sypke schreef:Scooby schreef:
Waarom niet? Als je hond daarmee pijnvrij door het leven gaat, wat maakt het dan uit?
Ik vind het moeilijk uit te leggen waarom ik daar zo'n moeite mee heb. Ik vind het ontzettend kunstmatig en niet bij een hond passen. Ik zou ook geen insuline spuiten of een chemokuur laten doen bij mijn honden. Ik vind dat er veel te veel gedokterd wordt met huisdieren. In die zin denk ik misschien makkelijker over inslapen dan veel andere forumleden. Ik denk natuurlijk niet dat het makkelijk is om je hond in te laten slapen maar ik denk wel dat het in veel gevallen een betere keuze is dan een lange medische lijdensweg. Honden begrijpen dat niet. Je kunt je hond niet uitleggen dat hij eerst lange tijd veel pijn heeft, dan lange tijd nog een beetje pijn en niks meer mag om daarna een heel beperkt leven te hebben.
Hoi,
Heb je zelf al eens een hond gehad met medische problemen?
Ik ben het met je eens dat er grenzen zijn. Een hond moet bovenal hond kunnen zijn, maar jij schertst het wel heel zwart-wit.
Onze Lana heeft geen medische lijdensweg. Ze is wel geopereerd (meerdere malen zelfs: beide ellebogen, twee maal een maagtorsie en een gescheurde kruisband) en natuurlijk hoort daar een revalidatie periode bij. (De ene langer dan de andere), maar ze heeft absoluut geen lange tijd veel pijn gehad na haar operaties. Die pijn had ze er duidelijk vóór.
De laatste 2,5 jaar is de arthrose in haar ellebogen zo zwaar geworden dat ze daar continue pijnstilling voor nodig heeft, maar met die pijnstilling lijdt zij geen leven met beperkingen, hoor. Ze rent, ze speelt, ze ravot, ze loopt 1-1.5 uur mee in het bos, ik train GenG2 met haar, dus ik denk niet dat je kunt spreken van een beperkt leven? Waarom zou je er niet voor kiezen om een hond die nog zo van het leven kan genieten en nog zo mee kan doen een lage(!) dosering pijnstilling te geven zodat het leven ook inderdaad zo kan zijn als ik hierboven beschrijf?