Bij binnenkomst door de tuinpoort stonden er wat teefjes ons op te wachten en ons te begroeten. Heerlijke labjes, allemaal even lief en enthousiast. Toen zei ze, daar komen de heren, en ze deed de keukendeur open. 4 Labradormannen kwamen naar buiten gestormd. Bij de laatste van die 4 zeiden we allebei tegelijk 'zo eentje, die zouden we graag willen' Na 2 uur praten en vele liters thee was dat ook precies wat er gebeurde
Want toevallig zocht ze voor die reu een ander huis, omdat er onrust in de roedel aan het ontstaan was. Hij was altijd de roedelleider geweest, maar nu zijn zoon de rol van dekreu over ging nemen, kreeg die gelijk praatjes t.o.v. pa. Dus Ixor moest òf degraderen in de roedel òf naar een ander huis. Gelukkig voor ons werd het die laatste optie en mocht hij met ons mee. Na een paar proefweekenden logeren is hij definitief met ons mee naar huis gegaan. En vanaf dat allereerste moment was het van beide kanten liefde op het eerste gezicht. Ook hij was gelijk thuis bij ons. gedroeg zich of hij al jaren bij ons woonde, helemaal op zijn gemak. We hebben nog ruim 9 jaar van hem mogen genieten 
Bij Saar was het een iets ander verhaal. Zij komt bij dezelfde fokster vandaan en we zouden eigenlijk een pupje van haar krijgen. Ze was gedekt door de kleinzoon van Ixor, die toen net overleden was. Mooier konden wij het niet bedenken. Maar ja, de natuur bepaalde anders en Saar bleek een enorme baarmoederontsteking ontwikkeld te hebben ipv een mooie zwangerschap. Door omstandigheden zou de fokster stoppen met fokken en Saar zou eigenlijk na de bevalling naar haar dochter gaan (die ook Saars moeder had). Privé-omstandigheden speelden een rol en uiteindelijk kregen wij de vraag of we geïnteresseerd waren in Saar zelf in plaats van een pupje van haar. De klik met haar heeft echt moeten groeien, maar ik heb nu wel geleerd dat die er ook kan komen als die er niet gelijk is. Ik zou Saartje nu voor geen goud meer willen missen, ze is echt mijn meisje en zij gaat ook onvoorwaardelijk voor mij
Bailiff en Sofie zijn allebei als pupje bij ons gekomen, dus die tellen niet mee als herplaatsers
), dat ze zindelijk zou zijn, en dat ze lekker open zou zijn.
). Mensen werden blij begroet, katten kregen nog net geen vriendelijk knikje en ze bleef perfect in de buurt; kortom, ze was perfect. Ik heb haar meegenomen. Ze had alleen geen halsband, riem of mand, dus die gingen we even halen. En toen kwamen we er achter dat ze eigenlijk doodsbang was voor alles als de hond waarmee ze was opgegroeid er niet bij was 
Ze deed het letterlijk waar ze stond, ook in haar mand en dergelijk. Mesnen op straat waren ENGGG en ze probeerde te vluchten, auto's die langsreden was grote paniek. Toen heb ik echt wel even gedacht van 'Oh nee hè, wat heb ik nu gekocht?' 
ook al heeft ze nog wel 'restverschijnselen'. Maar ik ben allang blij. 
De hele week ben ik elke dag langs geweest en ben ik elke dag met hem gaan wandelen. Wat was ie lief! Hij snuffelde vrolijk naar de katten, en speelde met de asielhond. En toen mocht ie mee naar huis 
De eerste week dacht ik, wat heb ik gedaan?! Hij stuiterde door het huis, vloog over de meubels, kefte, hapte, trok aan de lijn, kroop op het aanrecht en jatte eten.
Ik zei Goed zo! En hij keek me echt aan van 
Ik ben dezelfde dag nog naar de DA geweest, en ze vond hem er erg slecht uit zien. Dus naar huis gegaan met allerlei pillen, zalfjes en shampoo's. Weken bezig geweest met hem beter te krijgen en zijn vertrouwen te winnen. Op een dag heeft hij maar besloten dat ik wel oke was. Sindsdien is het echt mijn maatje 
manlief vond haar geweldig, maar ik vond het best een "brok" hond en na Nino wist ik zeker wat ik niet wilde in een hond!
Wat ben ik ook een ding he.. zit ik jullie verhalen te lezen en begin spontaan te janken.. 
) elk uur naar buiten rennen, dan het gehap en gebijt met die messcherpe melktandjes en net als je denkt dat ze de commando's doorhebben, kun je weer opnieuw beginnen omdat ze bananen in de oren krijgen. 