advies?

[Jaap*]

Ja, leg daar eens even verantwoording over af
Je waagt het toch niet om zomaar vanuit het niets iets tegen iemand zeggen hé

[Zoek stok!]

Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.

Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zeg

Wel of niet castreren moet iedereen voor zichzelf weten. Ikzelf vind dat het reu-zijn mijn hond mede maakt tot wat hij is. En aangezien ik hem nogal leuk vind, zijn de ballen ook heilig voor mij

[estelle]

Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.

Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zeg

Hier net zo hoor.
IK zie ook duidelijk verschil bij Bikkel tussen contact leggen met een intacte reu of een reu zonder ballen.
Lijkt mij ook niet meer dan logisch.

[miekmiek]

Ik vond het ook eng om Tommie te laten castreren, je bent toch bang dat hij een totaal andere hond wordt. En er zijn ook dingen veranderd; hij is dikker geworden (hij was wel mager, dus heel erg vind ik dat niet), hij heeft duidelijk meer honger. Maar is ook veel aanhankelijker naar ons toe. Wil ineens dichtbij je zitten en met je knuffelen. Aan de ene kant vind ik dit natuurlijk fijn (helemaal natuurlijk omdat zijn eeuwige voorhuidontsteking en de daaruit voortvloeiende problemen ook opgelost zijn, o.a. de reden voor de castratie) Aan de andere kant is het nu dus idd een andere hond en geloof ik dus ook wel dat ik hem in zijn eigen wezen aangetast heb. Ik heb ervoor gekozen om hem te veranderen. Ik geloof niet dat hij ongelukkiger of gelukkiger is, hij is nu gewoon anders. Hij haalt zijn geluk nu uit contact met mij, in plaats van de luchtjes uit de buurt inspecteren. Door de castratie is hij een knuffelhond geworden, waar hij in zijn diepste wezen natuurlijk gewoon een reu is waarbij instinctief het leven draait om geuren en contact met andere honden. Ik vind het een heel dubbel gevoel en ik weet niet of ik in de toekomst weer voor castratie zou kiezen. Het doet toch meer met me dan dat ik verwacht had.

[Zoek stok!]

Ikzelf vind dat het reu-zijn mijn hond mede maakt tot wat hij is. En aangezien ik hem nogal leuk vind, zijn de ballen ook heilig voor mij

Ballen of baarmoeders zijn voor mij geen sacrale voorwerpen
Maar het zijn ook geen zaken die je maar zo lichtzinnig verwijderd "omdat je toch geen nessie neemt".
Soms zijn er medische noodzaken, dan kom je er niet onderuit.
En in een heel aantal gevallen kan het ook helpen om een anders niet te hanteren reu die niet leuk is om mee samen te leven om te toveren naar een socialer wezen met meer oog voor de omgeving ipv alleen maar voor te neuken teven of te beknokken reuen.
En ja, daar kunnen ze van uitzakken.
Ik kan me ook voorstellen dat mensen hun teef willen laten castreren vanwege het feit dat ze baarmoederontstekingen of mammatumoren een heel end voor zijn.
Kortom, ieder moet het gewoon voor zich weten. Zolang je maar op de hoogte bent van de voors en tegens en die tegen elkaar afgewogen hebt. En niet achteraf zegt: had ik dát maar geweten.

Bij mij is het wel erg hoor. Ik zou er echt niet van slapen als de ballen er af moesten bij Bram vanwege een medische reden. Dat hondje is zo charmant precies zoals hij is. Ik zou me de rest van z'n leven schuldig voelen, erg he

En ja, ik ken enkele reuen waarbij ik denk dat castratie de beste optie is. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik me enorm kan ergeren aan castratie ophemel verhalen. Zo zat ik het Kooikerblaadje laatst te lezen en stond er een joehoe mijn Kooikerreutje is gecastreerd verhaal in. Dan heb ik de neiging om direct een stuk te schrijven over Kooikerreuen en dat je die niet moet nemen als je verwacht een pitloos hondje te krijgen. Maar ik houd me in hoor en wat gaat het mij aan

[Zoek stok!]

