Vorige week was hij ineens weer wat minder. Heel traag met lopen, niet eten en koorts. Volgens de DA waarschijnlijk een virus omdat er niets bijzonders te vinden was. Antibiotica mee en de volgende dag was hij bijna weer de oude. Tot vandaag. Bij thuiskomst uit werk was er niets aan de hand. Snel laarzen en een oude jas aan, en naar buiten voor de lange wandeling. De eerste 5 minuten waren net als anders. In het weiland ze allebei losgelaten, en naar het klaphekje gelopen. Daar draai ik me om, om ze door het hek te laten. En dan zie ik ineens dat Shendor bijna niet meer kan lopen. Loopt heel erg door zijn achterpoten gezakt. Maar hij blijft lopen. Ik bel mijn man of hij kan komen. En ik bel de DA om te vragen wat ik het beste kan doen. Ik denk dan nog dat hij verder gewoon Shendor is maar dat zijn achterpoten niet meer doen wat de rest van het lijf nog wel wil.
Ik hoef niet langs te komen, we zijn gisteren nog voor controle geweest, en hij mag extra pijnstillers. En ik 'moet' hem 48 uur de kans geven. We dragen hem naar huis, want hij wil wel lopen, maar ik kan hem gewoon zo niet laten lopen. Thuis blijkt hij toch erg onrustig, het lopen verbeterd nog niet. Waarschijnlijk heeft hij toch weer een lichte tia gehad.
Ik vind het vreselijk hem zo te zien. Hij eet en drinkt goed, maar schuifelt als een hyena door huis, en kan niet echt zijn rust vinden. Hij valt door het hondenluik naar buiten, en daarna weer terug naar binnen, want krijgt zijn achterpoten niet meer opgetild.
Wanneer is het genoeg...? Natuurlijk krijgt hij de kans.... maar wat is het moeilijk om die ouwe man zo voorbij te zien schuifelen
Stond met de tranen in zijn ogen in de kamer. 
