tumor milt-niet te opereren. En nu?

[liljebo]

Al sinds febr zijn we aan het sukkelen met onze hond. Het begon allemaal met diarree die niet wilde wijken, veel hijgen van de hond, vermoeidheid etc. Zijn overdreven eetlust, dorst, veel plassen, verhoogde leverwaarde en bolle buik deden denken aan cushing of een schildklier afwijking. Dat laatste bleek het iig niet en hoewel de eerste onderzoeken op cushing diffuus waren, bleek uit een later onderzoek dat acht uur duurde dat het toch geen cushing was. In eerste instantie afspraak gemaakt met kliniek voor echo in overleg met da, ging niet door, later zelf een da gevonden die echo kon maken en evt aanvullend onderzoek (dierenartsen zijn hier, zeker ver van de grote steden af, dun gezaaid, hebben niet altijd alle apparatuur en zitten per definitie overvol zodat je weken moet wachten)
Die echo is dus verleden week gemaakt en omdat de da toen al de tumor zag, heeft hij aanvullende röntgenfoto's gemaakt. Sem blijkt dus een tumor ter grote van zo ongeveer een tennisbal te hebben tussen milt en lever (zit aan de milt vast, als ik het goed begreep) Er zat nog geen bloed of vocht in zijn buik, maar de galblaas bijvoorbeeld zat niet meer op zijn plaats. Er waren geen uitzaaiingen zichtbaar, maar wel lichte verkalking aan de longen en beperking van de rekbaarheid van de longen. De cushingsymptomen worden mogelijk veroorzaakt doordat de organen, en dus ook de bijnieren, wat in verdrukking lagen. Operatie was vanwege de ligging geen optie. Lever was ook wat vergroot.
De hond was bij de da alert. Hij is altijd (nog steeds) alert als er spannende dingen gebeuren, heeft zijn interesse in de wereld om hem heen nog niet verloren, eet eerder te graag dan te weinig (eigenlijk overdreven hongerig) en gaat nog altijd graag mee op pad, al is een rondje van 20 min wel echt de max. Hij is wel achter duidelijk zwakker, maar dat kan zowel van de buik komen als leeftijd gerelateerd zijn. (Zijn vader werd op latere leeftijd ook achter zwak en is op 11,5 jarige leeftijd ingeslapen toen het niet meer humaan was om hem nog rond te laten zwabberen. )
De d.a. vond hem eigenlijk nog te goed om in te slapen (mede omdat uitzaaiingen niet zichtbaar waren) en heeft hem op prednison gezet in de hoop dat de hond nog een aardige kwaliteit van leven heeft zolang het duurt. Prognose is uiteraard niet best, al zijn er honden die met prednison nog maanden een goed leven kunnen hebben. Vooralsnog zie ik ondanks prednison geen verschil.
Maar mijn man en ik weten het allemaal niet meer. De hond hijgt namelijk continue alsof hij de maraton heeft gerend als hij niet slaapt-. Als hij slaapt, hijgt hij uiteraard niet, maar heeft hij een verhoogde ademfrequentie (50 per minuut) Zijn buik is behoorlijk dik en we vragen ons toch af of dat geen pijn doet. Bovendien heb ik mij natuurlijk ingelezen en weet dat het waarschijnlijk eindigt met een bloeding in de buik en ook dat lijkt mij bijzonder pijnlijk voor de hond. Zoals gezegd zijn d.a. dun gezaaid en hoewel je met een acuutsituatie wel meteen terecht kunt, is het in de weekenden en s' avonds een uur rijden om daar te komen en duurt het door de week nog langer voordat je hem uit zijn lijden kunt verlossen omdat ik geen auto aan huis heb, mijn man dan eerst naar huis moet komen (uur rijden) en we dan nog naar de da. moeten, half uur verder. Ergens vragen we ons af of je hem dat leed niet moet besparen, ook al lijkt hij qua eten en wandelen en alert zijn nog 'goed' Zijn hijgen snijdt ons trouwens ook door de ziel. We houden zielsveel van de hond, hij is hier zelfs geboren en de beste hond die je kunt wensen (kruising hovawart -dalmatiner/border, grote 45 kilo hond, 10,5 jaar) . Maar dit is echt moeilijk. Zijn er mensen met ervaring hierin? Mensen die weten wat hem te wachten staat als we niets doen?

[Alfilillo]

Wat moeilijk voor jullie. Echt een rotsituatie.
Je schrijft dat hij met prednison nog maanden een goed leven kan hebben, maar dat het waarschijnlijk eindigt met een interne bloeding. Persoonlijk zou ik, hoe moeilijk ook, dat voor willen zijn. Die paar maanden zouden wat mij betreft niet opwegen tegen het waarschijnlijk pijnlijke einde.
Heel veel sterkte.

