Zo ook dit keer. Nadat zijn te trage schildklier eindelijk goed wordt behandeld (juiste medicatie) en het verwijderen van een flinke vetbult nu weer wat
Jari bleef kreupel lopen na de operatie en er leek een verkleving te zijn. Dus een paar weken terug naar de d.a., die heeft gekeken en adviseerde het nog even aan te zien. Gisteren is mijn moeder weer naar de d.a. geweest met Jari. De verkleving was beter, maar die kreupelheid......
De d.a. had wel een vermoeden, maar wil dus een foto nemen voor duidelijkheid. Dat kon niet meteen, dinsdag a.s. is de 1e mogelijkheid. Dan wordt dus de foto genomen. Mijn moeder heeft daarop uit de d.a. zijn vermoeden moeten trekken waar hij dacht..... en dat is dus het ergste... een bottumor.....
Godver-de-godver! (sorry hiervoor), maar waarom toch altijd dit hondje? We moeten ons eraan vasthouden dat dat dus echt het slechtste van het slechtste is, maar toch de d.a. denkt er dus wel aan.
Ben er dus echt kapot van. Zijn we allemaal. Ik zit dus nu weer achter mijn pc te janken. Want waarom toch iedere keer weer dit hondje met zijn bijna letterlijk gouden karakter?