Ik vond het ook eng om Tommie te laten castreren, je bent toch bang dat hij een totaal andere hond wordt. En er zijn ook dingen veranderd; hij is dikker geworden (hij was wel mager, dus heel erg vind ik dat niet), hij heeft duidelijk meer honger. Maar is ook veel aanhankelijker naar ons toe. Wil ineens dichtbij je zitten en met je knuffelen. Aan de ene kant vind ik dit natuurlijk fijn (helemaal natuurlijk omdat zijn eeuwige voorhuidontsteking en de daaruit voortvloeiende problemen ook opgelost zijn, o.a. de reden voor de castratie) Aan de andere kant is het nu dus idd een andere hond en geloof ik dus ook wel dat ik hem in zijn eigen wezen aangetast heb. Ik heb ervoor gekozen om hem te veranderen. Ik geloof niet dat hij ongelukkiger of gelukkiger is, hij is nu gewoon anders. Hij haalt zijn geluk nu uit contact met mij, in plaats van de luchtjes uit de buurt inspecteren. Door de castratie is hij een knuffelhond geworden, waar hij in zijn diepste wezen natuurlijk gewoon een reu is waarbij instinctief het leven draait om geuren en contact met andere honden. Ik vind het een heel dubbel gevoel en ik weet niet of ik in de toekomst weer voor castratie zou kiezen. Het doet toch meer met me dan dat ik verwacht had.

Ik heb niet echt gereageerd op jouw verhaal mbt Tommie omdat ik er wel wat moeite mee had. Dit omdat Tommie me op bepaalde punten doet denken aan Bram. Het is echt een reutje naar mijn hart. Ik vond het zielig voor hem. Weet dat het nergens op slaat. Waar dat toch vandaan komt bij mij

[miekmiek]

Ik begrijp je meteen omdat Bram me ook altijd aan Tommie doet denken.

Ik vond het een vreselijk moeilijke beslissing, maar de lichamelijke problemen gaven toch de doorslag. Nu lijkt het net alsof hij veranderd is in een dikke knuffelzak, wat niet helemaal reeël is. Hij is nog steeds Tommie. Maar ik zal niet ontkennen dat er niets veranderd is.

[Zoek stok!]

Ik begrijp je meteen omdat Bram me ook altijd aan Tommie doet denken.

Ik vond het een vreselijk moeilijke beslissing, maar de lichamelijke problemen gaven toch de doorslag. Nu lijkt het net alsof hij veranderd is in een dikke knuffelzak, wat niet helemaal reeël is. Hij is nog steeds Tommie. Maar ik zal niet ontkennen dat er niets veranderd is.

Natuurlijk is hij nog steeds Tommie! Zoals iemand eerder zei is een hond meer dan de ballen, maar ik vond juist het echte 'reu-ige' zo leuk aan Tommie

[miekmiek]

jep, net als Bram gewoon soms zijn eigen plan trekken. Beide hele zelfstandige honden. Gelukkig heeft hij dat nog wel, wat dat betreft is dat denk ik ook een gewoonte die erin slijt. Tommie is al zes jaar lang gewend om zijn eigen plan te trekken en daar stopt hij niet ineens mee. Net als dat hij nog steeds tegen iedere grasspriet zal markeren, dat is 'zijn ding'. Voor hem hield dat echter ook in dat hij een bepaalde afstand van mij hield dus ik was zwaar verbaasd dat hij s'avonds ineens bijna in me kroop om te knuffelen. Heel lief, maar wie ben jij??

[Zoek stok!]

jep, net als Bram gewoon soms zijn eigen plan trekken. Beide hele zelfstandige honden. Gelukkig heeft hij dat nog wel, wat dat betreft is dat denk ik ook een gewoonte die erin slijt. Tommie is al zes jaar lang gewend om zijn eigen plan te trekken en daar stopt hij niet ineens mee. Net als dat hij nog steeds tegen iedere grasspriet zal markeren, dat is 'zijn ding'. Voor hem hield dat echter ook in dat hij een bepaalde afstand van mij hield dus ik was zwaar verbaasd dat hij s'avonds ineens bijna in me kroop om te knuffelen. Heel lief, maar wie ben jij??

