Daslooktocht

[Friesenfransman]

Wij waren in het waterloopbos vandaag. Nou ja zo heet het niet maar er loopt wel water door dit bos, dus wij noemen het zo om het te onderscheiden alle andere bossen. Affijn, wij waren daar omdat ik dacht “laten we eens kijken of er al daslook te zien is”. Onwaarschijnlijk, want volgens mij hebben we vorig jaar eind april geoogst. Maar ja, je moet er toch uit en het was lekker weer.

Het werd wederom een wandeling vol avontuur en verwondering en mooi dat we ontluikend daslook vonden.... Alhoewel ik thuis ineens bedacht dat het ook ontluikende muguets konden zijn. In het bos zelf is deze lelie-van-dalen-mogelijkheid niet in mij opgekomen, anders had ik wel een plantje opgegraven of een blaadje gekneusd om zeker te zijn van het één of het ander. Maar goed, dat betekent alleen maar dat we binnenkort nog een keer terug moeten naar het bos waar toevallig ook ons drinkwater vandaan komt.

[gonnie]

Wat doe je met Daslook? Hier staat het barstensvol met Daslook, de honden vreten zich er ongans aan als ze de kans krijgen.

[Bonnie F]

Daslook is lid van de uienfamilie. En zo gebruik je het dus ook. Er zit een knoflooksmaak aan. Het blad kan rauw gegeten worden maar ook verwarmd. Of je maakt er een soort pesto van. De bolletjes hebben een sterkere knoflooksmaak. Rauw erg lekker in saus oid.
Nadeel is dat lelietjes van dalen dezelfde voorkeuren en behoeftes hebben. Ze groeien soms bij elkaar of zelfs door elkaar. De lelietjes zijn licht giftig. Maar je proeft het verschil heel goed.
Om die reden houd ik ze in mijn tuin heel erg uit elkaar.

[gonnie]

Oké, ik lust geen uien en ook geen knoflook. Dus ik laat ze mooi staan. Dat het lid is van de uienfamilie is ook wel te ruiken. Als de honden van die bladeren hebben gegeten stinken ze naar uien. Bah.

Ik wist niet dat je daslook ook kon gebruiken.