snackie schreef:Wat betreft de twijfels of de hond op de goede plek is bij ons. Ik weet niet of ze het bij een ander beter of slechter gedaan zou hebben.
Wat ik wel weet is dat die hond verschrikkelijk opgeknapt is in de tijd dat ze bij ons geweest is. Daar leidt ik voor mezelf dan maar uit af, dat we iig iets goed gedaan hebben.
Gelukkig zijn mensen die zeker verstand van honden hebben en haar van dichtbij hebben mee gemaakt, het daar mee eens.
Ik vind je erg harteloos overkomen.
Je hebt het bijna constant over 'die hond', daar spreekt zeer weinig gevoel en liefde uit.
Je hebt het er over dat een hond er toch geen weet van heeft als hij wordt ingeslapen, maar wel als hij te lang doorloopt. Wanneer is er ineens sprake van ondraaglijk lijden voor Max? Dat is er niet, het lijkt er meer op alsof het 'ondraaglijk lijden' voor jou is, dat jij er geen zin meer in hebt.
Waar hebben we het over? Over een simpel bloedonderzoek, over zekerheid, over dán de juiste beslissing kunnen nemen.
Suikerziekte is meestal goed behandelbaar en op zich geen reden (zeker niet bij een vermoeden van) om je hond in te laten slapen.
Met de artrose redt ze het ineens niet meer? Sinds wanneer? Als ze een paar uur op het strand heeft gelopen? Nee, inderdaad dan redden honden het met artrose niet, daarom zei ik dus ook met de juiste bewegingsaanpasing.
En hoe weet jij zo zeker dat ze niet kan opstaan van de artrose en dat het niet ivm eventuele suikerziekte is? Iemand met een te hoog c.q. te laag suikergehalte kan ook niet meer op z'n poten staan.
Ik vind het geen weloverwogen beslissing. Niet zonder verder onderzoek.
En ik vind al helemaal niet dat jij op deze manier de beslissing mag maken terwijl de hond van je zus is, die weliswaar nog niet volwassen is, maar ook geen echt klein kind meer.
en ze is zus 