Ik denk dat hoe later de castratie is, hoe minder groot de invloed. Reuen die heel jong gecastreerd worden, vind ik vaak niet 'af'.

[Zoek stok!]

Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?

[malinois]

Karakter van een hond is niet alleen ballen of een baarmoeder.

nou, ik denk dat dit er toch heel veel mee te maken heeft... mijn honden zouden zonder ballen denk ik een stuk 'minder hond' zijn... ze zouden geen schim meer zijn van wat ze waren denk ik, want bepaalde dingen komen toch echt wel van de hormoontjes....

Wat zeg je daar? Verschil tussen reu en teef? Ongehoord!

Nou wil je dat Xantos even gaan uitleggen Xena moet loops worden en hij is niet meer vooruit te branden, hij mag al niet meer met Xena mee van me, want dan kom ik geen stap verder, hij is net zo'n koelkastmagneetje bij haar en hij lebbert het hele spoor af waar ze gelopen heeft. Verder zijn ze allemaal 'vervelend', Xena is mokkig en de heren zijn in love...
Dus daar hebben de hormoontjes niks mee te maken?
(Overigens heb ik liever 2 x per jaar 3 weken dit dan een balloze hond)

[malinois]

Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?

Maar waarom zou het makkelijk moeten? Jij hebt er toch ook moeite voor moeten doen en dat heeft zich uitbetaald, dat blijkt. Als je een hond wil, dan mag je daar ook moeite voor doen en niet voor de makkelijkste weg kiezen...

[S@ndr@]

Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?

Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .

[S@ndr@]

Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .

Dan kun je stampvoeten en eisen dat ze die kennis wel in huis hebben. Dat gebeurt toch niet dus dan kunnen er twee dingen gebeuren. Ze castreren de moeilijke hond zodat hij kan blijven en het wat leefbaarder wordt. Of ze gooien hem met zijn hormonen en al in het asiel.
Zeg het maar.

tja ben ik met je eens hoor, als mensen vaak al te beroerd zijn om bijvoorbeeld met de hond te wandelen,verder dan de straat uit, wat verwacht je dan als er een probleempje opduikt
de doorsnee honden bezitter hier op het forum is echt niet representatief voor de doorsnee honden bezitter in Nederland, en dat wordt heel vaak zomaar even vergeten, en soms wordt er hier echt snoeihard geoordeeld over dingen die in het dagelijks leven zeer geaccepteerd zijn en aan de lopende band gebeuren
zoals bijvoorbeeld castratie

[Zoek stok!]

Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?

Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .

Ik denk dat een hond een hartstikke leuk leven kan hebben bij iemand die niet zoveel energie steekt in z'n honden als ik. Bijvoorbeeld een van de bruine labjes bij ons in de buurt. Leuk gezin met twee oudere kinderen. Hond krijgt behoorlijk wat beweging, is nauwelijks alleen en heeft aan aandacht geen gebrek. Maar hij was wel wat wegloperig als hij een loopse teef rook. Dan kan ik zeggen 'dan houd je hem aan de lijn en ga je heel hard trainen'. Maar zij hebben gecastreerd en het probleem is weg. Ze kunnen lekker los met hem lopen, hij loopt niet meer weg. Tsja, ik snap het dan eigenlijk wel. Ook al zou ik het zelf anders doen.

[S@ndr@]

Is dat niet een beetje mens eigen dat we instant oplossingen willen, ik wil dat het over is en ik wil het NU

[malinois]

Er is meer dan alleen maar iemand betalen om het voor je op te lossen ten koste van je hond. Soms kun je ook samen ergens aan werken. Met je hond.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik snap best dat mensen niet zoveel energie steken in hun honden als ik. Ik heb het knap moeilijk gehad met Bram. We zijn daar heel goed uitgekomen, maar wat heeft dat een tijd en moeite gekost. Is het dan makkelijk als iemand voor castratie kiest, of ben ik apart dat ik er zo veel voor over heb?

