In augustus 2008 woonde ik op een internaat. Kon niet goed opschieten met mijn moeder, daarom woonde ik daar.
Toendertijd mocht je een huisdiertje hebben wat in een kooi gehouden kon worden. Ik heb toen een valkparkietje gekregen van mijn moeder. Hij was 15 weken oud, en had hem helemaal zelf tam gemaakt.
Helemaal gek was ik met dat beeske, ging de hele dag op mijn schouder binnenshuis overal mee naartoe en in de zomer aan een tuigje op de schouder mee naar buiten.
Eind 2008 mocht ik naar groep wat tussen kamertraining en een woongroep in zat, en vroeg aan de leiding of ze wel voor iets zouden kijken waar ik mn beessie mee naartoe mocht nemen, en dit hadden ze mij beloofd. Ze hadden wat voor me gevonden, op gesprek daar gegaan en kon gaan verhuizen, 2 dagen voor de verhuizing vertelde ze dat ik mijn vogel weg moest doen omdat ik daar dus géén huisdieren mocht hebben. Ze hadden zelfs achter mijn rug om hem al verkocht en hij werd op de dag dat ik moest verhuizen opgehaald.
Hij zou opgehaald worden op de manege. Het kwam zo onverwacht en de klap kwam pas toen ik afscheid van hem had genomen op de manege zelf en in het busje weg reed.. Was er helemaal kapot van, en heb de begeleiders de huid helemaal vol gescholden dat ze me zo voor gelogen hadden.
Op de volgende groep ging ik verder zoeken of ik toch wat met beesten kon doen, en kon zo gaan helpen bij iemand met het paard. Dat heeft uiteindelijk ook niet lang geduurd voor ik weer afscheid kon nemen. Daarna heb ik een hele tijd ervoor afgesloten. Zat op een groep dus kon gewoon niets voor mezelf hebben.
Op een gegeven moment alle trajecten doorlopen, en super gelukkig met mijn vriend. We besloten om samen te gaan wonen. Het zag er allemaal rooskleurig uit, en toen we gesetteld waren wilden we allebij huisdieren hebben. 1 hond, 1 kat en 2 cavia's zodat het gezinnetje voor nu compleet was, we hadden toch geen kinderwens. Na een half jaar ging het allemaal niet zo lekker meer samen. Mn vriend had een hekel aan zijn nieuwe baan, en werd echt gebruikt. Hij werkte vaak meerdere keren per week van 8:00 tot 17:00, en dan thuis verder van 21:00 tot 4:00. (en dan werd er door zn baas nog geklaagd tegen hem dat hij niet genoeg deed)
Dit begon hem op te breken, maar hij kon er niet over praten, hij is nou eenmaal een moeilijke prater maar het werd steeds erger.
Hij kropte alles op en gooide het er tegen mij eruit, wat de relatie niet ten goede kwam. Hij was de laatste tijd al op zoek naar een nieuwe baan, maar het ging gewoon niet meer tussen ons, waarop we besloten hadden er een punt achter te zetten.
Dit was vorige week vrijdag. Maar dit betekend weer afscheid nemen. Vanwege mn uitkering heb ik niet genoeg om een kleine huurwoning te huren, via de woningbouw heb ik niet genoeg jaren opgespaard. Dus dat betekend dat ik weer terug moet op kamers.
Nu moet ik afscheid nemen van 4 dieren waar ik zo ontzettend veel van hou, want het is egoistisch om ze op een kamertje te houden, en ik vind het zo ontiegelijk moeilijk.
Lig nu al de hele week te janken omdat ik ze echt niet kwijt wil, maar het kan niet anders.
Ik mag niet egoistisch zijn..
Wat sneu voor je zeg, zeker balen dat je niet naar een huurhuisje kan.
succes
