Nu is de rust weer teruggekeerd, het manken is totaal over (zónder Rimadyl) dus de gewone wandelingen zijn er weer. En dus ben ik gisteren weer begonnen met de Yarvitan. Want ja... het zou wel erg leuk zijn als ze ineens 35 kilo zou wegen
Maar goed, vandaag dag 2 dus. Ik heb haar veel minder gegeven dan "voorgeschreven", maar vanochtend met 50 gram zalm uit een blikje at ze al maar de helft op.
Toen ik vanavond thuiskwam om kwart over 7, was ze heel doodnormaal. Hebben we lekker op bed het begroetingsritueel gedaan. Saar bleef liggen tullen met haar schildpad, ook toen ik naar beneden ging. Gebeurd ook wel vaker. Om 8 uur ging ik naar boven om te gaan badderen. Saar lag met open ogen op bed, en ik ging haar even knuffen. Geen beweging, geen ooggeknipper. Ik schrok me dood, en gilde "Sara!" Daarop tilt ze haar kop op en kijkt me aan van "jeeeee mens, wil je me niet zo laten schrikken".
Daarna eten. Ik kreeg in bad geserveerd. Saar zit dan altijd beneden naast Pieter, Miep zit bij mij in de badkamer. Voor het geval er iets afvalt. Maar Saar rook niet eens lekkere luchtjes. Bleef gewoon liggen waar ze lag, op bed dus. Net heb ik haar met veel moeite mee naar beneden weten te porren, maar hier ging ze gelijk weer op haar poef liggen slapen.
Dit wil ik niet. Het is goed zo. De Yarvitan gaat door de gootsteen. Ik ga hopen dat we er nog een paar extra kilootjes afkrijgen door leuke lange wandelingen. En zo niet, dan niet. Hier hebben we het al 6 jaar mee gered, dus hopelijk gaat het gewoon nog 6 jaar zo door.
Ik kreeg weer even een gewichtsdip door een nieuwe dierenarts, en ook door commentaar hier op het forum. Maar ik ben weer volledig uit de dip. Het is goed zo. En ik hoop jullie nog heel lang te kunnen vervelen met mooie routes die wij met een blij meisje gelopen hebben









