First things first: piesen.

Dan een cardiootje en daarna vals plat.


Uitzichtpauze.


Boven op de heuvel zijn er weitjes met koeien die het poseermoment verstoren. En een paddenstoel was er ook.




En dan weer naar benee. Waar blijkt dat de wandeling vooral geschikt is voor een mooie avond in een droge zomer. Het pad is smal, steil, op deze herfstochtend flink modderig en er licht een dikke laag bladafval. En op een zomeravond komt het licht van achter zodat je bij het genieten van de uitzichten niet steeds verblind wordt.


Terug in het dorp denk ik wederom tegen beter weten in, een mooie gelegenheid te hebben voor de kerstkaartpose. Helaas. Gelukkig hebben we nog even

