Moderator: moderatorteam
dit dusMarjoleine schreef: Ik noem het ritueeltjes en ik geloof heilig in de positieve werking en de duidelijkheid daarvan.
Bonnie 09-05-'99 ~ 06-09-'15
Wel eens een logeerhond gehad die het gewend was. Die zat dus na elke wandeling in de keuken en het duurde even voor ik door had waarom ze dat deed 
helemaal mee eensMarjoleine schreef:Ik ben enorm van het lekkers.
Na elke wandeling krijgen ze (thuis) iets lekkers of eten, afhankelijk van het tijdstip.
Bij het in de auto gaan krijgen ze allemaal wat lekkers.
Bij het aanlijnen krijgen ze allemaal wat lekkers.
Als ik wegga en ze mogen niet mee krijgen ze wat lekkers.
Als wij gaan slapen krijgen ze een koekje-voor-de-nacht.
Ik heb nooit gedoe, mijn honden komen graag en stappen graag in de auto en komen er ook graag thuis weer uit.
En ze zeuren nooit als ze niet mee mogen, ze kijken me haast de deur uit zelfs, want als ik wegga zonder hen krijgen ze dus iets HEEL lekkers.
Van mij mag iedereen het noemen zoals ze willen. Ik noem het ritueeltjes en ik geloof heilig in de positieve werking en de duidelijkheid daarvan.
Ik ben populair bij de honden en ze doen wat ik van ze vraag, daar gaat het maar om
Bij pups doe ik het ook en naderhand komt het doorgaans zo uit dat het na de twee lange wandelingen etenstijd is en na de korte wandelingen krijgt mijn hond ook gewoon iets omdat ze er op rekentgyanty schreef:ranetje schreef:Ik ben best van lekkers als ze een opdracht goed uitvoeren.gyanty schreef:Ooit een lezing over een geheel andere manier van voeren gevolgd. Dit ging over het niet regelmatig eten, maar pas eten als er honger ontstaat (bij zowel mens als hond) Maar in feite als een dier honger krijgt maakt het lichaam zich gereed voor actie (jagen). Allerlei hormonen en lichaamsfuncties staan helemaal paraat voor actie. Na die actie/jacht veranderen die hormonen en lichaamsfuncties en zijn ze helemaal gericht op eten en verteren.
Nu ben ik om deze lezing niet gaan voeren op basis van honger, maar ben ik wel bewust geworden van het ritme (wat ik al had, maar niet onderbouwd. Na 2 wandelingen krijgen ze gewoon hun maaltijd. Na de andere wandeling krijgen ze niet bewust wat lekkers ofzo. Ik ben niet zo van het lekkers voeren in het algemeen. Ik kan geen reden bedenken waarom ik na een wandeling iets lekkers moet geven. Doe ik dan liever tijdens wandeling
Als pup kregen ze daarnaast aan het einde van de wandeling als ze definitief werden aangelijnd een heel lekker stuk worst.
Voordeel:
Ik zat allang thuis achter de koffie als anderen nog woest bezig waren hun hond te overtuigen om mee te komen
Iedereen om me heen noemde het omkopen.
Maar vrijwel altijd als ik aan het einde van de wandeling de riem van mijn schouder haal staat de hond al bij me.
Ik hoef niet eens te roepen.
Dus laat mij maar lekkers geven.
Verder moet iedereen die beslissing voor zichzelf nemen.
Het is niet goed of slecht, het is je eigen beslissing.
Het hoeft ook niet speciaal nut te hebben.
Niet alles hoeft nut te hebben, het kan ook gewoon leuk zijn.
Maar dat is toch niet na de wandeling. Dat is tijdens wandelen. Ik 'koop ze ook vaak om' op dat punt hoor. Bij mij leer ik ze zelf de neus in de jachtlijn te steken (of door halsband of tuig). En ja dat gaat gepaard met lekkers. Is dus leuk kunstje! En honden die heel graag bij mij komen. Overigens heb ik sinds Norah altijd ballen bij mij, die werken ook als koekjes
Maar waarom ik geen reden kan bedenken, is omdat het mijn honden dus niet dat extra plezier oplevert als ik ze na elke wandeling iets lekkers geef. Dat ik geen reden kan bedenken, betekend voor ons meer dat wij er dus geen noodzaak toe zien, maar dat gaat puur om onze eigen situatie op dit moment. (bij pups doe ik het wel, na elke wandeling eten en of een botje)
Dat is wel een goeie tip trouwens. Nilo vind de auto niet zo, hij gaat er wel in maar met frisse tegenzin. Tegenwoordig heeft hij een dilemma omdat we met de auto 9 van de 10 keer wél naar het bos gaan. Misschien haal ik hem met een koekje over de streepMarjoleine schreef:Dat met die auto is trouwens ontstaan nadat ik in een kop-staartbotsing had gezeten. Lobke en Isabel zaten achterin.