[Saschesfloor]

Ik heb hier gelukkig geen ervaring mee. Maar als ik je verhaal zo lees denk ik dat je het eigenlijk zelf wel weet. Persoonlijk zal ik hem nog een paar dagen verwennen en afscheid nemen. Ik zou voor mijn dieren geen grote paniek/pijn willen de laatste uren van hun leven. Gewoon afscheid nemen als het nog waardig is. Beter dan dit wordt het toch niet meer.

Heel veel sterkte met de beslissing.

[ranetje]

Hoe oud is hij?
Kan de milt met tumor niet verwijderd worden?

Als een operatie niet kan, de hond op leeftijd is en een pijnlijke dood bij bloeding een flink risico is, dan zou ik denk ik kiezen voor inslapen.

[kooi]

Bovendien heb ik mij natuurlijk ingelezen en weet dat het waarschijnlijk eindigt met een bloeding in de buik en ook dat lijkt mij bijzonder pijnlijk voor de hond.

En dat is volgens mijn dierenarts niet het geval.
Toen mijn destijds 12-jarige berner ook zo'n tumor had, vroeg ik hem wat er zou gebeuren bij niet opereren. Hij omschreef die bloeding in de buik als vrij pijnloos. De hond zou al snel bewusteloos raken en langzaam wegzakken. Het begin van zo'n bloeding is te herkennen aan het bleek worden van de lippen en mondholte.

Misschien stelt dit iets gerust?
Als ik je verhaal lees over dat hongerig zijn en hijgen, lijkt het me voor de hond al niet fijn meer. En de uitkomst staat vast, die zal hieraan binnenkort overlijden. Als een dierenarts dan zo moeilijk bereikbaar is en je bent bang voor hevig lijden, is het misschien beter om de afspraak voor euthanasie te maken.

Overigens, waarom is het niet operabel en hoe oud is je hond?

Veel sterkte met deze verdrietige situatie.

[fenneke]

Mijn amos is overleden aan een milt bloeding door tumor.. wij wisten het niet anders had ik hem laten inslapen als het niet te opereren was geweest . Dit was geen fijne dood . Amos was bijna 8 en 40 kilo.

Dus mijn advies zou toch echt inslapen zijn en hem een erge dood besparen .
Gezien zijn leeftijd, ik begrijp 10 ? Hoe moeilijk ook hij heeft het nu al ws benauwd door het vele hijgen en dan zal hij straks stikken als de tumor knapt en bloedt.

Veel wijsheid en sterkte gewenst

[Caro]

Ik heb persoonlijk geen ervaring. Maar de hond van een kennis is hieraan plots overleden. Zij wisten niet dat zij een tumor had. Tijdens een balspelletje werd de hond niet goed en viel neer. Achteraf bleek een tumor in de milt die was gesprongen. Tja de keuze lijkt me lastig omdat je het idee hebt dat de hond nog wel plezier heeft maar dat constant hijgen zou mij toch zorgen maken. Ik zou dan bang zijn dat de hond hijgt omdat hij constant pijn heeft of benauwd is en dat zou ik mijn hond niet toewensen. Zou dan denk toch voor inslapen gaan. Vooral ook omdat je niet altijd snel bij de dierenarts kunt zijn. Toen die hond van mijn kennis de gesprongen tumor had, is hij direct mee naar de dierenarts gegaan. Ze wilde nog wachten met inslapen totdat zijn dochter er ook bij aanwezig kon zijn maar dat is niet gelukt omdat het voor de hond niet meer te doen was.

[liljebo]

Hoe oud is hij?
Kan de milt met tumor niet verwijderd worden?

Als een operatie niet kan, de hond op leeftijd is en een pijnlijke dood bij bloeding een flink risico is, dan zou ik denk ik kiezen voor inslapen.

10,5 jaar (grote hond) en denk dat het niet kan omdat het tegen de lever drukt. Het zit vooral tussen milt en lever. Lever is ook vergroot

[liljebo]

Overigens, waarom is het niet operabel en hoe oud is je hond?

.

