Dood na eten bot

[Marjoleine]

Ze knagen hier ribben echt aan gruis, ze kraken ze millimeter voor millimeter. Voor zover, want meestal laten ze het grootste (hardste) deel liggen.
Ze zijn hier sowieso nogal van "goed kauwen".

Gelukkig maar, want dit soort dingen is erg triest.
Met zo'n slokop ertussen zou ik denk ik zulke botten niet durven voeren.
Overigens houd ik ze wel uit elkaar als ze knauwen, juist om dat schrokken te voorkomen.

[Marion.]

hier hebben de pups kvv gehad, maar ik was te huiverig voor barf

Maar volgens mij ben jij daar ook te huiverig voor bij je grote honden, en Tineke is dat al jaren niet. Ik heb daar ook puppedups zien lopen, mooier vind je ze niet hoor

[saffie]

Ik geef geen botten meer en ben weer over op voornamelijk kvv. Ik heb het een tijdje geprobeerd en op zich ging het half kvv/half zelf samenstellen heel goed, maar ik bleef het botten geven eng vinden. Vooral bij Boy, die is nogal onhandig met dat soort dingen.
Op zich ben ik het er wel mee eens dat het een klein risico is, helemaal met de botten die ik gaf, en dat er nog veel meer risico's in een hondenleven zijn. Maar toen mijn 'beginnersangst' niet over ging ben ik er mee gestopt. Ik voelde me er echt niet prettig bij.
Ik heb ook een keer geitenribben besteld, maar die heb ik uiteindelijk aan iemand anders gegeven, ik zag het toch niet zitten.

[Hutsje]

bij huts is het net omgekeerd. zij is enorm gaan schrokken de laatste tijd dus zij krijgt geen hele stukken vlees meer, ik knip alles. zelfs pens. al krijgt ze een penslap van een kilo, ze probeert het toch zo groot mogelijk naarbinnen te krijgen terwijk ze al 10 jaar rauw krijgt. (grote) bevleesde botten gaat gelukkig! (want dan is ze lekker een tijdje bezig met haar eten) wel heel goed. de rest krijgt al vanaf dag 1 hier rauw (barf, nrv, whatever) zonder 1 probleem. kiefer kreeg in het nest al varkensribben en hele kippen toen ze amper tanden hadden.
maar voor alles geldt: je moet je er wel goed bij voelen. als je onzeker bent zou ik het dus niet doen.

[Roelfien]

Ach wat vreselijk. En ja, het is een risico. Ik geef Yentie wel een ribbetje van geit (lam al niet eens meer want meestal is dat al ongeveer hardheid van schaap) en dan mag ze even knagen, wat ze er makkelijk af krijgt is makkelijker verteerbaar voor haar. Zodra ze op het harde smallere gedeelte van de rib komt, pak ik het af en krijgt ze iets ter vervanging, zoals stukje stokbrood om op te knagen of een bakje vlees.
Want het laatste stuk is echt te hard. Toop heeft daar geen enkel probleem mee, maar hij bijt echt op een bijna malende manier het bot fijn, knaagt er nog geen centimeter per keer af, dus dat gaat die darmen wel door. Maar Yentie neigt ook tot schrokken, vooral als ze denkt dat het afgepakt wordt en dan slikt ze het gauw door. Dus voor die tijd pak ik het al af. Ze krijgt dus ook een groot stuk, waar ze lekker wat af kan knagen, maar dus nooit alles. (meestal niet meer dan 1/3e van het bot).
Bij haar is dat ook mijn angst, dat het stuk toch te hard, te scherp of te groot is. Want ik denk echt dat het per hond verschillend is hoe ze de botten eten. En dus ook of ze gevaar lopen. Ik laat de honden daarom ook nooit eerder bij elkaar dan dat ze klaar zijn met het bot. Om schrokken te voorkomen. Maar het is inderdaad zo dat er ook heel wat honden doodgaan aan darmperforaties van allerhande spullen of verstopt zitten door tennisballen of stukken daarvan. (vroegere hond van mijn ouders is er bijna aan gestorven). Hoe dan ook, het blijft vreselijk.

[tineke]

Ik ben er trouwens ook altijd bij en als er iets overblijft wat ik om welke reden dan ook eng vind of zo neem ik het weg.

Zo doen we het hier ook ze eten nooit niet als wij er niet bij zijn en restjes welke overblijven van bot worden ook direct weggegooid.

[tineke]

hier hebben de pups kvv gehad, maar ik was te huiverig voor barf

Maar volgens mij ben jij daar ook te huiverig voor bij je grote honden, en Tineke is dat al jaren niet. Ik heb daar ook puppedups zien lopen, mooier vind je ze niet hoor

Nou ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel ontzettend van geschrokken ben.
Komt ook natuurlijk dat het zo ''dichtbij'' gebeurd is en je er met je neus bovenop mee geconfronteert word.
Ik hoop dat die schrik weer wat afneemt ,ik heb uiteraard nog wel gebarfd met onze honden maar sommige dingen durf ik nu niet goed (tijdelijk hoop ik )meer te geven.

