Vandaag ging ik eens een alternatieve route lopen met Django. Op een gegeven moment komen we op een soort splitsing en ik zie dat op t ene pad iemand loopt met 2 loslopende honden. Ik kies dus het andere pad. Een paar minuten later zie ik 2 kinderen met een klein hondje (een x maltezer denk ik) spelen. Kinderen waren een jaar of 10 gok ik en gooiden met een balletje. Ik riep: Jongens, zouden jullie je hondje heel even bij je kunnen roepen alsjeblieft? Mijn hond is niet zo leuk met andere honden
Jongetje zei heel netjes 'ja mevrouw' maar helaas luisterde Mickey niet zoals je zou hopen en die kwam dus op Django afrennen (die aangelijnd was, hij mag van mij niet los op voor mij niet-overzichtelijke stukken en het is daar ook geen losloopgebied) :N: Ik liep ferm door in de hoop dat we dit kleine heerschap snel zouden passeren. Django had niet zoveel zin om mee te lopen, maar viel (nog) niet uit. Mickey was echter nogal volhardend en blééf meelopen en om ons heenspringen. Het zweet brak me werkelijk uit

en ik riep nogmaals dat ze hun hondje moesten pakken. 'Maar ik kan de riem niet vinden mevrouw'. Waarop ik zei dat hij dan g*dverd*mme die hond maar gewoon moest oppakken als hij niet wilde komen. Mickey begon inmiddels naar Django te happen en tja, Django loopt ook al niet echt over van zelfbeheersing.. Inmiddels probeerde ik nog steeds door te lopen met een grommende en uitvallende hond aan de riem en een blaffend en uitvallend klein hondje om me heen hupsend, hoewel hij wel zo slim was om nét ver genoeg uit de buurt te blijven. Django raakte totaal opgefokt (uiteraard) en zijn bek was soms maar centimeters van Mickey verwijderd. Ik had beiden handen echt nodig om mijn eigen hond te houden en beide benen om te blijven staan met +30 kilo uitvallende hond. Ik kon het kleine hondje dus niet uit onze buurt krijgen :N: :N: Toen Django begon te grommen en ook begon te happen, begon kind 1 te huilen en kind 2 schreeuwde: hij eet hem op, hij bijt hem!!!
En ik zag in gedachten idd al een dood hondje want die Mickeygozer speelde wel serieus met zijn leven en bleef naar Django komen, meelopen en happen. Gelukkig zag ik op een bepaald punt wel kans om 1 voet vrij te maken omdat ik met mn gewicht tegen een muurtje kon leunen en toen heb ik het hondje een trap gegeven. Niet te hard hoor, maar hij schrok wel ff en toen pakte godzijdank dat ene kind eindelijk huilend zijn hond op. Ik had echt het gevoel of ik 10 jaar ouder was geworden zeg pfff. Uiteindelijk is dat hondje dus zeker een meter of 600 meegelopen. Ik had zweetplekken tot aan mn knieën

en ik voel nu al dat ik morgen spierpijn heb. Kindje zei nog wel 'sorry mevrouw en bedankt dat uw hond niet echt heeft gebeten'.
Volgende keer dus maar weer de oude vertrouwde verlaten routes
