Ik hoop jullie verhalen ook te lezen, dan voel ik me niet meer zo alleen
Ik zit nu met een pijnlijke knie even mijn eigen blunder te overdenken. Ben blij dat ík degene ben die het heeft mogen voelen, en niet mn hond.
Ik volg met Mayke jachttraining en omdat ik Kiwi niet graag alleen thuis laat, gaat ze gewoon gezellig mee. Voor ons traint een beginnersgroep en aansluitend de gevorderden, en tijdens het wisselen van de groepjes lopen de honden los en spelen ze wat met elkaar. In die momenten neem ik Kiwi mee en doe haar later in de auto als ik zelf ga trainen.
In de beginnersgroep zitten veel retrievers. Allemaal jonge honden en al met al een enorm lompe bende. Soms gaat het onwijs leuk hoor, en er valt geen kwaad woord. Maar lomp zijn ze. Als dat met elkaar los loopt, wordt t 1 tumult van rauzende pubers.
Maar deze avond waren de honden wel héél druk en toen ik bij de auto stond, zag ik eigenlijk de bui al hangen. Waarom ik toch naar het groepje kletsende cursisten ben gelopen, is me achteraf een raadsel. Waarschijnlijk vond ik dat ik me niet moest aanstellen.
Er verdwenen gelijk drie dikke neuzen onder Mayke haar staart en die begon te snauwen. Maar ze heeft hierin niet veel overwicht en begint soms toch te rennen, waardoor ze de hele bende achter zich aan krijgt. Om dit te voorkomen heb ik haar aangelijnd en heb haar voertjes gegeven. Hierdoor wordt ze wat feller en begint serieuzer van zich af te snauwen. Hier en daar heb ik een oor of een neus gegrepen als de hond zich niet liet afwijzen. Ook maar halfslachtig maar ik wist t even niet anders. Ik had terug naar de auto moeten lopen.
De reuen in het gezelschap bleken een verschrikkelijke bord voor de kop en gingen toch half door. Terwijl ik sta te worstelen om de honden van rond de 40kg per stuk van mij en mijn hond af te houden, komt er een verschrikkelijk lompe labrador reu langs rennen en klapt in volle vaart tegen mijn knieën op.
Van de eigenaren hoef ik redelijkerwijs niets te verwachten. De meeste mensen hebben slecht appèl op hun hond, daarom komen ze daar. Ik vind dat ook volkomen logisch want toen Mayke een jaar was en aan het spelen was met andere honden, hoefde ik ook geen gehoorzaamheid te verwachten op dat moment.
Ik zocht mn heil en rugdekking bij een boom en de docent kondigde aan dat de mensen van de beginnersgroep moesten vertrekken.
Dit zijn de enige momenten dat ik snap dat mensen erg bang kunnen zijn van een stel spelende honden.
Al met al werd het toch een hele fijne training want dit soort lomp gedrag bestaat niet in de trainingsgroep waarin ik zelf zit, maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik door dat die knie toch op zn lazer heeft gekregen.
Ik doe t niet meer. Vanaf nu kom ik gewoon later en wacht ik bij de auto tot de rest weg is.
Hopelijk gaat het met je knie snel weer beter.
Nou staat Oor normaal haar mannetje wel maar 3 bijtende honden om je heen is toch iets te veel van het goede. Ik heb er een weggetrokken, ergens een trap uitgedeeld, Oor wist er een van zich af te snauwen en toen zijn we er als een haas vandoor te gaan. Achteraf weet ik: te veel honden op een te kleine ruimte, die véél te hoog in hun energie zaten, en dan nog 3 klapkaken ook 
We zijn er goed van af gekomen maar die beslissing maak ik de volgende keer echt anders. Zonder nadenken rechtsomkeert!
) ik eigenlijk altijd angstig ben. Ik ben dus erg geneigd om tegen mezelf te zeggen dat ik me niet aan moet stellen en niet naar mijn gevoel moet luisteren. 
Ik heb ooit zo mijn enkel gebroken. Kon de hond op zich weinig aan doen. Die tikte me aan en toen stond ik in een konijnenhol.
