Herplaats hond gesprekje op het werk

[blondie]

Gister kwam een arts binnen, ik moest ergens mee helpen. Haar oog valt op de foto's van de honden die ik naast mijn bureau heb hangen. "oh herders, zijn die van jou?"
ja inderdaad, oh wat mooi zeg, oh die ogen! (Foto van Finn waarop de kleur dat amberkleurige goed te zien is) Oh zei ze die kleur ogen heeft mijn hond ook, daar zit ook iets van herder in zeggen veel mensen, en als ik nu jouw foto's zie dan herken ik dat zo.
Gut ik vond haar direct leuk , zij had een eerste hond genomen, terwijl ze op zoek waren naar een pup van een middelmatig ras. Maar op straat kwam ze iemand tegen met een cavalier die weg moest vanwege problemen in de roedel in huis. Dus deze overgenomen. Een vrij grote cavalier zo ze aanduidde. Toen deze kwam te overlijden, tsja zei ze, ik kon niet meer zonder hond. Daarna op straat ook weer kwam ze iemand tegen met een pup kruising herder van een maand of vier en wat andere honden, gut wat een leuk dier zeg! Toen bleek dus dat deze hond uit Portugal kwam en al herplaatst was bij twee andere adressen, en nu bij een opvanggezin van de stichting was opgenomen weer om opnieuw te socializeren.
Dit is de hond geworden die ze nu alweer bijna vier jaar heeft en het geweldig doet. Ik vind dat zo leuk om dat soort gesprekken te hebben.
Ook een andere collega die weer oude hulphonden/blindegeleide honden overneemt heb ik vaak leuke gesprekken mee. De liefde voor de honden/dieren straalt er van af.
Wilde het even kwijt

[Roompie]

Zulke gesprekken zijn inderdaad heel leuk om te voeren!

[tineke]

Ja leuk is dat he ,zo kwam ik hier in het verleden ooit enes ene dame op hoge leeftijd tegen.
Ik was met Orson en ze hield me staande en vond hem een prachtige hond.
Ik zei mijn standaard riedeltje ,ja hij is prachtig maar wilt u hem niet aanraken of aaien.
Nee zei dat zal ik niet doen daar houden fila brasileiro's niet zo van
Ze bleek jaren in Brazilie te hebben gewoond en zelf meerdere fila's te hebben gehad.
We hebben even heerlijk staan beppen, en ze was nog steeds dol op het ras, maar door haar hogere leeftijd durfde ze niet meer aan een hond te beginnen.

[blondie]

@ tineke ik heb vaak van dit soort gesprekken eigenlijk, vorige keer ook vlak bij het bejaarden centrum. Oudere dame met rollator komt aan, en ik heb mijn honden vaak aan de flex of ze lopen aan de riem wat voor me uit, dus roep ze even naast me. Och zegt de mevrouw wat een prachtige beesten, ik ben niet bang hoor gaf ze dus wat vrij en de oude dame was uitermate blij dat ze de honden aan kon halen, "kind, mijn man en ik hadden altijd herders, ik ben er nu te oud voor maar ik blijf het heerlijke honden vinden" een gesprekje over haar honden in het verleden en daarna vervolgde ze weer haar weg. ik geniet er best wel van.
Ook van kinderen hoor die ineens aankomen en vertellen, of dat ze de rex mooi vinden, of kinderen die ook opgegroeid zijn met honden en die geen honden meer hebben die vaak contact willen maken en krijgen van jut en jul, ja ik geniet van dat soort gesprekken of interacties.

[tineke]

Nou zeker dat kan harstikke leuk zijn.
Zo was er ooit een jongetje welke de honden die ik bij me had ,Orson en Tash wilde knuffelen en dat ook netjes kwam vragen.
Ik zette orson alvast in de auto en toen mocht hij Tash knuffelen.
Hij sloeg zijn armen om haar heen ,een mastinodame net zo groot als hij zo niet groter ,drukte een smakkerd op haar oren en riep naar zijn moeder Oh mam ze is mega.

[Gollum]

Nou zeker dat kan harstikke leuk zijn.
Zo was er ooit een jongetje welke de honden die ik bij me had ,Orson en Tash wilde knuffelen en dat ook netjes kwam vragen.
Ik zette orson alvast in de auto en toen mocht hij Tash knuffelen.
Hij sloeg zijn armen om haar heen ,een mastinodame net zo groot als hij zo niet groter ,drukte een smakkerd op haar oren en riep naar zijn moeder Oh mam ze is mega.

