Dit is het beste te vergelijken met mensen die bv nagels bijten, een "tic".
Onze 4,5 jarige (intacte) reu doet dit sinds een jaar.
Vorig jaar vroeg in het voorjaar is het begonnen met een soort van allergische reactie op onkruid waar hij in velden doorheen banjerde. Vanwege de jeuk is hij veelvuldig aan zijn poten gaan likken. Hij is verder nergens allergisch voor, ziet er ook blakend van gezondheid uit.
Dit likken is overgegaan tot in een nano-seconde stukken uit zijn kussentjes te bijten, echt tot bloedens aan toe. Het maakte niet uit welke poot. Was poot 1 mooi schoon en droog kon die opeens helemaal kapot zijn.
Na vele schoenen, smeersels (ook van de DA), AB kuur, zijn we over gegaan tot een muilkorf als we er niet zijn. Hij had soms 3 poten kapot waar hij niet meer op kon lopen en aangezien het geen klein licht hondje is was ik bang dat hij andere kwetsuren zou krijgen door het verkeerd belasten van zijn gewrichten.
Het is overigens niet zo dat hij het niet doet als we er zijn, alleen weet ie ondertussen dat het niet mag en op een paar likjes in het luchtledige komt het niet. De honden zijn hier niet extreem lang alleen, max 3x per week zo'n 6 uurtjes (en niet eens elke week), dit zijn ze vanaf het begin af aan gewend, liggen los in de woonkamer en hebben redelijke vrijheden.
Ook als ik even naar boven ga voor de was oid moet de korf om, want 9 van de 10 x likt ie anders zijn poot kapot.
Het beperkt zich nu tot 1 voorpoot. Omdat hij niet echt meer kan likken schuurt hij met de korf over zijn poot heen.
Bij het laatste bezoek aan de DA (2 weken geleden) zei hij dat het erg moeilijk, zo niet onmogelijk, te doorbreken is.
Vandaar dat ik het hier nu ook neerzet, misschien heeft iemand van jullie hier wel ervaring mee en heeft een gouden tip voor ons. We worden er redelijk hopeloos van en het idee dat hij voor de rest van zijn leven met een muilkorf in huis te moeten lopen als we er (even) niet zijn stemt me ook niet echt veel vrolijker, niet voor mij, maar voor hem