Er zijn ook hele volksstammen die zeggen: "Leuk, een hond. Maar daar heb ik geen tijd voor." en die doen het dan ook gewoon niet.
Niemand verplicht je om een hond te nemen. Doe je het wel dan kost het je de tijd en moeite die het je kost.
En anders leef je gewoon met je hond zoals hij is. Ook dat kan.

Maar eindeloos slecht kiezen en het verschil tussen plan en realiteit dan ten koste van de hond afkopen vind ik niet erg indrukwekkend.

ja precies dat vind ik dus ook

[malinois]

Ik denk inderdaad de de gemiddelde honden bezitter( zeg ongeveer 70% van de hondenbezitters) niet zoveel tijd, energie en moeite in zijn hond steekt
den dat de meeste niet eens de kennis hebben of willen vergaren .

Dan kun je stampvoeten en eisen dat ze die kennis wel in huis hebben. Dat gebeurt toch niet dus dan kunnen er twee dingen gebeuren. Ze castreren de moeilijke hond zodat hij kan blijven en het wat leefbaarder wordt. Of ze gooien hem met zijn hormonen en al in het asiel.
Zeg het maar.

tja ben ik met je eens hoor, als mensen vaak al te beroerd zijn om bijvoorbeeld met de hond te wandelen,verder dan de straat uit, wat verwacht je dan als er een probleempje opduikt
de doorsnee honden bezitter hier op het forum is echt niet representatief voor de doorsnee honden bezitter in Nederland, en dat wordt heel vaak zomaar even vergeten, en soms wordt er hier echt snoeihard geoordeeld over dingen die in het dagelijks leven zeer geaccepteerd zijn en aan de lopende band gebeuren
zoals bijvoorbeeld castratie

Misschien dat er dan bij de dierenartsen iets moet veranderen dat dit niet maar zo gedaan wordt Dat het niet zo normaal wordt gevonden.

[Zoek stok!]

Is dat niet een beetje mens eigen dat we instant oplossingen willen, ik wil dat het over is en ik wil het NU

Ik denk dat het deels gemakzucht is en deels gewoon aannemen wat de DA erover zegt. En die zegt maar al te vaak: castreren die hap.
En ja, als de professional dat zegt dan doe je dat maar.
Moeilijk gedrag eruit trainen is iets wat heel veel mensen helemaal niet zien zitten en wellicht komen ze niet eens op het idéé:
De buren hadden een wegloopreu en die is gecastreerd en doet dat nu niet meer. Wat is dan voor de hand liggender dan het zelf ook zo te doen?

Wij gaan er inderdaad altijd maar vanuit dat mensen alle opties kennen. De mensen waar ik over schreef, hebben de dierenarts in het dorp die erg graag baarmoeders en ballen weghaalt. Al bij het eerste bezoek met je pup begint hij er over. Ik weet ook niet over alles wat ik heb alle ins en outs. Honden hebben dan erg mijn belangstelling, maar voor de mensen in kwestie is hij er gewoon ook. Niet iets waar ze vreselijk veel over nadenken, maar ze zijn er wel goed voor.

[Caro.]

Ik vond het ook eng om Tommie te laten castreren, je bent toch bang dat hij een totaal andere hond wordt. En er zijn ook dingen veranderd; hij is dikker geworden (hij was wel mager, dus heel erg vind ik dat niet), hij heeft duidelijk meer honger. Maar is ook veel aanhankelijker naar ons toe. Wil ineens dichtbij je zitten en met je knuffelen. Aan de ene kant vind ik dit natuurlijk fijn (helemaal natuurlijk omdat zijn eeuwige voorhuidontsteking en de daaruit voortvloeiende problemen ook opgelost zijn, o.a. de reden voor de castratie) Aan de andere kant is het nu dus idd een andere hond en geloof ik dus ook wel dat ik hem in zijn eigen wezen aangetast heb. Ik heb ervoor gekozen om hem te veranderen. Ik geloof niet dat hij ongelukkiger of gelukkiger is, hij is nu gewoon anders. Hij haalt zijn geluk nu uit contact met mij, in plaats van de luchtjes uit de buurt inspecteren. Door de castratie is hij een knuffelhond geworden, waar hij in zijn diepste wezen natuurlijk gewoon een reu is waarbij instinctief het leven draait om geuren en contact met andere honden. Ik vind het een heel dubbel gevoel en ik weet niet of ik in de toekomst weer voor castratie zou kiezen. Het doet toch meer met me dan dat ik verwacht had.