Oh wat lief zeg
Ik vind het ook altijd heerlijk om hondenmensen op- en ook buiten het werk tegen te komen. Ik kan er uren over lullen En de interacties tussen mens en dier (en dieren onderling natuurlijk ook) vind ik zo mooi om te zien.
Laatst had ik een borrel met wat collega's, het zou laat kunnen worden dus ik had Gol maar meegenomen. Ik was die dag vrij en haalde mijn collega's op van het werk en buiten stonden wat cliënten op de busjes te wachten. Er kwam een meisje naar me toe die vroeg of Gollum lief was en of ze haar mocht aaien. Dat mocht en het meisje ging op haar hurken zitten. Gol kroop direct in haar holletje en begon het meisje af te lebberen terwijl het meisje haar armen om Gol heensloeg. Dat was zo'n ontzettend schattig gezicht, ik kan daar echt van genieten

[_Jules_]

Ja dat vind ik ook altijd leuk. Hier word ik vaak aangesproken als ik met James loop. Moet ik alleen gelijk zeggen dat ze hem niet mogen aaien Pas een man met een kindje die hem heel mooi vond en vroeg wat voor ras het was. Toen vroeg hij of er Podenco inzit. Ik helemaal verbaasd. Maar hij had wel een accent, denk dat hij zelf uit Spanje kwam. En een vrouw die langsfietste en toen opeens stopte en ook vroeg of het een Podenco was haha. Die had zelf ook buitenlandse honden. Paar weken terug een buurvrouw die zei dat ze mij altijd zag lopen en James zo mooi vond. Ze was wel benieuwd wat voor ras hij was. Toen hij jonger was, kreeg ik alleen maar complimentjes over Jazz en nu wil iedereen opeens alles over James weten. Vind ik wel leuk Vooral als ze dan ook verhalen over hun honden gaan vertellen.

En Nacho is heel populair bij kinderen haha, die willen hem altijd aaien.

[lieke]

Dat zijn kostbare momenten, hè?
Een jaar of zo geleden liep ik met de honden langs een speeltuin. Kinderen willen mijn collies altijd knuffelen en dat mag ook. Tenminste bij Kyra en Lyndie dan. Maar Lyndie had op dat moment een wond aan haar achterpoot en ik waarschuwde de kinderen dus voorzichtig te zijn en niet op haar poot te trappen.
Slaat één van die kinderen, zo'n pippie-langkous meisjes met stijve rode vlechtjes en een gat in haar gebitje, haar armen om Lyndie heen en zegt zo lief zingend 'ach, arm hondje! Heb je zóóó'n pijn aan je voetje?' Afijn, Lyndie ligt dus al zowat in extase aan haar voeten .
Na een tijdje zeg ik dat ik weer door moet lopen, geeft ze me een steentje met de woorden 'da's een toversteentje, daarmee is het voetje zo weer beter!'

Zulke kinderen maken je hele dag weer goed .

[blondie]

Dat zijn kostbare momenten, hè?
Een jaar of zo geleden liep ik met de honden langs een speeltuin. Kinderen willen mijn collies altijd knuffelen en dat mag ook. Tenminste bij Kyra en Lyndie dan. Maar Lyndie had op dat moment een wond aan haar achterpoot en ik waarschuwde de kinderen dus voorzichtig te zijn en niet op haar poot te trappen.
Slaat één van die kinderen, zo'n pippie-langkous meisjes met stijve rode vlechtjes en een gat in haar gebitje, haar armen om Lyndie heen en zegt zo lief zingend 'ach, arm hondje! Heb je zóóó'n pijn aan je voetje?' Afijn, Lyndie ligt dus al zowat in extase aan haar voeten .
Na een tijdje zeg ik dat ik weer door moet lopen, geeft ze me een steentje met de woorden 'da's een toversteentje, daarmee is het voetje zo weer beter!'

Zulke kinderen maken je hele dag weer goed .

Ah ja dat is wel heel lief inderdaad
Dat zijn dingen die ik vergeet, besef ik me nu je dit zo vertelt. Hier vroegen kids ook ineens hoe het met zijn rug ging, en welke nu pijn aan de poot had, dat was vorig jaar dat Bluf de teen had geblesseerd. Die kinderen weten nog steeds dat er 1 last van zijn rug heeft, en dat de ander toen wat aan de poot had en dat ze een tijdje weg was omdat ze puppies heeft gekregen ... gut.. ze vonden het ook raar dat ik ineens maar met 1 hond liep, en direct ook de vragen waar de andere hond was etc. toen. Je staat er niet bij stil eigenlijk, maar ongemerkt wordt je opgemerkt en als het anders is als anders dan zijn vaak kinderen degenen die gewoon vragen stellen en reageren

[yuki]

Dat zijn idd leuke gesprekjes op de werkvloer! Een collega nam na de dood van een patient van haar (dakloze verslaafde jongen) zijn hond in de opvang nadat ze hoorde dat hij doordraaide in het asiel. Helaas bleek de hond na een paar dagen zeer agressief en belde ze mij thuis op in het weekend. Ik kende een opleidster van hulphonden die tevens gedragstherepeute was en vaak door dierenartsen werd gevraagd een hond te testen/beoordelen. De hond bleek helaas erg gevaarlijk en verknipt en werd ingeslapen na beoordeling. Mijn collega ging vervolgens pleeghuis worden voor de hulphonden in opleiding van de stichting. Eentje werd helaas afgekeurd vanwege vuurwerkangst en is blijven hangen jaren geleden en woont er nog.........