[tineke]

Ze knagen hier ribben echt aan gruis, ze kraken ze millimeter voor millimeter. Voor zover, want meestal laten ze het grootste (hardste) deel liggen.
Ze zijn hier sowieso nogal van "goed kauwen".

Gelukkig maar, want dit soort dingen is erg triest.
Met zo'n slokop ertussen zou ik denk ik zulke botten niet durven voeren.
Overigens houd ik ze wel uit elkaar als ze knauwen, juist om dat schrokken te voorkomen.

Zo gaat het hier in de regel ook ,er word goed geknaagd en gekauwd en schrokken is er zeker met botten niet bij.

[Marion.]

Nou ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel ontzettend van geschrokken ben.
Komt ook natuurlijk dat het zo ''dichtbij'' gebeurd is en je er met je neus bovenop mee geconfronteert word.
Ik hoop dat die schrik weer wat afneemt ,ik heb uiteraard nog wel gebarfd met onze honden maar sommige dingen durf ik nu niet goed (tijdelijk hoop ik )meer te geven.

Maar het is wel gewoon een triest ongeluk, meis. En ongelukken horen bij het leven. Die konijnenkeutel die mijn dames vanmiddag verorberd hebben kan ook een gif-keutel zijn.
Hou voor ogen dat het al zoveel keren wel goed is gegaan. Normaal gaat het gewoon goed. Het was gewoon een triest ongeluk.

[Rami]

bij huts is het net omgekeerd. zij is enorm gaan schrokken de laatste tijd dus zij krijgt geen hele stukken vlees meer, ik knip alles. zelfs pens. al krijgt ze een penslap van een kilo, ze probeert het toch zo groot mogelijk naarbinnen te krijgen terwijk ze al 10 jaar rauw krijgt. (grote) bevleesde botten gaat gelukkig! (want dan is ze lekker een tijdje bezig met haar eten) wel heel goed. de rest krijgt al vanaf dag 1 hier rauw (barf, nrv, whatever) zonder 1 probleem. kiefer kreeg in het nest al varkensribben en hele kippen toen ze amper tanden hadden.
maar voor alles geldt: je moet je er wel goed bij voelen. als je onzeker bent zou ik het dus niet doen.

Dat schrokken van pens en spiervlees herken ik. Billy is dat ook steeds meer gaan doen en ik knip ook dit soort grote botloze stukken in min of meer hapklare brokken.
Vleesbot (karkassen, bevleesde ribben, strotten etc.) gaat juist wel goed in grote stukken. Gelukkig maar want het eten van vleesbot (het knippen, knagen, scheuren) zorgt voor veel 'eetplezier'.

[tekkel]

Maar het is inderdaad zo dat er ook heel wat honden doodgaan aan darmperforaties van allerhande spullen of verstopt zitten door tennisballen of stukken daarvan. (vroegere hond van mijn ouders is er bijna aan gestorven). Hoe dan ook, het blijft vreselijk.

Het is allemaal vreselijk

Al vind ik het toch niet zo'n goede vergelijking: als ze darmperforaties of -verstoppingen hebben van tennisballen of sokken of andere dingen die ze onderweg naar binnen krijgen, is dat per ongeluk.
En niet van iets dat we ze geven omdat het juist goed voor ze zou zijn

[billy]

Wat erg Tineke, sterkte voor jullie en Jan.

Ik heb toevallig vanavond een vriezer gekregen, maar Freek slikt gewoon alles heel door en Baco word ook steeds meer een vreetzak, ik voer nu nog vers maar wil wat meer dingen gaan proberen, maar ben er best wel huiverig voor, maar ik begin gewoon met pens enz,

Groetjes Els

[*Ellen*]

Agnes is ongeveer een jaar geleden bijna gestikt in een kippenstrot.
Wat had die hond het slecht zeg. We hebben haar zo'n beetje in elkaar moeten slaan met de tranen over ons wangen van paniek om dat kreng eruit te krijgen.
Dat was einde barf.

[Hutsje]

Agnes is ongeveer een jaar geleden bijna gestikt in een kippenstrot.
Wat had die hond het slecht zeg. We hebben haar zo'n beetje in elkaar moeten slaan met de tranen over ons wangen van paniek om dat kreng eruit te krijgen.
Dat was einde barf.

die geef ik bijvoorbeeld nooit. veel te klein, slikken ze in 1 keer door en er kan er eentje verkeerd komen te zitten.

