Ik heb eerst geprobeerd hem zelf te vangen, maar meneer de grote Malamute reu wilde niks van me weten.
Snel naar huis gereden en wat koekjes + vriend ingeladen en uiteindelijk konden we meneer die nog wel een tuigje aan had pakken. Hij wilde overigens niks van ons weten
Dierenarts gebeld en die kende de eigenaar. Beestje scheen wel vaker weg te lopen. Nummer gekregen en gebeld en berichten achter gelaten maar we hoorden helemaal niks. We hadden hem maar in de tuin gezet. Hij toonde echt totaal geen interesse in ons en was alleen maar aan het huilen.
Ik ben op een stoel in de tuin gaan zitten en heb daar een telefoongesprek gevoerd over onze heldhaftige daad met mijn moeder.
Meneer was toch wel nieuwsgierig en ik kwam erachter dat hij wat kriebelplekjes had waar hij maar al te graag gekroeld werd.
Oh wat een leukerd was het
Mijn vriend had hem al een naam gegeven.
Manu was helemaal gek met hem en ze hebben heerlijk gestoeid, met het trektouw gespeeld, maar ook naast elkaar in de tuin geslapen. Inmiddels was hij ook lekker op zijn gemak met mij, dikke kont in mijn schoot voor wat kriebels en een erg blije hond!
Na de hond al zo'n 5 uur te hebben kregen we eindelijk een berichtje. We konden de hond wel brengen
Ik heb mijn nieuwe, harige, grote vriend in onze kleine auto gepropt en daar gingen we.
Meneer stond gewoon in een joggingbroek ons op te wachten, voor zijn huis, waar ook een auto stond. Hij pakte de hond, die niet eens op de man reageerde en zei dat hij veel vaker er vandoor ging en liep weer naar binnen. Met mijn harige vriend
De hond werd in de voortuin gezet waar duidelijk een veel te laag hek om heen staat en meneer zijn huis grenst aan de grote weg. Die hij dus afgelopen is en zo in onze straat terecht gekomen is.
Ik mis mijn grote vriend en Manu ook