10,5 jaar, grote hond. Waarschijnlijk omdat het niet zozeer in de milt ligt, als wel tussen milt en lever

[marrieeeb]

Wat vreselijk. Telkens als ik iets lees in de richting van een tumor in de milt gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Mijn 3 jaar oude labrador heb ik hierdoor verloren. Zijn symptomen waren exact hetzelfde als die van jouw hond, alleen was hij nog maar 3 jaar. Bij hem wisten we wel vrij snel dat het om een tumor in zijn milt ging en er is voor gekozen hem te opereren met afspraak dat wanneer de dierenarts uitzaaiingen zou zien bij het open maken, ze de hond direct zouden laten gaan. Helaas werd hij geopereerd door een jonge dierenarts die dit allemaal. Of nooit had meegemaakt. Ze twijfelde over de uitzaaiingen (vond ze erg klein en misschien goedaardig?) en heeft hem dus wakker laten worden. Achteraf gezien ontzettend stom en slopend voor ons, want het was wel degelijk kwaadaardig en uitgezaaid en we hebben hem nog 2 weken bij ons gehad waarbij hij de laastst dagen echt door de medicijnen de weg kwijt was. Het was echt zo sneu om ge zien. Dat lijden had hem bespaard moeten blijven.

Hier dus een ervaring met een niet geslaagde operatie door uitzaaiingen. Ik vind het een beetje vreemd dat jou dierenarts vanaf de foto's kan zeggen dat het niet uitgezaaid is omdat ze het bij mij alleen in het echt konden bekijken. Maar misschien was mijn dierenarts juist wel niet goed bezig.

Het klinkt alsof de kwaliteit van leven van jouw hond al zodanig achteruit aan het gaan is dat inslapen misschien de meest humane optie is. Ik weet precies hoe dat hijgen klinkt, dat raakt je echt. Ik wens jullie veel sterkte toe.

[liljebo]

Bedankt voor de reacties. Ik lees dat die tamelijk unaniem zijn en dat het overeen komt met dat wat mijn man en ik diep binnenin ook voelen. Waarschijnlijk hadden we de beslissing inmiddels nu wel definitief genomen, als niet de opmerking van de d.a. nog in ons hoofd spookte: dat hij eigenlijk nog te goed was daarvoor en als hij niet nog steeds zo graag meeging/alert was/graag at. Maar het vreselijke hijgen staat weer haaks op het 'nog te goed zijn'. Het snijdt echt door je ziel. Lijkt mij toch dat de hond zich dan nooit echt goed kan voelen?
En dan nog de angst voor het springen van die tumor. Hoewel Koois dierenarts een andere mening is toegedaan, hoor ik vaak over panieksituaties en een hond die opeens echt heel erg slecht wordt. En dat willen wij hem ook niet aandoen. Ik heb inmiddels gebeld naar de da. maar moet wachten tot hij terugbelt. Ik wil graag nog een keer volledige uitleg (op het moment van uitslag gaat er zoveel door je heen dat alle vragen pas later komen) en onze angsten en zorgen met hem bespreken.

[liljebo]

Wat vreselijk. Telkens als ik iets lees in de richting van een tumor in de milt gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Mijn 3 jaar oude labrador heb ik hierdoor verloren. Zijn symptomen waren exact hetzelfde als die van jouw hond, alleen was hij nog maar 3 jaar. Bij hem wisten we wel vrij snel dat het om een tumor in zijn milt ging en er is voor gekozen hem te opereren met afspraak dat wanneer de dierenarts uitzaaiingen zou zien bij het open maken, ze de hond direct zouden laten gaan. Helaas werd hij geopereerd door een jonge dierenarts die dit allemaal. Of nooit had meegemaakt. Ze twijfelde over de uitzaaiingen (vond ze erg klein en misschien goedaardig?) en heeft hem dus wakker laten worden. Achteraf gezien ontzettend stom en slopend voor ons, want het was wel degelijk kwaadaardig en uitgezaaid en we hebben hem nog 2 weken bij ons gehad waarbij hij de laastst dagen echt door de medicijnen de weg kwijt was. Het was echt zo sneu om ge zien. Dat lijden had hem bespaard moeten blijven.

Hier dus een ervaring met een niet geslaagde operatie door uitzaaiingen. Ik vind het een beetje vreemd dat jou dierenarts vanaf de foto's kan zeggen dat het niet uitgezaaid is omdat ze het bij mij alleen in het echt konden bekijken. Maar misschien was mijn dierenarts juist wel niet goed bezig.

Het klinkt alsof de kwaliteit van leven van jouw hond al zodanig achteruit aan het gaan is dat inslapen misschien de meest humane optie is. Ik weet precies hoe dat hijgen klinkt, dat raakt je echt. Ik wens jullie veel sterkte toe.

