Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat we haar op gingen halen. Ik zat al maanden op asielsites rond te neuzen, maar kwam telkens terug bij een teefje in het asiel van Ede, die er toen al bijna een jaar zat. Dus op een zaterdag in maart zei mijn vader: "Laten we dan maar eens gaan kijken. Alleen maar even oriënteren, we nemen nog niks mee. " Max zat helemaal achterin het asiel en was één van de laatste hondjes. Zodra ik haar zag, wist ik het zeker: Dit wordt mijn hond. We mochten even met haar wandelen in het bos achter het asiel.
Ik weet nog heel goed dat Max met haar typische enthousiasme een boomstronk die groter was dan zijzelf probeerde mee te slepen. Weer terug in het asiel zei mijn vader plots: "Nou, zullen we haar dan maar meenemen?". Ik stond even versteld, maar wilde het natuurlijk wel heel graag. En zo kwam Max ineens bij ons wonen.
Ze was niet altijd de makkelijkste, maar wat een topkarakter zat er toch in dat beestje
Het begin was lastig, toen ze nog letterlijk van zich af beet, maar toen we eenmaal haar vertrouwen hadden gewonnen, was ze de liefste hond die je je voor kunt stellen. Binnen wilde ze altijd knuffelen, buiten altijd spelen. Het kon nooit teveel zijn voor haar. Ze hing ook fervent het principe "hoe meer zielen, hoe meer vreugd" aan. Een heel gewone wandeling werd een feestje voor haar als het hele gezin mee ging wandelen. Ze wilde altijd alles samen doen. Er was maar één ding wat zwemmen voor haar overtrof: samen zwemmen. En jeetje, ik mis haar meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Maar ik heb gelukkig ook vele mooie herinneringen aan haar.
Mijn meisje
Had hetzelfde met mijn ventje Max. En helemaal over gaat dat ook niet, vermoed ik. Max zit verweven in je systeem, niet alleen uit gewoonte. Door je ervaringen en leven met Max ben je zelf ook veranderd/ontwikkeld op een bepaalde manier, het heeft je meer over jezelf geleerd. Daar kun je niet slechter van worden, ondanks dat je haar zo mist. Mijn eigen Max is nu bijna een jaar geleden ingeslapen en hij zit echt nog steeds in m'n systeem hoor. Het is allemaal niet meer zo schrijnend, maar er zijn nog steeds momenten dat ik hem heel erg mis, en veel momenten dat ik even aan hem denk. Maar gelukkig overheerst nu de tevredenheid dat hij mijn hond is geweest en dat we het samen zo goed gehad hebben. Dat neemt niemand je ooit nog af.