Precies dat had ik dus na de castratie van Moritz ook en dan ook nog 'waar zijn die prachtige ballen?' een levenloos velletje hing er in plaats van twee mooie ronde ballen.

Ik lieg er niet om: ik vind ze prachtig. Zal vast een gek mens zijn
Als ik Puchu voor me zie lopen of languit op de bank zie liggen op zijn rug, dan kan ik bijna met bewondering naar de mooie ronde dingetjes kijken

Om medische redenen zou hij natuurlijk gecastreerd worden, maar ik zou er wél wakker van liggen.
Om gedragsredenen... hmm, hij maakt het al soms bont, maar hij zou het wel erg bont moeten maken, zou ik het laten doen en heel soms vind ik dat ook weleens egoïstisch van mezelf, want misschien heeft hij wel een veel leuker leven gecastreerd

[wendy71]

Toen ik met pup Lola bij de da kwam voor haar enting, werd mij gevraagd direkt een afspraak te maken om haar te laten *helpen* met 5 maanden.
Ik heb vriendelijk bedankt.

[Suuz!]

Tja, ik heb me tot zover niet echt in het topic gemengd, maar goed.. ik heb hier ook 3 castraten rond lopen.
Ik moet heel eerlijk zeggen, toen ik Sorbonne & Elmo net had, wist ik niets tot nauwelijks iets van de hormoonhuishoudingen, en
heb ik daar ook totaal niet over nagedacht bij castratie. Het waren mijn eerste honden, en ik was vrij naief. Op de hondenschool
werd geadviseerd om Sorbonne te laten castreren, en dat advies heb ik opgevolgd.

Vlak daarna kreeg Elmo last van een voorhuidsontsteking, en het advies van de dierenarts na behandeling: castratie.
Ik heb toen der tijd nooit stil gestaan bij het feit dat een hond kan veranderen door castratie.
Wel kreeg ik het advies mee dat je op moest letten met eten en dergelijke. Zodat ze niet te dik werden.

Bij Mowan zat het compleet anders in elkaar. Ik wist dondersgoed wat ik deed, en eigenlijk zag ik het liever zelf ook niet gebeuren,
maar ik stond wel met mijn rug tegen de muur. Niet omdat hij nou zo'n vervelend hondje was kwa karakter. Maar om het feit dat hij
zo'n 4 keer per jaar ontstekingen had aan zijn ballen. Waardoor? Joost mag het weten, vermoedelijk door het mee rausen met de bgv's door het
bos, en dat hij zijn ballen constant openhaalde.

Meerdere keren ineens in de nacht met hem naar de dierenarts moeten rijden, omdat het er op leek dat er zich een abces aan het vormen was bij zijn
ballen. Hij had er zoveel last van dat hij eigenlijk standaard met zijn kont om hoog lag, of op zijn zij lag. En dan vind ik het gewoonweg sneu worden.
Het was wel iets waar ik ongelofelijk bij in dubio stond. Maar uiteindelijk heeft deze keuze erg goed uitgepakt.

Daarnaast word hij door de castratie alleen maar beter geaccepteerd door Sorbonne. Dat was een deel wat mooi mee genomen was. Maar geen hoofd reden.
De hoofdreden was nog altijd zijn pijn aan zijn ballen.

Echt veel verandering merk ik niet aan hem. Hij is nog steeds het heerlijk speelse, gekke ding. Lekker druk, veel energie, en niet een hond die extreem veel rustiger
is geworden.