Oh bah... zo jong nog. En dan al die ellende. Nou ja... de da geeft geen garanties mbt uitzaaiingen, maar noemde alleen dat er geen zichtbaar waren op de foto's. Of er dan werkelijk geen uitzaaiingen zijn, weet je nooit met zekerheid. En ja... dat hijgen is echt vreselijk. Omdat je weet dat hij het dan moeilijk heeft(Kan toch niet anders dan moeilijk zijn voor hem, lijkt me?)

[Caro]

Bedankt voor de reacties. Ik lees dat die tamelijk unaniem zijn en dat het overeen komt met dat wat mijn man en ik diep binnenin ook voelen. Waarschijnlijk hadden we de beslissing inmiddels nu wel definitief genomen, als niet de opmerking van de d.a. nog in ons hoofd spookte: dat hij eigenlijk nog te goed was daarvoor en als hij niet nog steeds zo graag meeging/alert was/graag at. Maar het vreselijke hijgen staat weer haaks op het 'nog te goed zijn'. Het snijdt echt door je ziel. Lijkt mij toch dat de hond zich dan nooit echt goed kan voelen?
En dan nog de angst voor het springen van die tumor. Hoewel Koois dierenarts een andere mening is toegedaan, hoor ik vaak over panieksituaties en een hond die opeens echt heel erg slecht wordt. En dat willen wij hem ook niet aandoen. Ik heb inmiddels gebeld naar de da. maar moet wachten tot hij terugbelt. Ik wil graag nog een keer volledige uitleg (op het moment van uitslag gaat er zoveel door je heen dat alle vragen pas later komen) en onze angsten en zorgen met hem bespreken.

De da ziet een momentopname van je hond maar die is niet constant in de buurt van een hond die aan één stuk door hijgt. Misschien zou hij dan een andere mening hebben. Constant hijgen geeft toch echt wel aan dat de hond pijn heeft of benauwd denk ik. Ik persoonlijk zou daar denk niet tegen kunnen. Om dat steeds te moeten horen en daardoor te gaan piekeren hoe slecht hij zich voelt.

[Charlie]

Bij onze duitse herder was het precies hetzelfde. Haar milt was vergroot, moest normaal gezien 2,5 cm zijn en bij haar was haar milt 10 cm.
Geen uitzaaiingen te zien... Ze had er echt wel last van, want ze at letterlijk de gordijnen op van de pijn en de misselijkheid.
Wij hebben toen besloten om haar niet te laten opereren, maar om haar te laten "gaan".
Doordat ik bij verschillende ervaringen van anderen te horen kreeg dat ze de hond wel hadden laten opereren, dat het ten eerste een hele zware operatie is, met best wel een lange revalidatie En ten tweede bleek dat de hond meestal 6 tot 8 weken na de operatie niet opknapte en uiteindelijk toch stierf.

We hebben toen zo gekozen omdat we het de hond niet aan wilde doen om door zo'n lijdensweg te gaan om het dan uiteindelijk niet te redden. Ook de mogelijke interne bloeding die zou kunnen gaan gebeuren, wilde we haar niet aandoen. Het was echt een "tijdbom" die milt.
Het schijnt dat dat echt een pijnlijke dood is.

Ik wens je heel veel sterkte en moed, want het is allemaal niet makkelijk om je lieve vriend zo te zien aftakelen !

[liljebo]

De da ziet een momentopname van je hond maar die is niet constant in de buurt van een hond die aan één stuk door hijgt. Misschien zou hij dan een andere mening hebben. Constant hijgen geeft toch echt wel aan dat de hond pijn heeft of benauwd denk ik. Ik persoonlijk zou daar denk niet tegen kunnen. Om dat steeds te moeten horen en daardoor te gaan piekeren hoe slecht hij zich voelt.

Dat is ook zo en ik kan er eerlijk gezegd ook niet meer tegen. Gewoon omdat ik weet dat het niet anders kan dan dat hij het moeilijk heeft. En omdat je inderdaad nergens anders meer aan kunt denken.

[liljebo]

Het schijnt dat dat echt een pijnlijke dood is.

!

Net als de da van Kooi, zegt ook onze da dat het pijnloos is. Plots veel bloedverlies waardoor ze suf worden en sterven. Maar ik ben bang dat dat vooral een theoretisch verhaal is. Het zal idd wel eens zo kunnen gebeuren, maar ik hoor teveel ervaringsverhalen met paniek en veel pijn. Die pijnloze dood lijkt eerder uitzondering dan regel.

