Zoals hier laatst, heel smal paadje, hooguit een meter met links een sloot en rechts een hek. Paadje van 150 meter waarvan ik er 125 had afgelegd met mijn 3 honden. Komt er een mens aanlopen met een beagle, wil ook dat paadje op in tegenovergestelde richting. Ik vraag aan haar; "Wil je even wachten misschien tot ik het paadje af ben, die ene van mij is niet ze vriendelijk en het is hier nogal smal?" Zij; "Nee, want die van mij doet niks." Ik: "Maar die van mij wel, "dus misschien wil je even wachten ?"Zij: "Nee, want ik loop hier altijd." Nou moe, dan zakt mijn mond echt ver heel ver open.
Wel lachen trouwens, want toen 't mens doorliep en mij moest passeren schoot de Beagle ernstig in de stress, werd compleet hysterich met gillen en al, rukte zich los en ging er spoorslags vandoor, die 3 van mij met 1 groot vraagteken achterlatend. Heb haar toen nog wel even zoetjes nageroepen; "Misschien kun je de volgende keer toch beter even wachten.
Ik begrijp dat soort lui dus ook niet Inge. Ik houd mijn honden keurig onschadelijk en door de regel geeft iedereen hier elkaar ook altijd keurig de ruimte. Maar soms heb je er stoeptegels tussen zitten. Pfffff