Ik vind het nogal makkelijk om te zeggen dat mensen maar castreren omdat een hond probleem gedrag vertoont. Ja, bij Sorbonne heb ik dat gedaan. En daar heb ik
spijt van. Ik geloof nog steeds niet dat het veel heeft uitgehaald, maar in mijn onwetendheid, vertrouwde ik op mensen die in mijn ogen de kennis in huis hadden.
Ik ben niet van het type dat zijn hond maar 3 of 4 x in de week naar buiten laat voor een leuke wandeling. Dagelijks word er hier gewandeld, en kunnen ze heerlijk hun energie kwijt. Sinds kort mogen ze dan ook elke dag allemaal los, maar ook daarvoor reden we al 3 x in de week speciaal naar het hondenbos in ugchelen. Daarnaast deden we gewoon de wandelingen in de bossen in de buurt (waarbij Sorbonne dan wel aangelijnd was).

En ondanks dat Sorbonne echt elke dag uitgeteld hier op de bank ligt, of in zijn mand, is hij nog steeds de makkelijkste niet. Soms kun je bepaalde karaktertrekken of gedrag van een hond niet veranderen. In ieder geval niet door bovenstaande dingen. Het vergt vooral veel training, en consequentheid, die we m ook vooral geven.
Maar hij blijft hoe dan ook onvoorspelbaar .

[Moos]

Wederom, niet zo zwartwit. Mijn reu is sociaal gezien nog steeds reu. Alleen zijn de scherpste kantjes er nu wel af. Dus niet iedere reu die groter is dan hij en zich niet meteen overgeeft, moet meteen dood. Nog steeds haalt geen reu het in zijn hoofd mijn reu te proberen te dekken, terwijl loopse teefjes nog steeds met hem sjansen. Conclusie: nog steeds reu, alleen een beetje gecontroleerder.

Ik vind het altijd wel bijzonder dat 'voorstanders' van castratie altijd net die ene reu hebben waarbij ballen eraf weinig uitmaakt. Ik zie namelijk in het dagelijks leven dat mijn reu in 99% van de gevallen anders reageert op een gecastreerde reu dan op een intacte reu. Ik zou het gek vinden als zoiets 'basis' niet door honden opgepikt zou worden. En nee, mijn reu rijdt absoluut niet op elke gecastreerde reu. En teven kunnen ook vriendelijk zijn tegen castraten. Dus zo zwart/wit is dat inderdaad niet, gelukkig niet zeg

Hier net zo hoor.
IK zie ook duidelijk verschil bij Bikkel tussen contact leggen met een intacte reu of een reu zonder ballen.
Lijkt mij ook niet meer dan logisch.

Zelfs gecastreerde Moos had dat. Intacte reuen was het niet altijd gezellig mee, gecastreerde reuen ging altijd probleemloos.

[chrico]

Maar heeft de gecastereerde er dan zo een groot probleem mee dat andere honden niet meer willen knokken, dat hij milder benaderd word door honden en er geen matpartijen of dekkingen met gevolg plaats vinden?
Je leest dat reuen balloze anders benaderen en onderscheid maken. Okee, kan mij er wel in vinden. Maar vanuit het oogpunt van de gecastereerde gezien lees ik alleen maar dat het hopeloze dingen zijn geworden, geen leven waardig zijn, geen bestaan meer hebben.

Als ik kijk naar Scar die op latere leeftijd balloos is geworden zie ik nog altijd de Scar als reu met ballen alleen minder vechtlustig, niet elke reu was meer een indringer, hij ging zowaar af en toe spelen met honden. Geen dik uitgezakt gedrog met paars haar wat zo weinig te eten krijgt dat hij tekorten zou gaan krijgen, verdwaast rondwandelend, te min voor andere honden. Geen zielig hoopje ellende wat niet meer naar buiten durfde omdat hij zijn ballen kwijt was of geen energie had.
Ja hij raakte de scherpe kanten kwijt en kon zowaar loslopen in een losloopgebied zonder knokpartijen. Het maakte hem geen mindere hond maar kreeg wel iets toegevoegd. Iets wat hij niet gekend heeft en dat is contact met andere honden.

