ik besluit dat ik ze laat liggen omdat ze anders de jonge trimster hinderen. Kay ligt echt op haar pad, maar ik geef extra commando blijf en geef haar daarmee ongeveer de vrijbrief dat ze ook eigenlijk over hem heen kan stappen (bij Norah zou ik die vrijbrief niet geven, die blijft dan denk ik niet liggen, maar Kay is vol vertrouwen en niet zo onstuiming) Ze mindert dus duidelijk met tegenzin vaart en stapt dus ook zwaar zuchtend half langs half over Kay heen, die dus inderdaad ook rustig blijf liggen zonder haar ook maar een blik waardig te keuren. Hij kijkt alleen mij aan wachtend op volgende commando. Jonge trimster heeft oordoppen in en is dus verder ook niet aanspreekbaar, maar ik krijg na de diepe afkeurende zucht/steun ook nog een vernietigende blik.
Ik moppel nog iets van zeik niet zo (wat ze toch niet hoorde, want tja die oordoppen) en dacht: gut het is ook nooit goed. Volgende keer haar maar gewoon laten bestormen door twee moddercollies (ze waren helemaal zwart van de modder ook nog)? Gelukkig krijg ik meestal wel complimenten als ik mijn honden voor jan en alleman even aan de kant op down leg en dat ze zo braaf blijven liggen (sorry mensen, ik kan niet altijd reageren, want dan is Norah nog wel eens ineens uit de startblokken geschoten, maar het is niet onvriendelijk bedoel van mij).
Nou ja kan er natuurlijk niks mee, moet het gewoon even kwijt. Gaan we gewoon weer verder met gewoonweg zorgen dat mensen zo min mogelijk last hebben van mijn twee kanjers. Ik ben wel trots op ze






