Vanmorgen gooi ik een balletje voor Z, helaas een ander hondje was hem voor.
Hondje rent naar het baasje en baasje en hond lopen in rap tempo verder.
Ik roep nog: "mw, uw hond heeft mijn bal" maar mw verdwijnt om het hoekje.
Ik denk: "krijg de vinkentering" en loop mijn eigen rondje. Aan het einde kom ik mw weer tegen en de narrigheid kwam acuut weer in me boven dus ik roep: "Ha, daar hebben we de ballendieven!"
Krijg ik toch een grote bek dat ik me niet zo aan moet stellen en dat het maar een balletje is.
Mw steekt hand uit naar haar eigen hond voor het balletje en: "grrrrrrrrr" doet het hondje.
Ik denk: "kip ik heb je" en zeg: "ja, ik zou ook liever onbeschoft zijn dan toe te moeten geven dat ik mijn hond niet onder controle heb"!
Mw verdween met rood hoofd.
Vanmiddag ga ik wandelen, stap uit de auto en er rent me een teckel tegemoet. Ik kijk om me heen, niemand te zien.
En krijg nou, komt er nog een teckel. Ik kijk weer om me heen, niemand te zien en wat denk je....nog een tekkel.
Toch wat raar, dus ik wacht, en wacht. Er rijden daar vrij veel auto's dus alleen laten leek me niet echt een optie, dus ik wacht. Na een half uur was ik zover dat ik die takketeckels in de auto wilde laden dus ik gooi Z alvast voorin en ja, hoor. Daar komt het baasje. Ik vertel dat ik op haar honden heb gepast en ze zegt: "oja, dat doen ze meestal, ze wachten hier bij de auto. Kom jongens" en ze stapt in met haar harige beesten en laat mij in volkomen verbijstering achter...
Echt, rare mensen, die hondenbaasjes, het zijn net mensen.











