Hij is wel loeigroot (en stikmager), en vreselijk leuk.
Hij is heel verlegen naar de katten, twee van de drie lopen ook gewoon met een stalen gezicht achter hem aan. Hij heeft de hele speelgoedmand al leeggehaald en loopt te gooien met speeltjes alsof hij hier al jaren is.
Lilo vindt hem niet heel vreselijk, maar is vooral doodmoe van de hele toestand en wil gewoon slapen. Op Rotterdam Airport moest ze wel erg kwispelen toen hij net aankwam, maar in de auto viel ze al meteen languit in slaap. En ze vindt het niet goed als hij (voorzichtig van een afstandje maar wel tamelijk lomp met die grote poten van BAM op de vloer) de poezen uitdaagt tot spelen. Want daar schrikken de poezen van, en dan schrikt Toto ook, en dan vliegt alles in een hoek van de kamer en Lilo wil rust in de tent.
Hij is nu eindelijk op de bank gaan liggen. Pffft. Hij moet toch ook doodmoe zijn, maar voorlopig ligt hij nog klaarwakker tv te kijken.
Het is een poepie en hij hoort hier en het voelt helemaal 100% goed. Het is geen Jack, het is ook qua uiterlijk toch een heel andere hond, hij lijkt veel minder op Jack dan op de foto's, en ik denk dat dat wel goed is. 
Zoon en ik zeiden ook al tegen elkaar dat we helemaal niet bang meer hoefden te zijn voor kopjes en glazen van tafel kwispelen, want deze staart zit gewoon veel hoger. 
Met dit hondje moet ik gaan werken aan alleen blaffen bij onraad, want er zit een verbazingwekkend volume in dat magere lijffie. Poes 1 schoot naar boven, poes 2 onder het aanrecht, Lilo gaf een gil, de ramen trilden en wij sprongen ook meteen rechtop. Potentiële inbrekers zijn hier voortaan te herkennen aan gescheurde trommelvliezen. 
. 