Isabel was toen een jaar en die wilde daarna (begrijpelijkerwijs) de auto niet meer in.
Die heb ik toen gelokt met koek en dat is gebleven.
Ze ervaren die auto allemaal positief hier en dat is toch wel erg aangenaam
Kijk, beter dan dit kan ik niet uitleggen dat het geven van iets lekkers GEEN NUT (of hoger doel) hóéft te hebbenlieke schreef:O, ik ben reuze van het omkopen van de levende have in mijn huis. Honden, katten, kinderen... allemaal worden ze omgekocht. En als dat niet helpt: chantage is een goede tweede keuze.
Na twee wandelingen ('s ochtends en 's avonds) krijgen ze sowieso hun eten. Dus je wilt niet weten in wat voor tempo ze hun behoefte doen en naar huis racen. Zelfs die ouwe mutsen zetten de sokken erin. Bij het laatste rondje 's avonds krijgen ze een bruine boterham en, net als bij Rita van Renée, zitten ze al in de keuken voor ik mijn jas aan de kapstok heb gehangen.
En verder krijgen ze van mij altijd iets lekkers als ik koffie drink. En ik drink véél koffie. En krijgen ze iets lekkers als ik zelf een snaaibui krijg want ik krijg een acuut schuldgevoel als ik iets eet en ik zie 5 paar hongerige oogjes op mij gericht (zoonlief heeft ook prachtige bruine kijkers).
En ze krijgen wat lekkers als ik zin heb om ze iets te geven. Of zoonlief heeft zin om ze iets te geven. Zomaar omdat de zon schijnt en dat moet worden gevierd. Of omdat het regent en dan hebben we allemaal troost nodig.
Of omdat ik ze lief vind. En dat vind ik ze meestal wel.
En als ze niet lief zijn, ga ik over in de chantage-modus: 'Als je niet luistert, krijg je helemaal NIKS lekkers.'
Aangezien ze het woord 'lekkers' prima verstaan, gaan ze zich direct goed gedragen.
. Hoeveel nuttelozer wil je het hebben 
.
. Ach, ik heb mijn dieren en mijn kind voor mijn lol. En hopelijk voor hún lol. Dus waarom moet alles in vredesnaam een pedagogisch nut hebben?Zamunda schreef:Kijk, beter dan dit kan ik niet uitleggen dat het geven van iets lekkers GEEN NUT (of hoger doel) hóéft te hebbenlieke schreef:O, ik ben reuze van het omkopen van de levende have in mijn huis. Honden, katten, kinderen... allemaal worden ze omgekocht. En als dat niet helpt: chantage is een goede tweede keuze.
Na twee wandelingen ('s ochtends en 's avonds) krijgen ze sowieso hun eten. Dus je wilt niet weten in wat voor tempo ze hun behoefte doen en naar huis racen. Zelfs die ouwe mutsen zetten de sokken erin. Bij het laatste rondje 's avonds krijgen ze een bruine boterham en, net als bij Rita van Renée, zitten ze al in de keuken voor ik mijn jas aan de kapstok heb gehangen.
En verder krijgen ze van mij altijd iets lekkers als ik koffie drink. En ik drink véél koffie. En krijgen ze iets lekkers als ik zelf een snaaibui krijg want ik krijg een acuut schuldgevoel als ik iets eet en ik zie 5 paar hongerige oogjes op mij gericht (zoonlief heeft ook prachtige bruine kijkers).
En ze krijgen wat lekkers als ik zin heb om ze iets te geven. Of zoonlief heeft zin om ze iets te geven. Zomaar omdat de zon schijnt en dat moet worden gevierd. Of omdat het regent en dan hebben we allemaal troost nodig.
Of omdat ik ze lief vind. En dat vind ik ze meestal wel.
En als ze niet lief zijn, ga ik over in de chantage-modus: 'Als je niet luistert, krijg je helemaal NIKS lekkers.'
Aangezien ze het woord 'lekkers' prima verstaan, gaan ze zich direct goed gedragen.