[Valerie]

Mijn stafforddame van 16 kg moest vorig jaar ook naar de spoedkliniek omdat er een stuk "lamsvlees met been" in haar slokdarm was blijven hangen. Gelukkig meteen een foto gemaakt en gezien wat er zat. Je moet er toch niet aan denken dat je denkt iets goeds te doen en je hond daardoor juist overlijd. Kun je jezelf wel voor je kop slaan.
Heel veel sterkte met het verlies!

[*Ellen*]

Ik durf het echt helemaal niet meer aan. Het zal best heel fijn en lekker en leuk zijn voor de honden, en heel gezond, maar ik durf het niet meer.
Dit hondje is niet de eerste die na het eten van bot sterft, was het maar waar.
Hier hebben we het geprobeerd met slachtafval. Kopvlees, ribben, pens, grote botten van de beenderen.
Alles fijn gemaakt, behalve de botten dan.
De andere dag lag alles heel uitgekotst in de serre, van alle 4 de honden.
Niks was verteerd.
Nog geprobeerd met Agnes, maar dat was helemaal geen succes.
Doe mij maar brokken.

[Zoie]

wie heeft er hier ervaring met ( zelf ) botten malen ? Wij hadden thuis zo'n gehaktmolen die je met de hand moest draaien, maar ik heb geen idee of je daar botten in kunt malen.

[Zoie]

De andere dag lag alles heel uitgekotst in de serre, van alle 4 de honden.
Niks was verteerd. .

dat herken ik niet, hier verteren ze alles, al heb ik in het begin nog wel eens een stukje onverteerd bot in de ontlasting teruggevonden.

[mwillow]

Ik durf het echt helemaal niet meer aan. Het zal best heel fijn en lekker en leuk zijn voor de honden, en heel gezond, maar ik durf het niet meer.
Dit hondje is niet de eerste die na het eten van bot sterft, was het maar waar.
Hier hebben we het geprobeerd met slachtafval. Kopvlees, ribben, pens, grote botten van de beenderen.
Alles fijn gemaakt, behalve de botten dan.
De andere dag lag alles heel uitgekotst in de serre, van alle 4 de honden.
Niks was verteerd.
Nog geprobeerd met Agnes, maar dat was helemaal geen succes.
Doe mij maar brokken.

Maar dit zijn nou niet bepaald beginnersbotten........

[Zoie]

ik weet niet om welk deel van de geit het is gegaan, maar ik moet zeggen dat ik over de ribben ook vaak twijfels heb. Ze breken soms zo raar scherp af.

Terwijl het bottendocument toch zegt dat ribben safe zijn

Dat zijn ze ook wel, mits afkomstig van jonge, niet al te grote dieren (dus geen rund, geen paard, wel geitenlam, schapenlam) en mits ze goed bevleesd zijn. Als ik die niet kan krijgen of mijn leverancier kan me niet garanderen dat ze afkomstig zijn van jonge dieren, dan geef ik ze niet.
En ik weet niet of het in het bottendocument staat maar één los ribje geven is ook niet verstandig. Geef altijd meerdere ribben aan elkaar. Je kunt ze nog beter in de breedte in twee stukken zagen/snijden (als één stuk te groot is voor je hond) dan in de lengte.

zo staat het er:

-Geef alleen zachte botten met vlees. Dit zijn botten die geen lichaamsgewicht dragen zoals nekken, wervels, ribben, koppen. Kippenvleugels zijn ook dragende botten, veel honden verdragen ze niet goed in het begin.

Maar sommige mensen geven hele kip, of dragende delen van de kip,waaronder ik blijkbaar ook vleugels moet rekenen ( wij geven ze ze trouwens ook.)

Ik hak b,v, ribben met een hakmes, en als je dan op een rib hakt, kan je je voorstellen dat ze er in het stenentijdperk dolken van maakte

Nog iets: ik lees veel over verteren, maar scherpe stukken bot kunnen toch ook ergens in gaan steken, en dat lijkt mij vooral het risico te zijn. Of zie ik dat verkeerd ?

[marian*]

Waar ik eigenlijk veel banger voor ben zijn de laatste eindjes van runderhuidkluiven;vooral die dingen met aan 2 kanten een knoop vind ik doodeng.
Gelukkig lusten ze ze hier niet.

[Zoie]

Waar ik eigenlijk veel banger voor ben zijn de laatste eindjes van runderhuidkluiven;vooral die dingen met aan 2 kanten een knoop vind ik doodeng.
Gelukkig lusten ze ze hier niet.

toen ik spok en sien nog alleen had gaf ik ze regelmatig, nooit problemen mee ondervonden. Ze schrokken ook geen grote stukken op, en scherpe kanten zitten er ook niet aan

[marian*]

en scherpe kanten zitten er ook niet aan

Nee,dat klopt maar toen ik ze Max weleens gaf en hij ze nog lustte schrokte hij-als ik niet uitkeek-zo'n knoop in 1 stuk naar binnen :N:

[mwillow]

Wat oudere geitenribben: dit stuk was duidelijk van een ouder dier en harder dan anders.


