Ik loop ergens tegenaan met Kai, waar ik zelf de vinger niet goed op kan leggen.
Misschien hebben jullie een idee.
Sinds ik Kai heb poept hij 3-4x per wandeling.
Wat ik hem ook voerde. Vlees, brok, blik, niks.. het maakte totaal geen verschil. Eerste drolletje was goed, naarmate hij vaker poepte werd het dunner.
Ontwormt, Giardia test.. het haalde niks uit.
Hij is 2x erg ziek geweest, gigantische allergische reactie op schapen poep die hij niet eens eet, maar een keer van z'n pootjes likte, van zn neusje likte, waar hij aan snuffelde.
Hij heeft toen aan het infuus gelegen, diarree met bloed, ging over in een bacteriële infectie.. drama drama.
Hij knapte op, maar het vaak poepen bleef, zelfde patroon, nu met vaker wat bloed erbij.
Met vlagen voelde hij zich niet lekker.
Veel maagzuur etc.
Hij is nog een keer aan het infuus geweest met bloederige diarree, maagbloeding van de metacam.. nog meer drama.
Hij zat niet lekker in zijn vel, liep nauwelijks, was niet blij, een hoopje ellende ipv mijn kleine clowntje.
We hebben contact gezocht met een osteopaat, en na 1 behandeling had ik mijn blije gupje weer een beetje terug.
Hij is vrolijk, loopt weer graag, speelt weer.. helemaal geweldig.
Na de tweede behandelijk gaat het alleen maar nog beter. Soms een iets minder moment, maar dat mag.
Ook zijn we begonnen met een dieet van kalkoen. Dit gaat erg goed. Hij eet graag ( en dat is een heel ding bij Kai! ) , ontlasting is mooi stevig, maar:
Hier komt de maar.
Hij poept vaak. Heel vaak. Geen grote hopen, 2 keuteltjes per keer. Gewoon goeie keuteltjes. Hij kan het ook prima ophouden als we niet gaan wandelen. Het is dus niet "moeten."
Uiteindelijk na een 5e keer poepen op een wandeling wordt het weer dunner, maar dat kan ook niet anders, 'op' is 'op' lijkt me.
Ik heb het idee dat hij niet 'uitpoept' en dat hij, als hij gewoon de rust neemt om te poepen, dat het dan met 1 of 2x klaar is.
Hij heeft zoals ik zie geen pijn met poepen, met zitten etc. Waar hij zich eerder uitschudde na het poepen loopt hij nu gewoon door. Blij als altijd.
Ik vind het niet erg, maar vraag me af waarom.
Zelf denk ik dat het wandelen spannend voor hem is, en dat het een uiting van stress is. Hij loopt graag, komt steun vragen, is niet meer vaak paniekerig zoals eerst, maar het werkt wel door in z'n koppie, al die geurtjes, auto's, mensen, busjes, geluiden etc.
Of zijn darmen zijn nu heel langzaam aan het herstellen van alle ellende.. dat kan natuurlijk ook.
Hij is ook absoluut niet ziek, misselijk oid. Hij is blij, komt weer terug op zn oude niveau van wandelen en speelt het liefst de hele dag.
Hij heeft nergens last van, maar ik wil gewoon het 'waarom' eens weten
Misschien weet iemand hier een plausibele verklaring?

Bonnie 09-05-'99 ~ 06-09-'15



