In het geval van Oortje, zij werd afgelopen zomer gecastreerd vanwege een baarmoederontsteking. Ik had dus in feite geen keus, anders had ik het niet gedaan. Ik was heel tevreden met de hond die ze was geworden, we hebben met trainen en elkaar leren kennen behoorlijk veel bereikt. Als pup was ze behoorlijk druk in haar kop, ze reageerde op alle prikkels en vooral was ze erg gevoelig voor spanning bij mensen en andere honden. Maar de laatste jaren was ze daarin veel kalmer geworden en evenwichtiger. Ze had meer impulscontrole gekregen en eigenlijk was ze behoorlijk onverstoorbaar.
Helaas heeft de castratie daar wel wat roet bij in het eten gegooid. Ze is veel temperamentvoller geworden na de castratie, reactiever. Voorheen konden we bijvoorbeeld zonder blikken of blozen langs uitvallende hondjes lopen. Nu begint ze al van verre terug te staren en als een hond uitvalt in voorbij gaan is ze niet te beroerd terug uit te vallen. Ook trekt ze weer meer aan de riem en merk ik in het algemeen gewoon weer meer spanning, het lijkt of prikkels weer heftiger bij haar binnen komen. Het reageren op passerende joggers, fietsers, skaters en soms zelfs wandelaars is weer terug. Eigenlijk is ze wat dat betreft teruggevallen naar de puppentijd, en dat vind ik erg jammer. Niet alleen omdat het lastiger is voor mij, ik moet weer veel strakker opletten tijdens het wandelen, maar ook voor Oor omdat het voor haar ook niet leuk is om spanning te voelen.
Een verandering die ik zelf wél leuk vind is dat ze nu ineens weer geregeld met andere hondjes speelt. Dat deed ze in de puppentijd natuurlijk naar hartelust, maar na de 1e loopsheid werd dat minder en vanaf de 2e loopsheid was de interesse in andere honden eigenlijk volledig verdwenen. Het gebeurde nog heel zelden dat ze een hond tegen kwam waarmee ze klikte, dan werd er wel leuk gespeeld. Maar 99% van de tijd liep ze gewoon in een boogje langs andere honden heen zonder naar ze te kijken. Wel heel erg gemakkelijk trouwens. Dat is nu niet meer zo, ze zoekt nu met de meeste honden die we tegenkomen weer contact. In ieder geval voor een begroeting (tenzij ze de bal heeft). Aan de ene kant voor mij dus meer opletten geblazen, want bij sommige hondjes kan ze best bitchy doen. Aan de andere kant speelt ze nu ineens ook weer best vaak met andere hondjes. En dat vind ik echt heel leuk! Ook hierin is ze dus weer meer pupperig geworden, in feite.
Iets wat totaal niet veranderd is, geheel tegen mijn verwachting in, is de interesse die reuen in haar tonen. Oor is altijd populair geweest bij reuen, ze zal wel sexy ruiken ofzo
Hoe vaak ik niet de vraag kreeg of ze loops was? Nee hoor, totaal niet, ze is gewoon heel leuk 
Ik dacht dat dat volledig zou verdwijnen na de castratie, maar dat is dus helemaal niet het geval! Best opmerkelijk, vind ik zelf. En dan haar vacht. Nouja, bij zo'n dunne korte vacht als Oor valt er weinig te ontploffen, dus die vacht is nog steeds prachtig. Nu heb ik het gevoel dat ze in haar wintervacht iets meer onderwol heeft dan normaal, ze voelt echt enorm zacht. Die ondervacht kon ze wel gebruiken dus wat dat betreft eigenlijk alleen maar een verbetering!
Dikker wordt ze verder ook helemaal niet, ze is nog net zo gespierd en ik voer haar niet anders. Ze is ook helemaal niet meer voergericht, en ze is ook niet feller geworden op voer dat buiten op straat ligt. Dus daar ben ik wel blij mee.
Zo, dat was Oor. En hoe zit het bij jullie honden?
Ze woog rond de loopsheid misschien 21 kilo, mooi gewicht had zij op 25/26 kilo. Rond de loopsheid kreeg ze 2 keer zoveel te eten en ze zat al aan de hoge kant.
Maddie 
Wel ben ik haar iets minder gaan voeren, gewoon om te voorkomen dat ze te zwaar zou worden.
Dat was echt niet lollig! Gelukkig was dat gedrag ook meteen weer verdwenen toen de chemische castratie raakte uitgewerkt, maar overtuigde me wel om hem niet te laten helpen tenzij het medisch noodzakelijk is.
Ze liep nog wel wandelingen mee als het moest zeg maar, maar ze liep geen pas harder dan noodzakelijk. En vanaf een jaar of 6-7 al sjokte ze achter ons aan bij de rondjes door de wijk. Gedrag dat ik van mijn huidige honden écht niet herken. Of het aan de castratie te wijten is of dit gewoon haar volwassen zelf was weet ik natuurlijk niet zeker. Qua gewicht was ze wel prima onder controle te houden en aan de vacht hebben we ook weinig veranderingen gemerkt.
), maar ik heb op castratie aangedrongen wat ze uiteindelijk hebben gedaan. Nu is ie beslist een stuk 'luier' en relaxter geworden. Ik wijt dit aan het feit dat ie niet meer door zijn neus en hormonen wordt gedreven om het op een zwerven te zetten. als ik hem eens meeneem op wandeling, gaat ie maar al te graag mee. Hij was te dun, ,nu niet meer.