[Kelev de oude]

Kom ik met mijn Duitse herder langs een schoolplein, waar een paar jochies met een bal aan het spelen zijn.
Loopt er een Marokkaanse knul van een jaar of tien op ons af en zegt:"meneer, meneer...Dat is commissaris Rex he"? Zeg ik tegen hem:"nee, het is hem niet, maar hij lijkt er wel op"
Zegt hij:"het is hem wel hoor, ik heb hem gisteren op de televisie gezien"!
Kan hij ook kunstjes doen?
Ja, zeg ik, hij kan opzoeken wat jij verloren bent. Ga maar eens iets verstoppen. Gaat dat jochie een heel moeilijke plaats opzoeken, en legt uiteindelijk zijn bal op het dak van het fietsenhok.
Dan komt hij terug en zegt:"daar vind hij hem nooit".
Wij zullen zien, zeg ik, want ik ben ook wel benieuwd hoe de herder gaat reageren, als het spoor plotseling ophoud. Ik geef de sliplijn aan die jongen, en vertel hem dat hij het commando 'zoek' moet geven.
De herder stuift enthousiast vooruit, met dat jochie hard hollend achter zich aan. Daar waar het spoor ophoud
gaat hij zitten en begint te blaffen terwijl hij strak naar boven kijkt. In de dakgoot ziet hij de felgekleurde bal liggen.
Dat jongetje gaat compleet uit zijn dak: Zie je wel dat het commissaris Rex is? Mag hij nog wat zoeken?
Na een half uurtje spelen en kunstjes doen zeg ik dat ik weer naar huis moet. Het jongetje vraagt, mag ik hem vasthouden? En hij loopt met mij mee. De herder strak naast hem, want hij vindt dat jongetje erg leuk
en verwacht nieuwe spelletjes. Bij mijn huis nemen wij afscheid. Verder sta ik niet stil bij deze ontmoeting, maar de volgende dag wordt er aangebeld en staat die kleine Amir voor mijn neus, met een grote zak hondenkoekjes. Of hij commissaris Rex mag uitlaten? Tuurlijk man, ik loop gezellig met je mee.
Hij is een jaar lang regelmatig langs gekomen, en raakte dik bevriend met de hond. Daarna is de jongen met zijn familie teruggegaan naar Marokko. Een paar maanden later moest ik de hond laten inslapen...
Gelukkig heb ik hem dat niet hoeven vertellen.

[blondie]

Kom ik met mijn Duitse herder langs een schoolplein, waar een paar jochies met een bal aan het spelen zijn.
Loopt er een Marokkaanse knul van een jaar of tien op ons af en zegt:"meneer, meneer...Dat is commissaris Rex he"? Zeg ik tegen hem:"nee, het is hem niet, maar hij lijkt er wel op"
Zegt hij:"het is hem wel hoor, ik heb hem gisteren op de televisie gezien"!
Kan hij ook kunstjes doen?
Ja, zeg ik, hij kan opzoeken wat jij verloren bent. Ga maar eens iets verstoppen. Gaat dat jochie een heel moeilijke plaats opzoeken, en legt uiteindelijk zijn bal op het dak van het fietsenhok.
Dan komt hij terug en zegt:"daar vind hij hem nooit".
Wij zullen zien, zeg ik, want ik ben ook wel benieuwd hoe de herder gaat reageren, als het spoor plotseling ophoud. Ik geef de sliplijn aan die jongen, en vertel hem dat hij het commando 'zoek' moet geven.
De herder stuift enthousiast vooruit, met dat jochie hard hollend achter zich aan. Daar waar het spoor ophoud
gaat hij zitten en begint te blaffen terwijl hij strak naar boven kijkt. In de dakgoot ziet hij de felgekleurde bal liggen.
Dat jongetje gaat compleet uit zijn dak: Zie je wel dat het commissaris Rex is? Mag hij nog wat zoeken?
Na een half uurtje spelen en kunstjes doen zeg ik dat ik weer naar huis moet. Het jongetje vraagt, mag ik hem vasthouden? En hij loopt met mij mee. De herder strak naast hem, want hij vindt dat jongetje erg leuk
en verwacht nieuwe spelletjes. Bij mijn huis nemen wij afscheid. Verder sta ik niet stil bij deze ontmoeting, maar de volgende dag wordt er aangebeld en staat die kleine Amir voor mijn neus, met een grote zak hondenkoekjes. Of hij commissaris Rex mag uitlaten? Tuurlijk man, ik loop gezellig met je mee.
Hij is een jaar lang regelmatig langs gekomen, en raakte dik bevriend met de hond. Daarna is de jongen met zijn familie teruggegaan naar Marokko. Een paar maanden later moest ik de hond laten inslapen...
Gelukkig heb ik hem dat niet hoeven vertellen.

Ontroerend.

Ik had een grote vriend op de camping, als we er waren ging ik direct kijken of hij er was. En als hij er was dan gingen we samen op pad, lekker lopen en zwemmen in de Drecht. Op een gegeven moment was de stacaravan verkocht, vrouwtje overleden en ik weet niet wat er met Amber is gebeurd.