Ik ben in 2001 begonnen met rauw voeren, eerst gewoon KVV zoals Rodi en Carnibest en daarna steeds meer zelf gaan samenstellen. Vanaf ongeveer 2003 krijgen de honden volledig zelf samengestelde rauwe voeding.
Waarom weet ik niet meer precies. Het sprak me gewoon aan en ik had toen ook twee oudere honden van 10 jaar, die het nou niet heel bijzonder goed deden op brokken. Ook niet slecht, maar ook niet heel goed.
1 hond had zelfs zeer gevoelige darmen en kon niet tegen wisseling in zijn maaltijd, dus ik heb ook heel erg getwijfeld of hij wel voor rauw in aanmerking kwam.
Maar vanaf de dag dat ze rauw kregen heeft hij nooit meer een maag/darmontsteking gehad, gewoon nooit meer.
Hun vachten werden eerst heel slecht en hard om daarna volledig alsof het jonge goden waren terug te komen. Zacht en glimmend.
En ze vonden het heerlijk.
Tegelijkertijd had ik Toby als jonge hond en die was gewoon niet dik te krijgen. Een jonge actieve herder die als een gratenpakhuis in het rond liep. Dus door wat meer te wisselen met vetter vlees en volle melkproducten en wat meer te kunnen voeren (want tja, je kan wel meer brokken geven, maar aan de strontproductie kon ik wel zien dat ie daar weinig van over had gehouden in zijn lijf). Dus lekker een lap pens erin van een kilo en de ontlasting van een kleine maaltijd. Daarmee was ik wel overtuigd.
Zeker toen ik ook naar bijeenkomsten ben geweest van Mogens Eliassen en Tom Lonsdale die goed duidelijk maken waarom de zelf samengestelde maaltijden de juiste voeding is voor honden, gebaseerd op de herkomst van de hond.
En het heeft op zich wel een tijd geduurd, voordat ik de stap durfde te maken van kvv naar rauwe kippenpoten. Ien heeft me wat moeten overtuigen dat het echt wel kon.

Ik was zo gebrainwashed dat het levensgevaarlijk was dat ik het echt niet durfde. Terwijl ik het wel zo graag wilde. Tot de eerste keer een vleugeltje en een nekje. De honden aten heel keurig, knipten het mooi stuk. En daarna niets meer van te vinden in hun ontlasting. Terwijl ze wel meer energie leken te krijgen van het rauwe vlees.
Er ging een wereld voor mij open. De oude honden van destijds zijn dus op 10 jarige leeftijd over gezet en zijn 15,5 en 16,5 geworden.
Ik probeer de voeding zo allround mogelijk te maken en te zorgen voor de juiste producten op het juiste moment van het jaar (wat meer vis of visolie bijvoorbeeld tijdens de rui) en afhankelijk van de beweging die ze krijgen. Wat magerder bij minder beweging en wat vetter bij meer actieviteit of kou.
En dat vind ik zo heerlijk van rauw: elke dag is anders en de honden zijn elke dag blij als ze hun eten krijgen. Ze laten echt niets staan (behalve duif en wijting

) en ze zien er goed uit. Ze krijgen er echt energie van.
Er wordt geroepen dat rauwe voeding voor honden een modegril is, een hype. Ik geloof daar niet in. Ik geloof dat de hype van de brokken voorbij is. Natuurlijk nemen die brokken nog steeds een belangrijke plek in, in de wereld van de hondenvoeding. Iedereen kiest voor een bepaald soort voeding, passend bij zijn wensen en gemak. Maar kvv heeft goed bestaansrecht en ik zie het niet snel meer uit de winkels verdwijnen.
De rauwe voerders die zoals ik zelf samenstellen kunnen nooit een hype zijn. Daarvoor hebben we ons teveel verdiept in de voeding van onze honden. Een hype is iets wat je even snel mee pikt, even makkelijk op mee drijft en gebruik van maakt om het daarna als iets vergankelijks weer los te laten. Dat kan niet als je rauw voert. Op het moment dat je je erin verdiept, boeken leest, fora bezoekt en vragen stelt, voldoe je al niet meer aan het profiel van een deelnemer aan een modegril of hype.
Ik geef dus rauw omdat ik denk dat het goed is voor de honden en omdat ze in hun primaire behoefte voorzien als ze liggen te kauwen op een bot of een stuk vlees proberen uit een te scheuren.
Bevriend met rooie kaai Herman en dametje Ici.
In memoriam Yentie en Toby