En als het voor jou en de levende have in je huis werkt dan zul je mij niet horen zeuren hoor
Heerlijk tochlieke schreef:Ach, ik heb mijn dieren en mijn kind voor mijn lol. En hopelijk voor hún lol. Dus waarom moet alles in vredesnaam een pedagogisch nut hebben?Zamunda schreef:Kijk, beter dan dit kan ik niet uitleggen dat het geven van iets lekkers GEEN NUT (of hoger doel) hóéft te hebbenlieke schreef:O, ik ben reuze van het omkopen van de levende have in mijn huis. Honden, katten, kinderen... allemaal worden ze omgekocht. En als dat niet helpt: chantage is een goede tweede keuze.
Na twee wandelingen ('s ochtends en 's avonds) krijgen ze sowieso hun eten. Dus je wilt niet weten in wat voor tempo ze hun behoefte doen en naar huis racen. Zelfs die ouwe mutsen zetten de sokken erin. Bij het laatste rondje 's avonds krijgen ze een bruine boterham en, net als bij Rita van Renée, zitten ze al in de keuken voor ik mijn jas aan de kapstok heb gehangen.
En verder krijgen ze van mij altijd iets lekkers als ik koffie drink. En ik drink véél koffie. En krijgen ze iets lekkers als ik zelf een snaaibui krijg want ik krijg een acuut schuldgevoel als ik iets eet en ik zie 5 paar hongerige oogjes op mij gericht (zoonlief heeft ook prachtige bruine kijkers).
En ze krijgen wat lekkers als ik zin heb om ze iets te geven. Of zoonlief heeft zin om ze iets te geven. Zomaar omdat de zon schijnt en dat moet worden gevierd. Of omdat het regent en dan hebben we allemaal troost nodig.
Of omdat ik ze lief vind. En dat vind ik ze meestal wel.
En als ze niet lief zijn, ga ik over in de chantage-modus: 'Als je niet luistert, krijg je helemaal NIKS lekkers.'
Aangezien ze het woord 'lekkers' prima verstaan, gaan ze zich direct goed gedragen.
En als het voor jou en de levende have in je huis werkt dan zul je mij niet horen zeuren hoor
Zolang ze, naast hun lol, anderen niet tot last zijn, ga ik lekker door met ze tot in de grond toe te verpesten. Gewoon omdat ik het leuk vind en het mij een goed gevoel geeft.
!
. 
Eh.... oeps!Inge O schreef:jij bent hem dan eigenlijk aan het trainen om vooral niét te willen komenRiboet schreef:Hugo krijgt zijn favoriete bal bijvoorbeeld als hij ECHT niet meteen wil terugkomen voor het wandelen, dan zwaai ik even met zijn (dus eigenlijk 'mijn' ) blauwe bal en dan is ie rap bij me en die mag hij dan naar huis dragen.
.
daarna mag hij snuffelen wat hij wil.
Na de grote wandeling zijn ze vies en moe en gaan ze lekker uitrusten met meestal een oor of hoefje o.i.d. Het voordeel voor mij is dat de viezigheid dan in de manden terecht komt en niet door het hele huis Verder niet standaard lekkers na een wandeling of uitlaatronde, maar net hoe het uitkomt. Wel lekkers bij in de auto gaan, bij aanlijnen, bij hierkomen (nu nog heel vaak met nieuwe jonge hond, maar dat wordt wel minder op den duur). En als ik wegga voor een paar uurtjes krijgen ze een hele lekkere kluif Gelukkig worden ze niet heel snel dik (alleen op Sid moet ik wel een beetje letten) 
Hier zijn ze ook zooooo blij als ik zonder ze weg ga. Als ik het rolgordijn dicht doe begint Sliert al zijn rondjes te hopsen want ooooooo dan krijgen ze toch iets lekkers.Marjoleine schreef: En ze zeuren nooit als ze niet mee mogen, ze kijken me haast de deur uit zelfs, want als ik wegga zonder hen krijgen ze dus iets HEEL lekkers.
Gewoon omdat hij hier vreselijk van kan genieten! 
Hier gebeurt het altijd. En dat weten ze. Na het wandelen krijgen ze een hapkluifje.kaatje888 schreef:Wie geven hun hond(en) na elke uitlaatronde iets lekkers?
En is dit goed om te doen, of niet?
Graag jullie mening!
Nee, in de basis niet, maar je moet wel oppassen dat je een hond niet teveel tussendoor voert, vind ik. Het is niet de bedoeling dat de hond er dik van wordt tenslottekaatje888 schreef:Dus het kan geen kwaad om een hond na elke wandeling iets lekkers te geven?Zamunda schreef:Er is geen goed of fout, zolang het maar past bij de hond (en de baas). Mijn mening
