Het begon 6 weken geleden toen ze ineens niet meer op haar rechter achterpootje kon staan.
Bleek dat ze een ontstoken kniegewricht had. Pijnstillers gehad en het advies om haar niet meer op/af de bank te laten springen. ik moest vaak kleine stukjes met haar lopen om het knietje in beweging en soepel te houden maar geen lange wandelingen voorlopig.
Na 10 dagen gestopt met de pijnstilling en na 14 dagen de afstanden weer wat opgevoerd.
Het viel me op dat ze steeds ging zitten en erg snel moe was.. ze sjokte en ze liep een beetje stram.
Dus weer terug naar de dierenarts.
Die wilde ( ook omdat ze aardig aan de maat is en echt echt echt niet veel te eten krijgt) haar schildklier nakijken.
Omdat ze in haar laatste dagen loopsheid was vond ze het beter een maand te wachten met prikken omdat de uitslagen anders niet betrouwbaar zouden zijn ivm met al die gierende hormonen.
Dus de afspraak gemaakt dat ik 23 mei zou komen om bloed te prikken.
Afgelopen zondag had ik ineens geen zin meer om te wachten.
Ze heeft nergens meer zin in en na 100 meter lopen hijgt ze als een malle en is ze het al weer zat.
Dus maandag bloed laten prikken en een check up gehad. Niks raars te horen aan hart en longen maar wel een wat verdikte hals.
Dus carporal gehad omdat dat ontstekingsremmend is. De dagen erna ging ze steeds meer snorken, eerst alleen als ze buiten liep maar daarna begon het ook als ze gewoon rustig lag.
Het leek wel een biggetje.. ze had het echt benauwd
Dus vandaag weer terug naar de dierenarts. Die vermoed nu een allergie voor pollen en nu heeft ze prednison gehad. Dat moet de boel weer tot rust brengen ( en op dit moment haalt ze inderdaad heel wat beter adem )
Bijna 11 jaar en nooit wat gemankeerd en nu is het steeds wat
Ik maak me ernstig zorgen om haar....
.