Ben een vrouw, alleenstaand en van kinds af aan al gek op dieren geweest m.n. honden. Mijn ouders wilden echter geen hond. Mijn favoriete ras was een duitse herder. Vraag me niet waarom want in onze omgeving waren daar niet zo veel van. Mijn oom die ik weinig zag omdat hij in een andere provincie woonde had er 1 en het was dus een feest als we daar heen gingen. Was overigens geen knuffelhond. Later op de camping waar opa een stacaravan had trof ik ook een duitse herder waar ik de grootste maatjes mee werd en er regelmatig mee op stap mocht en ging. Ook weer geen makkelijke, had niets met andere honden op (net als die van mijn oom).
Rond mijn 29ste leerde ik Finn kennen. Tot die tijd wel gedroomd van een hond maar vond het niet passen in mijn levensstijl. Tot Finn weg werd gedaan. In eerste instantie via een handelaar, iets waar ik best van baalde omdat ik aangegeven had dat als hij weg moest ik hem wilde hebben. Twee maanden later belde zijn eerste eigenaar op of ik hem nog wilde hebben. Hond was terug bij die handelaar en eigenaar vond het toch niet leuk dat er met de hond zo gesleept zou gaan worden, dat ging hem toch te ver.
Dus zo kwam Finn mijn duitser. Niet omdat ik hem voor de bescherming wilde, maar meer omdat ik wat met hem had vanaf het eerste moment dat ik hem zag én omdat hij een duitse herder was/is
Bluf, de tweede leerde ik in het jaar dat ik Finn kreeg kennen. Ongeveer 2 jaar later is ze bij mij komen wonen.
Heb ze dus puur om het karakter en het ras. Niet om bewaking of me veilig te voelen. Vind het soms vervelend als mensen dat denken ook middels opmerkingen "zo, jij hoeft niet bang te zijn dat je wat overkomt!" Het is uiteindelijk misschien wel zo, maar niet de reden dat ik voor dit ras heb gekozen.
Als ik aan andere mogelijke rassen denk weet ik weinig te bedenken. Ja, die ik vroeger ook al erg leuk vond, de langharige black en tan teckel. Engelse bull vind ik hele leuke honden maar vanwege de vele beperkingen vaak qua gezondheid/uithoudingsvermogen komt die er niet.
Beauceron vind ik mooi, maar passen qua karakter denk niet helemaal bij mij.
Doggen welke dan ook, vind ik vaak mooi, maar voor bij een ander
Jachthonden jagen mij te veel

zou denk continue het gevoel hebben geen leuke baas te zijn, iets fout te doen in de opvoeding etc.
Mechels zijn denk ook niet zo aan mij besteed, al had ik vroeger wel een mechel maatje waar ik best gek van was, en andersom.
Maar gut, kon ook heerlijk genieten van het poedeltje Loekie van een oudtante (niet in model geknipt) en de pekinees Brandy van de zus van een tante. Dat meeslepen van de pekinees als deze vond dat ie genoeg gelopen had en dat geknor tijdens het wandelen waarbij iedereen verbaasd om zich heen keek waar dat rare geluid vandaan kwam deed me doen inzien dat ook een pekinees niet bij mij in huis zou komen.
Maar zeg nooit nooit.