Ik zit hier werkelijk met verbazing te lezen dat er nog veel meer cursusleiders zijn die geen verstand hebben van wat ze doen. Ik dacht dat wij de enige waren.
Ik zal eens een boekje open doen over hoe het bij mij op de puppycursus ging, en waarom ik er met Aiko niet meer kom...
Aiko was 10 weken oud toen wij mochten beginnen. De puppycursus was voor ons de dichtsbijzijnde, en aangezien wij niet over vervoer beschikken, moesten we toch íets. De mailtjes van het aanmelden gingen goed. De toon was gezellig en het leek alsof ze wisten waar ze over spraken. Ook was een letterlijke zin van een van de mailtjes:
'Wat fijn dat je binnenkort met Aiko komt! Ik lees dat het een Akita betreft. Verstandig dat je gekozen hebt voor een cursus, want Aiko's ras zijn doorgaans geen lieverdjes. Fijn dat hij bij ons een goede basis mee kan krijgen.'
Nou, ik was het daar helemaal mee eens. En vol goede moed begonnen we aan de allereerste les. Omdat de plek van de cursus zeker drie kwartier lopen was, en Aiko als snotkwal van 10 weken daar een vol uur moest werken, en daarna nog eens drie kwartier naar huis moest lopen, dachten wij een goede keuze gemaakt te hebben door een kinderwagen aan te schaffen. Zo liep Aiko minder risico om HD te ontwikkelen.
Wij kwamen daar bij het hek, en ik zette Aiko uit de wagen. Ogenblikkelijk kwam daar een van de leiders aangerend:
'Heeeeeeeeeeeeey! Als je die hond in de kinderwagen zet, is ie hoger dan de rest, en gaat ie dominantieproblemen ontwikkelen!'
Nou had ik Aiko al lang en breed uit de wagen, en waren wij daar als een van de eersten. Maar goed, altijd bereid om goede raad van een ander aan te nemen. Ik dus het verhaal uitgelegd dat we dat ding vanwege de reden van geen vervoer hadden aangeschaft, en of ie dan een andere oplossing wist. Ik kon bijvoorbeeld aan het begin van het pad naar de cursusplek Aiko al eruit halen zodat ie op gelijke hoogte met de andere pups zou arriveren.
Nee, dat hoefde niet, want:
'Pups konden een paar keer per week, zeker een keer per week die grote afstand lopen, dat uur bezig zijn EN weer terug lopen zonder er schade aan te ondervinden.
HD werd ALLEEN MAAR veroorzaakt door erfelijkheid, traplopen op jonge leeftijd, balletjes gooien en uitschuivers maken op gladde ondervloeren en grote afstanden op die leeftijd maken hadden er volstrekt NIETS mee te maken.'
Toch maar eventjes duidelijk gemaakt dat we verschilden van mening. Ik vond het echt vreemd, maar goed: Ik heb de wijsheid niet in pacht.
(Maar de wandelwagen bleef!)
Aan de ene kant van het veld waren de volwassen honden aan het trainen, de andere kant zaten de pups. Regelmatig braken de volwassen honden los, en denderden dan naar de pups. Ik heb tijdens de eerste les met een hand een volwassen schuimbekkende bordoux dog weg moeten houden bij Aiko en hem had ik met de andere hand aan de lijn vast, zo ver mogelijk weg bij de hond. En NEE, die volwassen hond had echt geen zin om te komen buurten. Na drie minuten, toen ik wel heel erg mijn stembanden liet werken, kwam een van de instructrices eens aankuieren, op haar dooie gemak. 'Ze hadden het toch gemakkelijk zelf kunnen oplossen?'
Een volwassen bordouxdog en een pup van 10 weken...
Aiko werd regelmatig belaagd door de andere pups. Geen probleem. Hij is niet van suiker, en als het te gek werd, of Aiko vond het echt niet leuk, greep ik wel in.
Een instructeur kwam lang gelopen en mopperde op Aiko toen ie met zijn lompigheid een andere pup op zijn kop tikte met zijn poot, nadat het hem een beetje te gek werd.
'Want oh oh, die Aikta's! Klotebeesten zijn het als je ze niet onder de duim houdt. Aiko moest niet zoveel praatjes hebben.'
We stonden zeker met 20 man op een rijtje, en alle pups moesten tegelijkertijd het zelfde commando volgen. Dus 'af' was met zijn allen gaan liggen. De instructrice begon aan de ene kant van de rij en liep zo de rij af. Alle pups moesten blijven liggen totdat zij aan de andere kant van de rij was. Zie dat maar eens te doen bij een pup met de attentiespanning van een garnaal als die instructrice ook nog eens met iedereen een praatje maakte. Soms duurde het zeker ruim 10/15 minuten voordat ze bij de laatste pup was.
Er was ook een vrouw met een volwassen Akita die als voorbeeld diende voor de rest. Als het beest een lip omhoogtrok of iets te lang treuzelde met het uitvoeren van een commando, kreeg ie een rotklap op zijn kop van zijn vrouwtje, en die klappen waren ECHT niet misselijk.
'Zie je wel!' glunderde de instructeur. 'Zo houdt je een Akita onder controle!'
Het allerergste vond ik nog wel hoe er met het broertje van Aiko omgegaan werd. Net iets angstiger en wat eigenwijzer dan de rest. Schitterende pup en vreselijk lief. Maar concentreren kon ie zich niet echt, met alle andere puppies om zich heen.
Dus dat was een reden van de instructeur om de lijn uit de handen van zijn vrouwtje te grissen en hem het halve veld over te laten vliegen, (Ook dat arme beestje was toen maar 12 weken oud en had net als Aiko er maar twee weken opzitten) want: 'Ook dat eigenwijsje krijgen we wel klein, altijd hetzelfde met die Akita's!'
Ik heb Aiko opgepakt, de eigenaresse van Aiko's broertje heeft hem teruggepakt en we zijn gegaan en nooit meer teruggekomen. Ik heb hem zelf maar opgevoed, want het was niet mijn eerste hond, maar wat vond ik het jammer dat dit zo gegaan is...