[Marion.]

Ik lieg er niet om: ik vind ze prachtig. Zal vast een gek mens zijn

Haha, en ik vind dat klokkenspel bij een kortharige reu juist uitermate lelijk

[estelle]

Nou wil je dat Xantos even gaan uitleggen Xena moet loops worden en hij is niet meer vooruit te branden, hij mag al niet meer met Xena mee van me, want dan kom ik geen stap verder, hij is net zo'n koelkastmagneetje bij haar en hij lebbert het hele spoor af waar ze gelopen heeft. Verder zijn ze allemaal 'vervelend', Xena is mokkig en de heren zijn in love...
Dus daar hebben de hormoontjes niks mee te maken?
(Overigens heb ik liever 2 x per jaar 3 weken dit dan een balloze hond)

haha hier is het ook gezellig.
Hera is loops en bijnaaaa op haar hoogte punt.
De eerste keer dat Bikkel haar loopsheid meemaakte wist hij niet wat hem overkwam. Was helemaal de weg kwijt, piepen, kwijlen, zenuwachtig heen en weer denderen, constant opdringerig zijn naar Hera, zo'n beetje hysterisch worden zodra Hera evne weg was. Chello was altijd zo gemakkelijk geweest als Hera loops was dat ik wel even zat te kijken hoor en dacht 'mijn hemel als dit elke loopsheid zo gaat dan weet ik het nog niet'.

Nu is ze dus weer loops en hij is stukken rustiger. Ze is dus nu bijna op haar hoogtepunt en hij ligt op de bank te slapen.
Hera daagt hem veel uit, duwt haar kont zo'n beetje in zijn neus en dan is het spelen geblazen en dan probeert hij afentoe even of hij er niet op kan klimmen wat dan weer afgestraft wordt door Hera omdat ze nog niet zo ver is.
Maar hij is dus echt stukken kalmer dan de eerste loopsheid.

[Caro.]

Maar heeft de gecastereerde er dan zo een groot probleem mee dat andere honden niet meer willen knokken, dat hij milder benaderd word door honden en er geen matpartijen of dekkingen met gevolg plaats vinden?
Je leest dat reuen balloze anders benaderen en onderscheid maken. Okee, kan mij er wel in vinden. Maar vanuit het oogpunt van de gecastereerde gezien lees ik alleen maar dat het hopeloze dingen zijn geworden, geen leven waardig zijn, geen bestaan meer hebben.

Als ik kijk naar Scar die op latere leeftijd balloos is geworden zie ik nog altijd de Scar als reu met ballen alleen minder vechtlustig, niet elke reu was meer een indringer, hij ging zowaar af en toe spelen met honden. Geen dik uitgezakt gedrog met paars haar wat zo weinig te eten krijgt dat hij tekorten zou gaan krijgen, verdwaast rondwandelend, te min voor andere honden. Geen zielig hoopje ellende wat niet meer naar buiten durfde omdat hij zijn ballen kwijt was of geen energie had.
Ja hij raakte de scherpe kanten kwijt en kon zowaar loslopen in een losloopgebied zonder knokpartijen. Het maakte hem geen mindere hond maar kreeg wel iets toegevoegd. Iets wat hij niet gekend heeft en dat is contact met andere honden.

En precies daarom zeg ik ook in mijn vorige posting: Om gedragsredenen... hmm, hij maakt het al soms bont, maar hij zou het wel erg bont moeten maken, zou ik het laten doen en heel soms vind ik dat ook weleens egoïstisch van mezelf, want misschien heeft hij wel een veel leuker leven gecastreerd

Nu hou ik Puchu dus bij de meeste honden weg. Komen we hier in de buurt een leuke teef tegen en het is heel rustig, dan kan hij los spelen. Maar ik moet ogen in mijn achterhoofd hebben, want komt daar ineens een reu bij dan is het echt hommeles.
Beweging krijgt hij zat, want ik rij iedere dag naar verschillende plekken in de polder waar hij los kan. Maar contact met andere honden is er dus niet veel op een paar hele goede bekende honden na, wat teven als het heel rustig is en natuurlijk Kaya.
Dus af en toe vraag ik mezelf ook af of hij niet beter af zou zijn gecastreerd (alleen naast mijn persoonlijke bezwaren, heb ik dus het 'probleem' van Kaya en durf ik aan hun relatie niet te morrelen).