Schapenribben, absoluut niet te hard en makkelijk weg te knagen voor mijn honden.


Liever geef ik dik bevleesde hompen met ribben er in, waardoor het
eventueel niet verteerbare bot goed wordt ingepakt in de ontlasting.

Jonge geitenribben



Ons kleine oppashondje krijgt alleen de jonge ribben.

Je ziet, er is nogal wat diversiteit in het begrip 'ribben' van geit of schaap.

[MJ]

Wat vreselijk......
Heel veel sterkte gewenst voor Jan en ik kan me voorstellen dat je (eventjes) bepaalde dingen niet meer geeft . De schrik zou er bij mij ook even in zitten.

[Frenk]

Ik geef bijvoorbeeld geen kippenvleugels, omdat daar die kleine venijnige scherpe botjes inzitten, zien eruit als een tandenstoker. Maar een kipkarbonade met veel vlees en 1 botje erin of een klein pootje, die knauwt hij hier mooi op. Als ik die breek, dan splinteren ze ook niet. Die geef ik dus zonder problemen. Idem voor een stukje kalfsstaart. Die splintert ook niet en is zacht genoeg om mooi op te knauwen. Met andere (grotere) botten ben ook ik huiverig. Dus geef ik verder kvv en vers spiervlees.
Ik heb nog nooit iets onverteerd teruggevonden trouwens. Niet in eventuele overgeef en ook niet in z'n ontlasting. Het enige wat ik aan z'n ontlasting kan zien is of hij veel/weinig pens en veel/weinig bot heeft gegeten.

[wendy71]

ik weet niet om welk deel van de geit het is gegaan, maar ik moet zeggen dat ik over de ribben ook vaak twijfels heb. Ze breken soms zo raar scherp af.

Terwijl het bottendocument toch zegt dat ribben safe zijn

klopt Jan.
Bij Jakko was het ook een rib die moeilijk is gaan doen.
Toch geef ik ze nog(alleen zachte) en die mep ik met een grote hamer plat.
Nekken geef ik ook maar dat harde bot eten ze niet echt op, niet helemaal iig.
Blijft moeilijk..

[Roelfien]

Maar het is inderdaad zo dat er ook heel wat honden doodgaan aan darmperforaties van allerhande spullen of verstopt zitten door tennisballen of stukken daarvan. (vroegere hond van mijn ouders is er bijna aan gestorven). Hoe dan ook, het blijft vreselijk.

Het is allemaal vreselijk

Al vind ik het toch niet zo'n goede vergelijking: als ze darmperforaties of -verstoppingen hebben van tennisballen of sokken of andere dingen die ze onderweg naar binnen krijgen, is dat per ongeluk.
En niet van iets dat we ze geven omdat het juist goed voor ze zou zijn

Dat is ook zo. Het was meer de vergelijking van: het gaat 1000 keer goed en 1 keer niet. Maar de vergelijking gaat inderdaad scheef.

[Linsey]

Dat is heel spijtig om te horen.

Ik wilde juist beginnen met meer botten te geven, ondanks dat ik er altijd veel schrik voor heb gehad, maar nu ik dit allemaal lees houd ik het wel bij het gemalen kipkarkas. :N:
Ik geef ze ook 1 maal per week een runderrib voor de tanden, waarvan ze het bot niet opeten. Kai heeft het bot wel eens opgegeten, maar runderrib bot is vezelachtig. Ik ga er nu wel opletten dat ik runderribben heb die hij niet opeet. En ik ga dan ook maar eens een vleesmolen aanschaffen zodat ik ze ook iets anders kan geven van bot. Een kwarteltje ofzo kan je daar ook mee malen.

Ik vind het ook opmerkelijk dat ondanks je er weinig over leest er blijkbaar toch heel wat honden zijn die problemen hebben met botten en dan ook nog niet eens kleine problemen.

[blacky]

Hoewel ik lees dat veel mensen het een "aanvaardbaar risico" vinden, denk ik daar toch even anders over. Het zal je eigen hond maar wezen. Aanvaardbaar is alles bij een ander denk ik dan. Maar als je je hond op deze manier moet verliezen en er is een gezonde optie n.l. kvv

Hier zit de angst er goed in nadat onze Laika op de leeftijd van 3 maanden de kippen nekken die ze van mij kreeg heel doorslikte. Ik had ze eerst vast gehouden en toen ze begon te knagen los gelaten met het resultaat dat ze in één keer werden door geslikt. Ook kipfilet e.d. wordt in zijn geheel naar binnen gewerkt. (dus snijd ik dat nu klein) Hier dus allen kvv.