Nog even Lilo
Geplaatst: 25 aug 2018 01:10
Ik denk nog een klein weekje, zoals het er nu uitziet laat ik haar ergens volgende week inslapen.
Het hartruisje werd een hartprobleem en dat hart is mede door die heel warme zomer nu echt heel slecht. Ze heeft inmiddels 7 soorten medicijnen, hilarisch ergens wel, en het is een godswonder dat ik gewoon uit mijn hoofd weet van welk medicijn ze 's avonds een achtste moet of 's ochtends een halve. Ook nog een hele truuk om al die pillen naar binnen te krijgen. Ik stamp alles tot poeder en dan is het steeds weer hopen dat ze het met kattenvoer of iets anders heel lekkers wil eten. Sinds gisteren heeft ze er antibiotica en pijnstillers bij omdat de DA en ik dachten dat ze nu heel misschien ook een urineweginfectie kon hebben. En met zo'n oudje ga je niet meer voorzichtig doen, dus hoppa, gewoon maar kijken wat dat doet. Nou, ze vreet in elk geval beter, vandaag ging er echt een hoop eten in en dat mag wel want ze is graatmager. En ze is levendig en opgewekt (ze heeft vanmiddag zelfs een kuil gegraven in de achtertuin wat helemaal niet mag, maar ach, zij mag dat), maar je ziet die longetjes overuren maken (door de slechte hartfunctie zit daar vocht achter), en dat hartje klopt zo afgrijselijk snel dat het eng is.
Lang wandelen wil ze niet meer (de kinderen lopen wanneer het kan de lange wandelingen met Toto), maar ze wil nog wel uitgebreid snuffelen aan de struiken en even wat speelbuigingen maken voor een vreemd pupje of schelden tegen een enge hond.
Ik ben al afscheid aan het nemen. Het zou fijn zijn als dat hart er gewoon mee op zou houden en ze in haar slaap zou overlijden, maar als dat niet zo gaat is het mooi geweest. Ze is bijna 15, ze heeft gerend en gespeeld en gesjanst en gedold en ze heeft na een hele slechte start (in beslag genomen in Spanje) al met al toch wel een heel fijn leven gehad met veel hondenvrienden en ook steeds meer mensenvrienden.
Nog heel even, biefstuk met slagroom en knuffels en aaitjes, en dan moeten we er maar een punt achter zetten. Ik vind het heel naar, Lilo is echt mijn hondje, waar Jack en Toto van ons allemaal waren/zijn. Maar op is op, en ik wil de boel niet gaan lopen rekken ten koste van haar welzijn.
Het hartruisje werd een hartprobleem en dat hart is mede door die heel warme zomer nu echt heel slecht. Ze heeft inmiddels 7 soorten medicijnen, hilarisch ergens wel, en het is een godswonder dat ik gewoon uit mijn hoofd weet van welk medicijn ze 's avonds een achtste moet of 's ochtends een halve. Ook nog een hele truuk om al die pillen naar binnen te krijgen. Ik stamp alles tot poeder en dan is het steeds weer hopen dat ze het met kattenvoer of iets anders heel lekkers wil eten. Sinds gisteren heeft ze er antibiotica en pijnstillers bij omdat de DA en ik dachten dat ze nu heel misschien ook een urineweginfectie kon hebben. En met zo'n oudje ga je niet meer voorzichtig doen, dus hoppa, gewoon maar kijken wat dat doet. Nou, ze vreet in elk geval beter, vandaag ging er echt een hoop eten in en dat mag wel want ze is graatmager. En ze is levendig en opgewekt (ze heeft vanmiddag zelfs een kuil gegraven in de achtertuin wat helemaal niet mag, maar ach, zij mag dat), maar je ziet die longetjes overuren maken (door de slechte hartfunctie zit daar vocht achter), en dat hartje klopt zo afgrijselijk snel dat het eng is.
Lang wandelen wil ze niet meer (de kinderen lopen wanneer het kan de lange wandelingen met Toto), maar ze wil nog wel uitgebreid snuffelen aan de struiken en even wat speelbuigingen maken voor een vreemd pupje of schelden tegen een enge hond.
Ik ben al afscheid aan het nemen. Het zou fijn zijn als dat hart er gewoon mee op zou houden en ze in haar slaap zou overlijden, maar als dat niet zo gaat is het mooi geweest. Ze is bijna 15, ze heeft gerend en gespeeld en gesjanst en gedold en ze heeft na een hele slechte start (in beslag genomen in Spanje) al met al toch wel een heel fijn leven gehad met veel hondenvrienden en ook steeds meer mensenvrienden.
Nog heel even, biefstuk met slagroom en knuffels en aaitjes, en dan moeten we er maar een punt achter zetten. Ik vind het heel naar, Lilo is echt mijn hondje, waar Jack en Toto van ons allemaal waren/zijn. Maar op is op, en ik wil de boel niet gaan lopen rekken ten koste van haar welzijn.
. Misschien letten we er teveel op juist omdat we dat lijden voor willen zijn.