[liljebo]

Ik heb zojuist met de dierenartsassistente gebeld. Zij had alle gegevens bij de hand, dus dat ging ook prima. Ook zij zegt dat de eigenaars het beste inzicht hebben wat de toestand van de hond betreft . De dierenarts ziet de hond even, in een vreemde, voor veel honden stressvolle omgeving, terwijl de eigenaars altijd bij de hond zijn. Dat hij zo hijgt, betekent gewoon dat hij het doorlopend benauwd heeft en dat het niet goed met hem gaat. Prednison geeft ook meer hijgen, maar zijn totale toestand zou moeten verbeteren met medicatie en dat gebeurt dus niet.
Dat de da niet meteen het advies inslapen geeft, heeft er ook mee te maken dat hij eigenaars de mogelijkheid wil geven om de huidige situatie kritisch te bekijken, wetend wat er aan de hand is en hoe de prognose is, om zo de beslissing te nemen waar ze volledig achter kunnen staan. Gewoon omdat het een klote beslissing is. Maar zoals gezegd... ook zij is van mening dat doorlopend zwaar hijgen erop wijst dat hij het moeilijk heeft en gezien het duidelijk is dat hij sowieso nog max een paar maanden heeft (ze noemde dat letterlijk zo), kun je je afvragen wat wijsheid is en wat het beste voor de hond is. Bovendien komen de warme maanden eraan en wordt het allemaal alleen nog maar zwaarder voor hem. Euthanasie was dan ook een beslissing die voor hen volkomen begrijpelijk en oké was. Ik heb het nog een keer telefonisch met mijn man besproken (hij is op zijn werk) en eigenlijk denken we er hetzelfde over. Moet je werkelijk wachten totdat hij letterlijk niet meer kan? We hebben besloten dat we hem een verdere lijdensweg willen besparen en een afspraak te maken. Ik heb dus de d.a. gebeld en wacht nu op een telefoontje van hen (is gebruikelijk hier dat je je nummer inspreekt en dat ze dan terugbellen... vanwege de drukte) Ze heeft beloofd dat ze extra tijd vrij maken op korte termijn, als we de beslissing nemen. Dus dat moet dan maar. En als ik onze hond nu weer achter mij hoor hijgen, denk ik dat het de meest eerlijke beslissing is, precies zoals jullie ook allemaal zeggen. Al is en blijft het echt heel erg pijnlijk en verdrietig

[Caro]

Ja als ik dit allemaal zo lees is het denk zeker de meest eerlijke en liefdevolle beslissing voor jullie hond. Maar natuurlijk enorm verdrietig voor jullie. Zo'n beslissing is altijd enorm zwaar. Je wil niet zonder je maatje. Heel veel sterkte de komende tijd.

[Pemba]

Ik denk dat je een heel verstandig besluit hebt genomen, het beste voor jullie hond.
Fijn dat de dierenarts het met jullie eens is.
Veel sterkte de komende tijd

[liljebo]

Dank je. Het is inderdaad een rotbeslissing, maar uitstellen heeft geen zin. Nu is het hier nog niet warm en hij heeft het evengoed al zo verschrikkelijk benauwd. Dus wachten tot het erger wordt, is voor niemand goed.

[fenneke]

Wat fijn dat je zo goed hebt kunnen overleggen en samen tot een besluit bent gekomen .
Hoe moeilijk ook

Zoals ik net schreef , ik zou willen dat ik de keuze had gehad .

Nogmaals veel sterkte

[gonnie]

Sterkte.

[thom]

Ik wens je sterkte.

[Hakkene]

Moeilijk, heel veel sterkte gewenst!

[Charlie]

Wat een dappere, maar ook zo moeilijke beslissing. Wel heel eerlijk naar je hond toe.... Liefde is ook loslaten
Heel veel sterkte

[liljebo]

Dank je wel, iedereen

[Ptje]

Klinkt zo wel als de beste beslissing om niet te wachten tot het echt niet meer gaat.
Hoe moeilijk ook het is wel het meest humane voor jullie kameraad.
Heel veel sterkte gewenst

[Hilly45]

Wat ontzettend heftig zeg. De beslissing is genomen lees ik en ook denk ik de meest diervriendelijke beslissing, maar daarom toch verschrikkelijk moeilijk. Heel veel sterkte.

[liljebo]

Morgen half vier wordt hij ingeslapen. Vandaag heeft hij enorm veel geslapen, maar het hijgen tussendoor is nog heftiger geworden. Hij gaat ook niet meer buiten liggen, zoals voorheen, maar blijft in mijn buurt. Het lijkt erop dat hij nu al hard achteruit gaat. Denk eigenlijk dat een andere keuze niet eens meer een optie is.

[Saschesfloor]

Sterkte! Het is een rotbeslissing, maar wel een uit liefde genomen. Dit is het laatste wat je voor je trouwe vriend kunt doen.