Belle schreef:Het lijkt wel of ik een heel ander programma heb gekeken dan veel van jullie. Ik vond Gaus zeker zinnige dingen zeggen en niet alleen maar katten op Milan. Z'n eigen programma is ook pas helemaal op het eind aan bod gekomen en maar heel kort. Ik heb een beetje het gevoel dat de persoon Gaus zoveel aversie oproept bij veel mensen dat het niet eens uitmaakt wat hij zou zeggen.
Wat ik het gevaar van Milan vind, is nog niet eens dat mensen hem na zullen doen en de strijd aangaan met een volwassen agressieve hond die ze niet aan kunnen. Dat zullen mensen waarschijnlijk wel inzien dat dat niet verstandig is en in dat opzicht zullen ze de waarschuwing in beeld ook wel in acht nemen. Veel kwalijker vind ik het dat er zo gehamerd wordt op het idee dat je de baas moet zijn over je hond, omdat de hond anders de baas wordt over jou. Door deze gedachte beginnen mensen zich bij pups al zorgen te maken dat het beestje de macht aan het overnemen is en gaan daardoor hun pup ook onnodig hard aanpakken. Een pup kan iedereen wel aan fysiek, dus worden er weer pups op hun rug gegooid, geknepen enz. Het gevolg is m.i. een self fulfilling prophecy. Mijn schoonvader is bij zijn honden ook altijd uitgegaan van een machtsverhouding en heeft zijn honden opgevoed vanuit de gedachte dat hij ze de baas moest zijn. Elke hond die hij heeft gehad, heeft hij een keer de kamer door moeten smijten, omdat ze het op een bepaald moment niet meer pikten en hem aanvielen. Hij zegt dan "zie je wel, elke hond is erop uit de macht over te nemen". Ik zeg op mijn beurt dat dit eerder een gevolg is van de machtsstrijd die hij van het begin af aan met ze aan is gegaan.
Dit is ook wat ik in het verhaal van Gaus hoorde, en ook dat je beter uit kunt gaan van samenwerking. Een ander kritiekpunt van Gaus was dat Milan wollig taalgebruik hanteert. Ook daar ben ik het mee eens. Leiderschap is een abstract begrip. Iemand vertellen dat hij leiderschap moet uitstralen, zegt nog niet wat die persoon dan concreet moet doen, dat zal iedereen op een andere manier invullen. Bovendien ben ik geneigd te denken dat mensen die niet zo zelfverzekerd zijn in hun pogingen wel als leider over te komen, al snel zullen vervallen in fysiek machtsvertoon.
Kortom, ik kon me wel vinden in het verhaal en als ik mijn honden al aan iemand mee zou geven, dan liever een week bij Gaus dan een kwartier bij Milan.
Mijn pup weet nu idd. al wat zn plek is, als ik kijk hoe mijn honden dit onderling doen, gaat dat nog een tandje hoger dan wat ik doe... ik smijt hem niet op zn rug maar hij weet wel degelijk wat zn plek is. Het is nl. een pup die denkt dat ie al een behoorlijke hond is die babbels kan en mag hebben. En dat mag hij dus niet, hij heeft zich idd. maar te gedragen... en ja hij mag gewoon lekker pup zijn en dat is ie ook, maar wel onder mijn voorwaarden en die van mijn honden en de roedel van de oppas waarin hij meeloopt.
Daarnaast beslis ik bij AL mijn honden wat er gebeurd, mijn reuen lossen dus niets zelf op, dat doe ik voor hun, ik bepaal tot welke hoogte er gegromd en gesnauwd mag worden en ik bepaal dus ook of er wel of niet geknokt wordt.
Een simpele 'eh' of 'nee' is nu ruim voldoende maar nogmaals ze weten ook duvelsgoed waar ze staan.
Ik heb genoeg geknok gehad door dat zogenaamde samenwerken... tot dierenartsbezoeken, ziekenhuisbezoeken en uiteindelijk herplaatsing aan toe, honden werken ook niet samen, die hebben ook een rangorde... de mijne ook en ze hebben zich dus maar te gedragen.
Klinkt misschien heel hard en streng maar zo is het niet, werken doet het overigens wel uitstekend, ik heb nog nooit een roedel bij elkaar gehad wat zo lekker en makkelijk liep. Overigens ook nog nooit een zo goed luisterende pup op die leeftijd en hij is echt niet makkelijk.. maar nee is nee, ja is ja en misschien bestaat niet... dat is het enige wat nodig is voor hem. En dat in verschillende roedels met verschillende samenstellingen.