Ik ga even al mijn 'zorgen' van me afschrijven.. Eergisteren hoorde ik de werkelijke reden waarom ik Beau heb gekregen; ik dacht altijd dat ik Beau kreeg omdat alle aandacht naar mijn autistische broertje gaat. Dit is blijkbaar niet zo, ik heb Beau gekregen omdat ik geen vriendinnen heb. Dat klinkt nu dom, maar het is zo. Op de een of andere manier schrik ik meiden van mijn leeftijd af. Ik denk dat dat komt omdat ik meer bezig ben met dieren dan met meiden-gedoe, ookal voordat Beau er was. Mijn ouders hebben natuurlijk wel gelijk dat ik geen vriendinnen heb, maar ik voelde me lullig. Ze hoopten dat ik aan Beau een maatje voor het leven zou hebben. En weer hadden ze gelijk, Beau is echt mijn maatje. Mijn beste vriendje. Wederzijds is dat denk ik niet zo. Ik denk dat Beau me de baas is en dat ik hem niet genoeg aandacht geef. Ik vind dat echt heel erg en wil dus wat anders. Ik wil zelfs zo graag, dat ik van iedereen alles aanneem. Als iemand zou zeggen, sla hem neer en geef hem een schop, zou ik dat bijwijze van spreken doen, als diegene goed genoeg is om me te overtuigen dat het goed is voor Beau. Natuurlijk is het een overdreven voorbeeld, maar ik wil eventjes duidelijk aangeven wat ik ermee bedoel. Vanmorgen ben ik met iemand meegegaan die een harde training geeft. Zijn honden zijn erg braaf, dus ik vertrouwde op hem. Hij is een vriend van een soort van vriendin van me. Totdat ik zijn manier zag..
Hij trok Beau in salto's en dwong hem te gaan zitten en liggen. Hij liet duidelijk zien dat hij de baas was. Beau accepteerde het niet en heeft hem gebeten. Hij vond het gelukkig niet erg, maar ik schrok van zijn methode. Er was echter wel direct resultaat. Beau volgde hem netjes en stond stil wanneer hij stil stond. Ik dacht dat deze methode werkte, maar hoe meer de dag vordert, hoe lulliger ik me voel. Ik begon me in het park ineens te beseffen wat ik Beau aandoe met zo'n methode. De methode was met een werpketting, slipketting en getik. Ik had er direct moeite mee Beau een tik te geven en heb dus zelf geen tikken uitgedeeld maar het hem wel laten doen. Wat voel ik me nu #$%@!, echt waar. In het park heb ik gewoon bijna zitten janken dat ik Beau dit kon aandoen, dat ik me überhaupt wou inlaten met die methode. Dat ik dacht dat het goed was, alleen omdat zijn honden zo goed luisterden. Ik kan mezelf nu echt wel uitkotsen, maar daar gaat het niet om. Ik ben in het park met de eerste en de beste bekende eens over verschillende manieren gaan praten. Hij heeft drie boekjes voor me klaargezet thuis en komt ze van de week brengen. Anderen zeiden ook dat ik me met deze methode niet moest inlaten.
Ik wilde inderdaad gaan clickeren en ga dat nu ook gewoon doen. Ik heb me daaraf laten brengen door mensen die zeiden dat dat niet kon met een Beagle. Ik ben gewoon qua Beau té beïnvloedbaar. Ik wil het beste van het beste voor Beau maar ik weet nog niet wat het beste is. Denken jullie dat Beau zoiets snel vergeet/vergeeft? Denken jullie dat er qua tijd, ik heb hem nu 4 maand, nog niet te veel verstreken is om hem iets te leren? Zal hij me ooit nog als maatje gaan zien?
Ik moet nog veel leren van hem en kan nog niks, maar wat ik wel kan, is van hem houden. Maar of dat meehelpt... Sorry voor het gezeik..








