Moderator: moderatorteam
Ja, ik geloof ook niet zo in te vroeg of te laat. Denk dat als het moment komt dat het echt genoeg is, mooi geweest, over, hoe je het ook maar wilt nomen, je dat ook echt ziet, weet, voelt, en dat je daar naar handelt.Marion. schreef:Ik kon die beslissing ook helemaal niet maken. En een ander natuurlijk helemaal niet voor ons.
En toch was daar ineens het moment. En volgens mij geen dag te vroeg, of te laat. Niet voor ons, niet voor Saar. Gewoon op tijd. Wij hebben er vrede mee. Saar heeft niet ondraaglijk geleden.
Goed zo.
Ik hoop dat jullie dat straks ook kunnen zeggen. Sterkte met deze zware beslissing
Hier sluit ik me ook bij aan, zo heb ik het ook ervaren. En nogmaals sterkte met de moeilijke beslissing die er aan zit te komen.Marion. schreef:Ik kon die beslissing ook helemaal niet maken. En een ander natuurlijk helemaal niet voor ons.
En toch was daar ineens het moment. En volgens mij geen dag te vroeg, of te laat. Niet voor ons, niet voor Saar. Gewoon op tijd. Wij hebben er vrede mee. Saar heeft niet ondraaglijk geleden.
Goed zo.
Ik hoop dat jullie dat straks ook kunnen zeggen. Sterkte met deze zware beslissing
Het was wel een kuur. Ik kreeg de opdracht om het een maand lang te geven en daarna een maand lang niet, en ik heb eigenlijk ook niet gevraagd wat de gedachtegang daarachter was. Toen ik in de 'stopmaand' aangaf dat Boy weer 's nachts begon te spoken mocht ik er meteen weer mee beginnen en dit keer gewoon chronisch. Ik zou binnen vijf dagen weer verbetering moeten zien maar daar zit ik ruim overheen. Maar ik geef het sowieso nog even de tijd.Canis Sapiens schreef:Maar waarom was je tussendoor gestopt, als het hielp? Of was dat nodig ivm bijwerkingen? Het lijkt me nl. eerder dat je chronische medicatie nodig hebt (ipv kuurtje), dit gaat uit zichzelf niet meer verbeteren.saffie schreef: Inmiddels zijn we dus alweer twee maanden verder. De medicatie die ik van de dierenarts had gekregen heeft wel geholpen, want een poos lang was hij was 's nachts weer rustig en sliep ik weer in mijn eigen bed. Tot iets meer dan een week geleden, toen begon hij 's nachts weer te spoken. Niet meer zo erg als destijds (dat was echt paniek), maar wel steeds heen en weer lopen en hijgen. Ik ben weer met dezelfde medicatie begonnen maar zie nu geen verschil (of het was destijds toeval),
Misschien heeft het medicijn weer eventjes tijd nodig, of zou je een ander medicijn erbij kunnen proberen?
Dit is erg geruststellend om te lezen, net als de ervaringen van de anderen die aangeven dat ze echt wel wisten wanneer het moment was dat ze moesten stoppen. Ik laat het eerst nog even zoals het nu is, zo lang het gaat als het nu gaat.plekkie schreef:Zie hierboven... Ik denk echt dat het moment komt dat je diep van binnen voelt: nu is het moment. En twijfel betekent dat dat moment er nog niet is.... Als je zoveel houdt van je dier en je merkt dat je dier het ECHT niet leuk meer heeft, dan ga je de twijfel voorbij en komt de zekerheid. Echt! Heel veel sterkte!
