Wat een naar verhaalCaro. schreef:In ijskoud water hou je het niet lang vol en kan je op een bepaald moment niet meer zeggen 'het interesseert me niet', want je raakt stomweg bevroren en je kan niets meer bewegen.Maeve schreef:Vast niet heel lang, maar ik weet dat mij dat op zo'n moment niet interesseert. Ik zou het niet kunnen, gewoon toekijken.Veenmug schreef:Steenkoud water hoe lang denk je het uit te houden.
Op oudjaarsdag 2001 zakte mijn pupje Tara door het ijs. Het waren hele ongelukkig omstandigheden (sneeuw op het ijs, Tara die terug rende en ik die haar riep). Afijn, ze zette haar voorpootjes op het ijs, ik gilde NEEEEEEE en ze zakte er zo doorheen en kwam niet meer boven.
Mijn man en ik sprongen in het water, door het ijs heen (en geloof me, alsof een mes in je snijdt) en we hebben gezocht en gezocht en haar niet meer gevonden. Door omstanders werd mijn man eruit gehaald (ik schat na ongeveer 10 minuten) en ik wilde er nog niet uit, totaal verdoofd door verdriet en de pijn, maar uiteindelijk ben ik er ook uitgegaan.
Je bent bevroren dus, mijn voeten kon ik niet meer buigen of niks. Omstanders hadden de ambulance gebeld en we zijn allebei een paar uur op de eerste hulp geweest voor onderkoeling, speciale warmtedekens en al die zooi.
Wekenlang heb ik de grootste blauwe plekken gehad die je je voor kan stellen, mijn benen waren totaal beurs.
Maar goed... Tara hadden we niet gevonden, zij werd de volgende ochtend gevonden door een vriend van ons die is gaan zoeken met speciaal materiaal, en achteraf bleek ze op slag dood te zijn geweest: door de plotselinge duikeling voorover in het koude water, heeft ze naar lucht gehapt (dit is een automatische reactie die mensen ook vertonen) en water in haar longen gekregen en een hartstilstand. Cold Shock heet dat.
Vreselijk
In ieder geval zeg je geen boe of bah meer hoor in ijskoud water en langer dan 10 á 15 minuten gaat gewoon niet, wat je zelf ook wilt.
Het wordt echt je dood.
Dus middenin een plas met diep water kan je het vergeten, je gaat zelf dood. Ik heb geen idee of ik kan toekijken als me ooit zoiets zou gebeuren, maar ik tref sindsdien zoveel voorzorgsmaatregelen dat ik het hopelijk nooit meer mee hoef te maken.
Maar goed, jullie reactie was dus ook om dat water in te springen. En daar doelde ik op. Ik weet heel goed dat het onverstandig is en vaak nog nutteloos ook. Maar ik kan er echt niet bij dat zoals Veenmug zegt, als je hond dan in dat water ligt dat je er bij staat en denkt: nee, daar ga ik niks aan doen.
Ik heb het met Nilo dus ook gehad. Gevalletje doet-ie-anders-nooit liep hij over letterlijk een nacht ijs en in het midden van die vijver zakte hij erdoor. Waarschijnlijk dacht hij iets te zien liggen op die vijver want we liepen er al een hele tijd en steeds was hij ongeïnteresseerd in het ijs en prima terug te roepen, behalve toen dus. Maar op zo'n moment denk je dus inderdaad niet na, ik niet in ieder geval. Ja, ik wist zeker dat ik door het ijs zou zakken maar het hield me niet tegen. De consequenties drongen niet tot me door, ik moest gewoon die hond uit het water halen. En uiteindelijk heb ik enorm geluk gehad dat ik, dankzij mijn ondergewicht, niet door het ijs zakte, zelfs niet toen ik Nilo uit het wak trok
Het is goed gegaan dus, maar ik kan me niet voorstellen dat mensen anders reageren dan ik had gedaan.
... watertrappelend in het water 
