Maxiem schreef:
Het kan me eigenlijk bar weinig schelen wat jij wel of niet kan voorstellen. Ik weet namelijk hoe het zit en jij niet.
Ik weet het ook niet natuurlijk, maar als jij in raadselen spreekt, zoals in deze post, dan kan je het een ander niet kwalijk nemen dat die invult. Ik vind het ontzettend rot voor je dat de situatie zo ingewikkeld is en dat je je hondje gaat verliezen, maar ik heb net als Jessica ook wel de vrees dat je dit op een rotmanier gaat meenemen in je leven. Tenzij je zelf echt koel, helemaal verstandelijk en zakelijk redeneert en gevoel ook werkelijk opzij kan schuiven.
Want ik vul het ook zo in: familie wil niet verder met Max en jij wil naar Amerika + het risico is er dat het geen donder uitmaakt en dat Max uiteindelijk toch ingeslapen wordt. Dan laat je je nabije toekomst zoals je die nu ziet en waar je je helemaal op hebt ingesteld schieten, terwijl de kans heel reëel is dat dat voor "niets" is.
Of dat ze alsnog ingeslapen wordt terwijl jij in Amerika bent als. Dat suikerziekte wel een rol speelt, maar dat je familie er alsnog geen zin in heeft. Dat ze niet willen dat jij het helemaal afblaast om deze reden enz., wellicht ook omdat er een flink bedrag met e.e.a. gemoeid is.
Ik vul het zo in ja, of er moet wel zo iets geheims spelen, ik weet het niet. En dat heb je met een bekend hondje, waar iedereen toch wel mee heeft meegeleefd, dat mensen gaan invullen en ook best verdrietig zijn om zo'n beslissing die niet terug te draaien is. Ik heb dat wel in ieder geval en ik heb Max nog nooit gezien.
En wat jij moet doen of hoe jij zou moeten handelen, daar heb ik geen fluit over te zeggen, maar ik ben wel erg bang dat dit iets heel naars gaat worden, een heel flink litteken, dat over dertig jaar nog af en aan ontzettend zeer doet en knaagt.
Anne