Beike heeft inmiddels drie acupunctuurbehandelingen achter de rug. Gisteren de laatste. Het gevoel is nog een klein beetje verder terug gekomen, nu tot iets onder de oksel. Maar het pootje blijft verlamd, hij sleept er nu veel meer mee over de grond dan in het begin. Af en toe heeft hij nog last van pijnscheuten, maar dat wordt wel minder. Het schoentje past op zich goed, maar daardoor wordt zijn pootje nog langer en heeft hij er alleen maar last van. Als we nu gaan wandelen hang ik zijn poot in een geïmproviseerde draagband.
Het lopen op drie poten gaat niet echt soepel, hij zet zijn goede voorpoot nogal scheef neer en zakt er ook best ver doorheen. Daardoor hobbelt hij erg.
We weten nog niet of die scheve nekwervel op dit moment voor problemen zorgt. Soms denk ik wel eens dat daar die pijnscheuten vandaan komen en ook dat hij daardoor niet zoveel kracht heeft in zijn goede voorpoot.
De DA wil toch nog eens een foto onder narcose maken. Ik heb gevraagd of hij iets met manuele therapie kon bereiken en dat wilde hij misschien wel proberen.
De problemen met de nekwervel staan echter los van de verlamming van Beike's poot.
Al met al is het best zielig. Ik hoop echt dat het met de tijd wat beter zal gaan.


















