Daar lusten de honden geen brood van
Sappige kippetjes, verse malse steaks van het rund, verse granen zo van het land. Kortom de gezondste en lekkerste voeding die een hond zich kan wensen.
Dit zijn de argumenten die de fabrikanten van hondenvoeding ons voorhouden in hun reclame campagnes. En wij als consument, die ook het beste willen voor hun huisdier kopen de producten trouw.
Mijn vraag is: krijgt de consument ook wat ze beloven?
Als we de oorsprong en samenstelling van het gemiddelde hondenvoer bekijken blijkt dit helaas een illusie te zijn.
Wat de meeste mensen niet weten is dat de dierenvoeding industrie in de eerste plaats een verlengstuk is van de menselijke voedsel consumptie industrie, en de landbouw sector. Dierenvoeding voorziet in een markt voor slachthuisafval, granen die niet geschikt zijn voor menselijke consumptie, kortom afvalproducten die weer in winst omgezet kunnen worden. Dit afval bevat ook: darmen, ingewanden, uiers, slokdarmen, en mogelijk besmette en zieke delen van dierlijke afkomst.
De meeste honden (en katten) voedings fabrikanten zijn onderdeel van grote multinationals. Bijv. in de USA , Nestlè = Friskies, Colgate-Palmolive = Hill’s, Procter & Gamble = Eukanuba, Mars = Pedigree.
Zakelijk gezien is het voor de multinationals het in bezit hebben van dierenvoeding fabrikanten een ideale combinatie. De dierenvoedingstak van zo’n multinational is een vaste afnemer van de afvalproducten die elders bij dochters van de moedermaatschappij vrij komen. En weer tot winst omgezet kunnen worden.
(ik doe het maar zo.......in stukjes......

)