[Bas Rouge]

Een van Reins broers is kortgeleden gecastreerd (op 5 jarige leeftijd). Zijn eigenaar is helemaal in jubelstemming. Hij is veel minder fel naar andere honden en overall makkelijker te hanteren. Hij heeft het mij daarom ook warm aanbevolen. We klaagden samen weleens over de heftigheid van de beide heren.

Ik zou een hond als Rein in de drukke omgeving waarin we nu wonen niet snel weer nemen. Het is een geweldige hond, maar lichtontvlambaar op alle fronten en helaas is de realiteit van alledag dat mensen weinig (mee)gevoel hebben bij een hond als Rein. Vorige week werd me nog, door de eigenaar van twee jonge Berner Sennenhondreuen toegebruld dat ik hem moest laten inslapen, zo agressief! Dat, terwijl zijn beide jonge reuen geen haar gekrenkt was maar ja, Rein heeft ze wel alle hoeken van het veld laten zien met een boel kabaal en grootse gebaren toen ze voor de zoveelste maal (ik heb Rein al meerdere malen op tijd bij de kraag gevat w.b. deze beide honden) in volle vaart van grote afstand naar ons toe gescheurd waren. Ik had dat (en dat gebeurt me bijna nooit) te laat in de gaten en tsja, het kon ook eigenlijk niet uitblijven dat het een keer mis zou gaan. Maar goed, Rein bezorgt me veel discussie met andere eigenaren. Gister ook weer. Ik moest langs een man met een Mechelaarreu om bij mijn auto te komen. Ik leg de honden af om de hoek en loop naar hem toe en vertel hem dat ik graag wil passeren met mijn honden en dat een van mijn honden onvriendelijk zou reageren als zijn hond naar ons toe zou komen en of hij daarom zijn hond bij zich wil houden. Die man was hierdoor absoluut not amused en vond dat als ik mijn valse honden niet kon opvoeden ik ze maar naar het asiel moest brengen. Met een hond als Rein is het leven een stuk lastiger vooral in een drukke, opgefokte omgeving als Den Haag. Helaas, want het is in veel opzichten een ideale hond, alleen wel met een boel reuenenergie.

[Marjoleine]

Een van Reins broers is kortgeleden gecastreerd (op 5 jarige leeftijd). Zijn eigenaar is helemaal in jubelstemming. Hij is veel minder fel naar andere honden en overall makkelijker te hanteren. Hij heeft het mij daarom ook warm aanbevolen. We klaagden samen weleens over de heftigheid van de beide heren.

Ik zou een hond als Rein in de drukke omgeving waarin we nu wonen niet snel weer nemen. Het is een geweldige hond, maar lichtontvlambaar op alle fronten en helaas is de realiteit van alledag dat mensen weinig (mee)gevoel hebben bij een hond als Rein.

Ik begrijp dat maar het laat ook zien hoe weinig mensen ervan snappen.

Over Orpa krijg ik ook regelmatig opmerkingen. Zij is een pittige teef, maar wel op een eerlijke manier.
Honden die raar gedrag vertonen haalt ze er feilloos uit (en dan heeft zij het gedaan natuurlijk ).
Haar reacties tegenover Rein waren voor mij heel duidelijk het bewijs dat Rein een hond is die goed in zijn vel zit.

Maar veel mensen kunnen een temperament als dat van Rein (en Orpa) niet waarderen.
Want ik geloof domweg niet dat een hond als Rein ontvlamt zonder reden (al mocht dat lontje best iets korter).
Maar verdraagzaamheid moet blijkbaar.
Iedereen moet blijkbaar karakterloze hondjes op batterijen hebben, dát is pas makkelijk.