Ach goed, goed. Ik kan er gewoon slecht tegen als mensen uitgedaagd worden of getreiterd. En verbaas me dan eigenlijk telkens weer dat er niemand anders reageert. Dit keer heb ik het dus vrij lang laten gaan in de hoop dat er ook een andere buurtgenoot eens wat zou zeggen. Niet elke keer "dat wijf van de hoek".
Het vervelende vind ik namelijk wel dat er later wordt gezegd dat ze het niet normaal vonden hoe de kinderen bezig waren, mijn verderop buurman is ook vaak doelwit. Zelf heb ik dan wel eens de gedachte dat men het erg vind, of vervelend, maar niemand zegt er iets van. Bang om zelf doelwit te worden denk ik? En uiteraard zit dat ook in mijn achterhoofd, maar als je allemaal zo gaat denken dan vind ik de wereld zielig en angstig geworden. En egoïstisch.
Vind het overigens wel eens lastig hoor. Wat is toelaatbaar en wat niet. Maar ik kan me niet herinneren dat ik gillend en schreeuwend over straat ging, grote muil had tegen ouderen e.d. daar werd gewoon wat van gezegd, en had je nog een grote bek dan stonden ze bij je ouders op de stoep. Mijn vader was dan niet misselijk.
Helaas tegenwoordig halen ze papa er zelf bij die jou gaat vertellen dat zijn kinderen recht hebben om

dat heb ik ook een keer meegemaakt. Niet naar mij toe, maar naar de verderop buurman en al die joelende kinderen eromheen.
Die meneer heb ik toen ook even fijntjes verteld wat zijn kinderen uitvroten, en of hij ze aub mee wilde nemen naar het veldje voor hun eigen flat om te zien hoe lang ze het zelf vol zouden houden met dat gegil en geschreeuw
Noem mij maar onredelijk, prima. Vorig jaar stond er 1 op het punt een ander een kopschop te geven naast het huis. Ik was toen erg blij dat ik op dat moment naar buiten stapte. Verderop buuf vroeg later of ik de gillende kinderen zat was en mijn bek weer had opengetrokken (je hebt snel de naam..) Nee je moet ze elkaar de hersens in laten trappen, dat is fijn.
Maar goed. Ik heb geen kinderen en daarom ook minder tolerant zegt met dan.
